ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ: Το μέλλον των Ορθόδοξων εκκλησιών μας σύμφωνα με τον Ελπιδοκτόνο και τους «Άγιους» Ιεράρχες… Καλώς ήρθατε στον νέο «Ορθόδοξο Προτεσταντισμό». ..
Ενώ η Νομοθεσία των ΗΠΑ δεν υποχρεώνει τις εκκλησίες να δέχονται ζώα εξυπηρέτησης ή συντροφιάς — το GOARCH [η Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή των ΗΠΑ] επέλεξε όμως αυτό το μονοπάτι από από μόνη της.
Από την Συντακτική Ομάδα του Helleniscope
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος μας έδειξε ένα σαφές μοτίβο. Βήμα προς βήμα, απογυμνώνει την ιερότητα της Εκκλησίας, ντύνοντας κάθε κίνηση του με τη γλώσσα του «εκσυγχρονισμού» και της «συμπόνιας». Αλλά κάτω από την γιαλιστερή επιφάνεια, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Η αργή αποδόμηση & αποσύνθεση της Ορθόδοξης ταυτότητας στην Αμερική.
Αυτό ακριβώς αναφέρεται στην απόφαση της Επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής GOARCH: «Υιοθετήσαμε μια πολιτική σχετικά με τα ζώα εξυπηρέτησης στις εκκλησίες μας ως πρώτο βήμα για να διασφαλίσουμε ότι όλες οι ενορίες είναι προσβάσιμες σε όσους πάσχουν από σωματικές αναπηρίες» (σύνδεσμος εδώ). Στον Καναδά το 1999, το κράτος είχε παρέμβει για να επιβάλει την αποδοχή σκύλων στην Εκκλησία. Αυτό δεν ισχύει στην Αμερική (σύνδεσμος εδώ).
Σύμφωνα με πληροφορίες, το θέμα των σκύλων/ζώων εξυπηρέτησης δεν ήταν στην επίσημη ημερήσια διάταξη και τα μέλη της Συνόδου αιφνιδιάστηκαν, καθώς δεν είχε γίνει καμία προηγούμενη προετοιμασία ή προκαταρκτική συζήτηση (σύνδεσμος εδώ). Εάν δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, τότε γιατί συζητήθηκε; Και γιατί ήταν τόσο επείγον να προστεθεί ως θέμα έκτακτης ανάγκης; Οι Ιεράρχες δήλωσαν ότι, σε περίπτωση που τέτοιοι σκύλοι ουρήσουν ή αφοδεύσουν κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ή της τέλεσης των Μυστηρίων, δεν θα τους επιτρεπόταν πλέον η είσοδος.
Αυτό είναι πολύ δύσκολο να το αποδεχτούμε… ότι ολόκληρο το σώμα των ιεραρχών που αποτελούν την Επαρχιακή Σύνοδο της Αρχιεπισκοπής Αμερικής θα συμφωνούσε με μια τόσο ρηχή υπό όρους δήλωση για να δικαιολογήσει τη βεβήλωση των ιερών εκκλησιών μας. Και τι θα γίνεται με τα ψίχουλα από το αντίδωρο που τυχαίνει να πέφτουν στο πάτωμα — είναι όλα εντάξει & σωστά. Τα σκυλιά θα τρέξουν να τα μυρίζουν, να τα τρώνε ή και να τα πατούν ακόμη; Μήπως η τυπική «κακή πρακτική» των ασεβών ανθρώπων να «ταΐζουν τα πουλιά» με τα υπολείμματα του δίσκου του αντίδωρου έχει πλέον επεκταθεί στο αντίθετο αυτού που μας ο λέει ο Ματθαίος 7:6: «Μη δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν…»
Τα δυσοίωνα σημάδια εμφανίστηκαν όταν ο Ελπιδοφόρος, μετά την εισαγωγή πολλαπλών κουταλιών, (για την προσφορά της Θείας Κοινωνίας στην περίοδο της πανδημίας) πίεσε ασφυκτικά τους ιερείς να ξυρίσουν τις γενειάδες τους και να εγκαταλείψουν τά παραδοσιακά τους ράσα. Αυτή δεν ήταν μια αθώα προσαρμογή στην «αμερικανική ζωή» — ήταν μια σκόπιμη προσπάθεια να σβηστούν ακόμη και τα ορατά σημάδια της αγιότητας. Η θέα ενός ράσου και μιας γενειάδας μαρτυρούσε πάντα τον αποχωρισμό ενός ιερέα από τον κόσμο, την αφοσίωση του μόνο στον Χριστό. Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι εχθρικές εξωτερικές δυνάμεις το ήξεραν αυτό.
Οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη απαγόρευαν στους Ορθόδοξους ιερείς να περπατούν φανερά στους δημόσιους χώρους με τα ιερατικά ράσα τους. Τα κομμουνιστικά καθεστώτα χλεύαζαν και καταδίωκαν τους κληρικούς όταν τους έβλεπαν με αυτή την εμφάνισή. Οι δυτικιστές και οι κοσμικές ελίτ προσπαθούσαν από καιρό να μετασχηματίσουν, να «κανονικοποιήσουν» τους Ορθόδοξους ιερείς ώστε να μοιάζουν με τους τυπικούς Προτεστάντες ιερείς (πάστορες). Κάθε κατακτητής, κάθε εχθρός της Εκκλησίας, ήξερε από πού να ξεκινήσει: Έπρεπε να αφαιρέσει το ράσο, να ξυρίσει τη γενειάδα και οι επόμενοι συμβιβασμοί που θα ακολουθούσαν θα ήταν όλο και πιο εύκολοι.
Ο Ελπιδοφόρος, δυστυχώς, ανέλαβε να φέρει σε πέρας αυτή την ίδια αποστολή της διάβρωσης εκ των έσω. Διαβρώνοντας τα εξωτερικά σημάδια της αγιότητας, προετοιμάζει το έδαφος για βαθύτερες πράξεις βεβήλωσης. Και τώρα, έκανε την επόμενη κίνησή του. Αυτή την εβδομάδα, η GOARCH [Η Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αμερικής] ανακοίνωσε με υπερηφάνεια ότι «υιοθέτησε μια πολιτική σχετικά με τα ζώα εξυπηρέτησης στις εκκλησίες μας, ως πρώτο βήμα για να διασφαλιστεί ότι όλες οι ενορίες είναι προσβάσιμες σε όσους πάσχουν από σωματικές αναπηρίες».
Επιφανειακά, εκ πρώτης όψεως, ποιος θα μπορούσε να αντιταχθεί σε αυτή την απόφαση; Η συμπόνια & η φιλευσπλαχνία για τους πάσχοντες ανάπηρους αδελφούς μας βρίσκεται στην καρδιά της Ορθοδοξίας. Αλλά εδώ βρίσκεται η εξαπάτηση: ο Αμερικάνικος Ομοσπονδιακός Νόμος δεν απαιτεί αυτή την πολιτική. Ο Νόμος περί Αμερικανών με Αναπηρίες εξαιρεί ρητά τα θρησκευτικά ιδρύματα. Η GOARCH δεν είχε καμία νομική υποχρέωση να ενεργήσει κατά αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, ο Ελπιδοφόρος επέλεξε να το πράξει ούτως ή άλλως, κρυμμένος πίσω από τη γλώσσα της «προσβασιμότητας», ενώ στην πραγματικότητα παραδίδει οικειοθελώς την ιερή τάξη του ναού στις απαιτήσεις της ιδεολογίας της εκκοσμίκευσης.
Για δύο χιλιετίες, η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει διατηρήσει ένα σαφές όριο μεταξύ του αγίου και του βέβηλου. Ο ναός είναι καθαγιασμένο έδαφος, μια εικόνα του ουρανού στη γη. Τα ζώα, όσο αγαπημένα ή χρήσιμα κι αν είναι, παρέμεναν πάντα έξω από τον ιερό ναό. Οι Άγιοι Πατέρες δεν έθεσαν αυτόν τον κανόνα από σκληρότητα, αλλά από ευλάβεια. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διακήρυξε: «Αυτός είναι ο οίκος της θεραπείας, όχι ένας τόπος αταξίας· η Εκκλησία είναι ο παράδεισος στη γη». Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας προειδοποίησε ότι ο οίκος του Θεού πρέπει να φυλάσσεται με ζήλο, για να μην αντιμετωπίζονται τα ιερά πράγματα ως συνηθισμένα. Οι ιεροί κανόνες και η παράδοση μιλούν με μία φωνή. Ο Ιερός Ναός δεν είναι τόπος για ζώα.
Οι πιστοί ανέκαθεν υποστήριζαν όσους ανάπηρους αδελφούς είχαν ανάγκη — όχι βεβηλώνοντας τον ιερό χώρο, αλλά μέσω της προσωπικής τους βοήθειας, της διακονίας και της αγάπης των αδελφών εν Χριστώ. Μια ενορία θα μπορούσε να κινητοποιήσει ταξιθέτες, να είχε εκπαιδευμένους εθελοντές ή να είχε οργανώσει πρακτική υποστήριξη για ενορίτες με αναπηρία. Αντ’ αυτού, ο Ελπιδοφόρος επέλεξε τον εύκολο δρόμο. Να αντιγράψει τη γλώσσα της «προσβασιμότητας» του επιχειρηματικού κόσμου και να προσαρμόσει την πρακτική της Εκκλησίας έτσι ώστε να ταιριάζει με αυτήν.
Μας λένε ότι αυτό είναι απλώς «ένα πρώτο βήμα». Και πράγματι, αυτό είναι που κάνει αυτή την ανακοίνωση ακόμη πιο ανησυχητική. Αν αυτό είναι το πρώτο βήμα, ποιο θα είναι το δεύτερο ή το τρίτο… ; Εικόνες «ενημερωμένες» για λόγους συμπερίληψη; Ύμνοι ξαναγραμμένοι για να ταιριάζουν στις ευαισθησίες της σύγχρονης εποχής; Κάθε πράξη εκκοσμίκευσης παρουσιάζεται ως μια μικρή προσαρμογή, μια ποιμαντική χειρονομία, τάχα από ανθρωπιά & συμπόνια. Αλλά στο σύνολό τους, σχηματίζουν μια πορεία προς την αποαγιοποίηση, προς την αποϊεροποίηση του Ιερού Ναού.
Αυτή είναι σίγουρα μια από τις πιο επαίσχυντες αποφάσεις που έλαβε ποτέ αυτή η Επαρχιακή Σύνοδος της Αρχιεπισκοπής της Αμερικής. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι η μαζική δημόσια κατακραυγή θα εξαναγκάσει τους επισκόπους να το ξανασκεφτούν.
Τελικά, τόσο στον Καναδά όσο και στις ΗΠΑ, αλλά και αλλού, η Ιερή Παράδοση πρέπει να τιμάται. Είναι υποκριτικό να ζητάμε από το εκκλησιαστικό συμβούλιο να ορκιστεί στην Αγία Γραφή ότι θα τιμήσει τις Διδασκαλίες και τις Παραδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας και να βλέπουμε τους δικούς μας επισκόπους να παραβιάζουν αυτήν την Ιερή Παράδοση. Το καθήκον τους είναι να προστατεύουν την Ορθόδοξη Παράδοση και όχι να την αλλοιώνουν! Πότε θα ανταποκριθούν στην υποχρέωσή τους να πουν την ωμή αλήθεια σε όσους επιμένουν να ζητούν από την Εκκλησία να «συμβιβάζεται για χάρη τους»: ότι ο Χριστός είπε «όποιος ΘΕΛΕΙ, ας σηκώσει τον Σταυρό του και ας Με ακολουθήσει»… Το να είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός είναι εντελώς εθελοντικό και ξεκινά με το να αγαπάς τον Χριστό περισσότερο από τα υπάρχοντά σου, συμπεριλαμβανομένου και του σκύλου σου… Αν αγαπάς τον σκύλο σου περισσότερο από ό,τι αγαπάς τον Χριστό και δεν είσαι πρόθυμος να πας στην Εκκλησία χωρίς τον σκύλο σου, τότε θα πρέπει να μείνεις στο σπίτι και να επανεξετάσεις τη στάση σου. Και όταν θα είσαι σε μια πιο ώριμη πνευματική κατάσταση, τότε μπορείς να πλησιάσεις τον Χριστό, ο οποίος θα σε περιμένει πάντα… εν τω μεταξύ, τίποτα δεν εμποδίζει τον ιερέα της ενορίας σου να σε επισκέπτεται στο σπίτι και να σου προσφέρει Θεία Κοινωνία και την ποιμαντική του φροντίδα…
Ο Ελπιδοφόρος δεν οδηγεί τους πιστούς προς τον Χριστό. Μετασχηματίζει την Εκκλησία σε μια ΜΚΟ με άμφια, ένα franchise πολιτικής ορθότητας ντυμένο με εκκλησιαστικά άμφια. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν το κάνει αυτό σκόπιμα. Το ερώτημα είναι για πόσο καιρό θα το ανεχθούν οι ίδιοι οι Χριστιανοί πιστοί.
Ήρθε η ώρα για να αναλάβουν τις ευθύνες τους, τα ίδια τα ενοριακά εκκλησιαστικά συμβούλια, οι κληρικοί και οι λαϊκοί, που πρέπει να αντισταθούν σθεναρά. Πρέπει να διαφυλάξουμε τους Ιερούς Ναούς μας από κάθε εισβολή που τους στερεί την ιερότητά τους. Πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά, και να υπενθυμίσουμε στις κοινότητές μας τους ιερούς κανόνες και να αρνηθούμε να δεχτούμε αποφάσεις που μετατρέπουν τον Οίκο του Θεού σε πασαρέλα, σε σκηνή παρουσίασης της εκάστοτε πολιτικής μόδας. Ας υποθέσουμε ότι ο Ελπιδοφόρος επιμένει να σέρνει την GOARCH [την Αρχιεπισκοπή της Αμερικής] στο δρόμο της εκκοσμίκευσης. Σε αυτή την περίπτωση, είναι ευθύνη των λαϊκών Χριστιανών πιστών να παραμείνουν σταθεροί, να αντισταθούν για να διατηρήσουν ό,τι μας έχει παραδοθεί από τους προγόνους μας και να υπερασπιστούν την αγιότητα της Εκκλησίας μας.
