Έχω την εντύπωση ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας «κάνουν πανηγύρια» μόνοι τους αναφορικά με το Κυπριακό, καθώς νομίζουν πως κάποια πράγματα που σκέφτονται είναι και η πραγματικότητα. Δεν είναι…
Λένε, παραδείγματος χάριν, πως είναι έτοιμοι για τη λύση του προβλήματος της Κύπρου, αλλά δείχνουν να μην κατανοούν ότι το ταγκό είναι χορός που χρειάζονται δύο για να τον χορέψουν. Εκτός εάν τον χορέψουν οι ίδιοι, οπότε δεν θα είναι ταγκό, αλλά ο χορός του Ζαλόγγου. Ο δεύτερος, ως γνωστόν, που απαιτείται για το ταγκό, είναι η κατοχική δύναμη…
Κατά καιρούς, ξένοι διπλωμάτες, ρωτούν και τη δική μου γνώμη για το είδος της καλύτερης λύσης και χωρίς φόβο και πάθος τοποθετούμαι, ιδιαίτερα επί των γεγονότων. Θυμάμαι μία φορά που ένας Βρετανός διπλωμάτης ξίνισε επειδή ξεκίνησα την απάντηση μου από την εισβολή και την κατοχή, και βεβαίως η συζήτηση δεν προχώρησε διότι στο τέλος-τέλος τι έχεις να πεις με ένα άνθρωπο που έχει ήδη αποφασίσει τι είναι …«καλό» για εμάς.
Οι Αμερικανοί είναι εντελώς διαφορετικοί από τους Βρετανούς, αν και εκπροσωπούν την υπερδύναμη, που στο μυαλό τους σημαίνει ότι είναι πάντα σωστοί, δεν κάνουν λάθος. Ακούνε προσεκτικά τον συνομιλητή τους ακόμα και αν διαφωνούν. Και όσο και να κάνει εντύπωση, αυτό που θα γράψω, σέβονται τον συνομιλητή τους.
Το Κυπριακό δεν είναι εύκολο πρόβλημα όπως νομίζουν ο κ. Αναστασιάδης, ο κ. Τσίπρας, ο πρόεδρος του δεξιού ΔΗΣΥ και ο γενικός γραμματέας του «κομμουνιστικού» ΑΚΕΛ. Είναι πιο δύσκολο και από το μεσανατολικό όπως έλεγε ο μακαρίτης ο Αλ Μόζες, ένας εκ των Αμερικανών προεδρικών απεσταλμένων, που ασχολήθηκαν επισταμένως με το πρόβλημα.
Μας έλεγε ότι το Κυπριακό δεν είναι μόνο πολιτικό αλλά και «θρησκευτικό» πρόβλημα, αλλά εμείς δεν δίναμε σημασία. Γι’ αυτό και η προσέγγιση του τότε ήταν ότι εάν λυνόταν το Κυπριακό θα ήταν η πρώτη φορά που θα συνεργάζονταν τόσο στενά -έλπιζε και καλά- Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Και προχωρούσε περισσότερο την σκέψη του και υποστήριζε ότι το Κυπριακό θα ήταν το όχημα για να επιλυθούν και άλλα δύσκολα διεθνή προβλήματα. Η αλήθεια ήταν ότι επρόκειτο περί ενός «ρομαντικού» ανθρώπου. Το όνομα του καταγράφηκε στον κατάλογο αυτών που υποσχέθηκαν να λύσουν το Κυπριακό και απέτυχαν.
Όσο οι ξένοι, αλλά και αρκετοί δικοί μας στην Κύπρο και την Ελλάδα, «βλέπουν» τη λύση του Κυπριακού μέσα από τα τετελεσμένα, υπό το φως της «παρούσας κατάστασης» και των δήθεν «πραγματικοτήτων» επί του εδάφους, προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία. Σε όλους αυτούς εντάσσω και τους ηγέτες της Κύπρου και της Ελλάδος, και τους ηγέτες των μεγάλων κομμάτων στις δύο χώρες. Πολύ λίγοι είναι αυτοί, όπως το ΚΚΕ, που εναντιώνονται στην φιλοτουρκική λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και στο ΚΚΕ γνωρίζουν γιατί είναι απέναντι, όχι επειδή τηρούν μία αντι-ιμπεριαλιστική στάση. Επειδή είναι μία πολύ κακή λύση, που χαρίζει την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της κατοχικής δύναμης.
Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία πρέπει να αποκλειστεί με επίσημο και δημόσιο τρόπο.
Απ’ εκεί και πέρα, τι απομένει; Μία λύση στη βάση δημοκρατικών διαδικασιών και με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, η οποία ΔΕΝ είναι η διχοτόμηση, ούτε τα δύο κράτη. Οι τελευταίες, όπως και η διζωνική πρέπει να χαρακτηριστούν λύσεις-ανάθεμα.
Φυσικά δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Διότι:
Πρώτον: Οι ηγέτες μας έχουν δεχθεί ήδη σωρεία υποχωρήσεων. Μερικοί εξ αυτών δέχονται να παραμείνουν τα τουρκικά στρατεύματα και μετά τη λύση! Και είναι τόσο …άνετοι με την παραμονή του κατοχικού στρατού, που προκαλούν ναυτία. Μην τρέφετε αυταπάτες, ούτε να πιστεύετε τα παραμύθια τους. Και ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ δεν έχουν πρόβλημα, εάν επιβληθεί η προσφιλή τους λύση της διζωνικής, να συναινέσουν στην παραμονή κάποιου αριθμού Τούρκων στρατιωτών. Αν περιγράφω λανθασμένα τη θέση τους, ας βγουν να το πουν και να δεσμευθούν.
Το δεύτερο και πλέον σημαντικό είναι ότι οι Τούρκοι, που έχουν εξασφαλίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τόσες νίκες, δεν πρόκειται να υποχωρήσουν. Διότι είναι και στη φάση ότι είναι η υπερδύναμη της περιοχής. Οπότε, τα δεδομένα είναι εις βάρος της ελληνικής πλευράς.
Η αλήθεια είναι πικρή: Η πραγματικότητα, όπως τη δημιούργησε στα μέτρα της η Τουρκία, είναι βαθιά καταθλιπτική. Αλλά αυτή η κατάσταση δεν μας υποχρεώνει στην απόλυτη παράδοση. Αντί ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Τσίπρας να γυρίζουν γύρω από τους εαυτούς τους σαν τους …Δερβίσηδες και να ζαλίζονται με την κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε το Κυπριακό από το 1960 μέχρι σήμερα, θα πρέπει να δουν άλλες επιλογές που ενδεχομένως να έχουν, λόγω και της νέας στρατηγικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Πρέπει να κάνουν καθαρές κουβέντες και με τους Αμερικανούς, αλλά και με τους Ισραηλινούς και τους Αιγύπτιους. Και ο Νετανιάχου και ο αλ Σίσι, είπαν στον Πρόεδρο της Κύπρου και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας την ίδια φράση: Μην μας φέρετε από το παράθυρο την Τουρκία στα ενεργειακά. Οι Αμερικάνοι έχουν και αυτοί τα θέματα τους με τον Ερντογάν, αν και ακόμα και σήμερα, που τους έχει στην κυριολεξία απαξιώσει, συνεχίζουν να προσπαθούν να του αλλάξουν γνώμη. Αλλά, ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν θα εγκαταλείψει ούτε τη Μόσχα, ούτε τη Τεχεράνη. Αυτοί οι σύμμαχοί του τον κάνουν να νιώθει πιο …όμορφα… Ότι είναι σπουδαίος…
Ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Τσίπρας έχουν επιλογές. Η διζωνική δικοινοτική πίσω από την οποία οχυρώθηκαν, είναι συνταγή για να κερδίσει η Τουρκία την Κύπρο και να εκδιώξει το ελληνικό στοιχείο από το νησί. Πρέπει να την απαρνηθούν επίσημα και επαναλαμβάνω: Να κάνουν καθαρές κουβέντες με τους συμμάχους τους. Και βεβαίως να αποβάλουν τα φοβικά σύνδρομά τους έναντι της Τουρκίας, η οποία όσο περνά ο καιρός περισσότερο προς την αλήστου μνήμης πρώην Σοβιετική Ένωση μοιάζει…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Έγραφα στο υστερόγραφο της περασμένης εβδομάδας για τη γεώτρηση της της αμερικανικής εταιρείας Exxon Mobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ και σημείωνα ότι ας ελπίσουμε ότι θα αλλάξει η τύχη της Κύπρου και των κατοίκων της. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι παίζονται τεράστια συμφέροντα και στον κατεχόμενο βορρά υπάρχει ένα ελεγχόμενο καθεστώς από την κατοχική δύναμη, η οποία είναι έτοιμη να χυμήξει εναντίον της Κύπρου. Απαιτείται ψυχραιμία και συνεχής ενημέρωση και συνεννόηση με τις δυνάμεις που έχουν συμφέροντα στην περιοχή μας. Και δεν αναφέρομαι στην Τουρκία και τα κακώς εννοούμενα «συμφέροντα» της! Έχουν και οι Αμερικάνοι, και οι Ισραηλίτες και άλλες δυνάμεις.
Όσον αφορά τους συνάδελφους δημοσιογράφους έχω να γράψω αυτό: Δεν έχει σημασία ποιος θα έχει πρώτος στην είδηση. Σημασία έχει η είδηση να είναι αληθινή. Πως είναι δυνατόν να ξέρουν μερικών εξ ημών τι συμβαίνει στο οικόπεδο 10, τη στιγμή -που όπως λέει το αρμόδιο υπουργείο- η γεώτρηση δεν ολοκληρώθηκε. Περιμέναμε τα αποτελέσματα προχθές, αλλά μπορεί να τα πληροφορηθούμε σε μία με δύο εβδομάδες… Οπότε υπομονή και πάνω απ’ όλα αυτοσυγκράτηση…
Πηγή: hellasjournal.com
