Ο Μέγας Χρυσόστομος στην ομιλία του στον 112ο ψαλμό λέει: «Κατά πρώτον οι δίκαιοι μπορούν να υμνούν τον Θεό και πρέπει πρώτα να κάμνουμε ενάρετη την ζωή μας και ύστερα να υμνούμε τον Θεό. Επειδή δεν είναι ωραίος ο ύμνος από το στόμα του αμαρτωλού. Δεύτερον, δεν πρέπει μόνο με λόγια να υμνούμε τον Θεό αλλά και με τα πράγματα, και μάλιστα κυρίως αυτόν τον ύμνο επιθυμεί ο Θεός, αυτή την δόξα.
Διότι λέει «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» … πριν από το στόμα μας ο βίος μας να ηχεί τον ύμνο προς τον Θεό και πριν την γλώσσα μας να βοά ο τρόπος της ζωής μας … ακόμα και το «αγιασθήτω το όνομά σου» στο «Πάτερ ημών» αυτό σημαίνει, καταξίωσέ μας να ζούμε ενάρετη ζωή, ώστε να μάς βλέπουν οι άνθρωποι και να δοξάζουν το όνομά σου».
Να προσθέσω στα λόγια του Χρυσοστόμου και τα λόγια του άλλου «φωστήρα της τρισηλίου θεότητος» Γρηγορίου του Θεολόγου «πρώτα φωτισθήναι και έπειτα φωτίσαι». Δυστυχώς εγώ την δεκαετία 1979 -89 δηλαδή στα φοιτητικά μου χρόνια και λίγο πιο μετά, στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση που είναι ο κλάδος για τους φοιτητές της θρησκευτικής οργάνωσης «ο Σωτήρ» άκουγα εντελώς τα αντίθετα και ο χαζός τα εφάρμοζα.
«Ο σκοπός μας είναι ιεραποστολικός, μην το ξεχνάμε» μάς συμβούλευαν, και όλο το πνεύμα και το κλίμα και οι ενέργειες σ’ αυτό στόχευαν. Να βοηθήσουμε τους άλλους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Χριστό, να έρθουν μέσα στην Εκκλησία. Και φυσικά πρώτα απ’ όλους τους συμφοιτητές μας και γι αυτό μια μέρα κάθε μήνα στηνόμασταν στο Πανεπιστήμιο και προτείναμε στους φοιτητές ν’ αγοράσουν το καινούργιο τεύχος του περιοδικού «η Δράση μας».
Κοντολογίς, ο «ιεραποστολικός σκοπός» ήταν να μιλάμε παντού και συνεχώς για τον Χριστό. Θα πείτε «που είναι το κακό ; όμορφα λόγια λέγατε». Μα οι δυο Ιεράρχες αυτό έλεγαν ; να μιλάει το στόμα μας για τον Χριστό ; Η ζωή μας πρέπει να μιλάει για τον Χριστό, όχι το στόμα μας. Και φυσικά, αν ηχεί η ζωή μας τον Χριστό, οι άνθρωποι θα καταλάβουν και τίποτα να μην λέμε. Και μόνο να έβλεπες τους αγίους Πορφύριο και Παΐσιο καταλάβαινες πως ότι λέει το Ευαγγέλιο είναι αλήθεια.
Τελικά με τον «ιεραποστολικό σκοπό» μας αυτό που καταφέρναμε ήταν να βάζουμε την ψυχή μας σε μεγάλους κινδύνους, να υποβαθμίσουμε την ποιότητα των σπουδών μας και να χάνουμε εμπειρία ζωής που θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει στα τόσο κρίσιμα νεανικά μας χρόνια. Καλύτερα, αντί για «ιεραποστολικό σκοπό» να είχε η θρησκευτική οργάνωση φιλανθρωπικό σκοπό, να βοηθάει φτωχούς, πεινασμένους, άστεγους, γέρους, φυλακισμένους, ορφανά … με το στόμα κλειστό.
Φίλοι των θρησκευτικών οργανώσεων, ξέρω πως με καλή διάθεση έχετε «ιεραποστολικό σκοπό», για να βοηθήσετε τους ανθρώπους, όπως για πολλά χρόνια είχα κι εγώ. Αλλά είστε σε λάθος δρόμο, ή όπως το λέμε εμείς «της Εκκλησίας» βρίσκεστε σε πλάνη.
Ο σωστός δρόμος είναι αυτός που δείχνουν τα λόγια του Χρυσοστόμου, Γρηγορίου του Θεολόγου και τόσων αγίων όπως και του Ιακώβου του Αδελφοθέου: «θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου (Ιακ.1,27).
