Ίσως κάποιοι να μίλησαν για μία ακόμη σοκαριστική αποκαθήλωση, βλέποντας τον να εμβολιάζεται σε δημόσια θέα – και ταυτόχρονα να κάνει και δηλώσεις περί «ευλογίας και δωρεάς του Θεού». Η αλήθεια είναι όμως ότι λίγους μπορεί πλέον να εκπλήξει ο πάλαι ποτέ φερόμενος και ως…Λέων της Ορθοδοξίας. Για τους έχοντας οφθαλμούς οράν, γνωστή εδώ και μερικά χρόνια η κατηφόρα του, γνωστοί οι τακτικισμοί «και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ», γνωστή και η τεράστια απόκλιση λόγων και πράξεων (όπως την είδαμε εμφατικά και στο θέμα του Οικουμενισμού και των σχέσεών του με τον ανεκδιήγητο αιρεσιάρχη του Φαναρίου, αλλά και στο Ουκρανικό). Aπόκλιση που όλο και περισσότερο θυμίζει δυστυχώς την περίφημη φράση του Χριστού ότι «πάντα οὖν ὅσα ἐὰν εἴπωσιν ὑμῖν τηρεῖν, τηρεῖτε καὶ ποιεῖτε, κατὰ δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν μὴ ποιεῖτε· λέγουσι γάρ, καὶ οὐ ποιοῦσι» (Ματθ. κγ΄ 3).
Εδώ και μερικούς μήνες μάλιστα (υπό το κράτος όσων ζούμε με τη δήθεν πανδημία) σταμάτησαν πια ακόμη και τα λόγια. Ή μάλλον συντάχθηκαν με τα έργα: όλες οι δηλώσεις πλέον και οι συνεντεύξεις (στα γνωστά άθλια συστημικά βρωμοκάναλα) σταθερά υποστηρικτικές στο αντίχριστο καθεστώς και στο ελεεινό αφήγημα, δια του οποίου έχει στηθεί η ξεδιάντροπη καταστροφή του τόπου και ο απηνής διωγμός της πίστης. Όλες του οι δηλώσεις υπέρ των υγειονομικών μέτρων, υπέρ της ευλαβικής υπακοής στους «ειδικούς», υπέρ της μασκοφορίας (ενώ για όλα τα συμπαρομαρτούντα – όλον τον όλεθρο, τον φασισμό και τον διωγμό – το κεφάλι στρουθοκαμηλικά χωμένο στην άμμο). Η προχτεσινή προσωπική συμμετοχή του στην παραδειγματική αθλιότητα του εμβολιασμού δεν είναι συνεπώς παρά το επιστέγασμα της κατηφόρας του. Αν και βέβαια πολύ βαρύ επιστέγασμα ομολογουμένως – γιατί τον κατατάσσει εμφατικά πλέον στην αντίπερα όχθη και γιατί ακόμη θα γίνει αίτιο και να σκανδαλιστούν κάποιοι και να παρασυρθούν άλλοι πιστοί (μεταξύ εννοείται όσων ακόμη αφελώς τον εκτιμούν και επηρεάζονται από αυτόν).
Πάντως, μια που μιλάμε για κατηφόρα, προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι αυτή καταγράφεται παράλληλα προς τη σχέση του με μία από τις πλέον διαβόητες (και σίγουρα την πιο προκλητικά χυδαία) φυσιογνωμίες ολιγαρχών της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας. Μία σχέση εμπεδωμένη μάλιστα μέσα από ανεκδιήγητα εμετικές και δουλοπρεπείς εκδηλώσεις εκτίμησης, ακόμη και εντός εκκλησιαστικών ακολουθιών (ποιος μπορεί να ξεχάσει π.χ. το θλιβερό λιβανιστήρι προς τον…ηγεμόνα, εν μέσω της Ακολουθίας της Αποκαθήλωσης τον περασμένο Απρίλιο, ανήμερα της Μ.Παρασκευής)! Και δεν λέω, εντάξει, καλές οι δωρεές για τα ιδρύματα και τα χτισίματα. Εγώ θυμίζω όμως και κάποιον Προφητάνακτα που είχε γράψει κάποτε πως «ἔλαιον ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου» (Ψαλμ. 140). Ή μήπως – κατά τη γνώμη κάποιων σημερινών θιασωτών του «δεν πειράζει» – λιπανάτω τελικώς; Απλή ερώτηση θέτω.
Όλοι αυτοί οι εναγκαλισμοί με τα μεγάλα ιδιωτικά και δημόσια καθεστωτικά συμφέροντα έχουν όμως προφανώς το τίμημά τους. Το πνευματικό τίμημα. «Φθείρουσιν ἤθη χρηστά ὁμιλίαι κακαί», έλεγε ο αρχαίος Μένανδρος (και αργότερα και ο Απόστολος Παύλος). Οι κακές συναναστροφές τον χαλάνε τον άνθρωπο, με απλά λόγια. Και ο λαός έχει επίσης μια παρόμοια φράση, αν θυμάστε – κάτι με τα πίτουρα και τις κότες εννοώ. Και επειδή μιλάμε και για πνευματικούς ποιμένες τώρα, η πτώση είναι πολύ πιο εκκωφαντική και τα επίχειρα ακόμη βαρύτερα. Πόσο δε μάλλον για κάποιον που ξεκίνησε κάποτε δυναμικά και με δηλωμένη αποφασιστικότητα ενάντια και στις στοές και στις αιρέσεις. Εκτός βέβαια και αν ήταν όλα από την αρχή μία υποκρισία, πράγμα όμως που δεν μπορεί κανείς να το ισχυριστεί. Μόνο τα εξωτερικά σημάδια μιας πορείας που κάποτε έδειχνε ευθεία και απαρέγκλιτη, αλλά μετά ξεκίνησε να κατηφορίζει, μπορούμε εδώ να σχολιάσουμε. Και αυτά είναι δυστυχώς εξόφθαλμα.
Άλλο ένα «κατόρθωμα» λοιπόν της δήθεν πανδημίας το οριστικό γκρέμισμα και αυτού του (ήδη από καιρό καταρρέοντος) κάστρου. Τεράστια πραγματικά εδώ και τόσους μήνες η συμβολή του…κορωνοϊού σε όλη αυτή την εκτεταμένης κλίμακας πορείας κατεδαφίσεων, σε όλον αυτόν τον χωρισμό της ήρας από το στάρι. Κάποιοι λένε βέβαια ότι όσα ζούμε από τον περασμένο Μάρτιο, μάς έχουν μεταλλάξει. Λάθος. Εγώ δεν νομίζω πως γέννησαν κάτι που δεν υπήρχε. Απλώς μας ανάγκασαν να βγάλουμε αυτό που είχαμε ήδη μέσα μας και το κρύβαμε (συνειδητά ή λιγότερα συνειδητά). Μας ανάγκασαν να αποκαλυφθούμε. Σε μία διαδικασία οδυνηρή, αλλά ταυτόχρονα και αναγκαία.
Και έχουμε ακόμη βέβαια να δούμε πάρα πολλά…
