Γράφει ο Αντρέι Βεσελόφ
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου αποκάλεσε τον Αλεξάντερ Ντούγκιν «τρομερό άτομο» που «δηλητηριάζει τους νέους Αμερικανούς δεξιούς». Είναι χαρακτηριστικό ότι έχασε τις εκλογές στη συνέχεια και ο αντίπαλός του, Γκάντι Άιζενκοτ, σχηματίζει τώρα την κυβέρνηση. Σε μια μακροσκελή συνέντευξη στο Τσαργκάντ, ο φιλόσοφος εξηγεί γιατί έγινε στόχος, συζητά το μέλλον του Ντόναλντ Τραμπ και του κινήματος MAGA, αναφέρεται στην έννοια του «Σκοτεινού Διαφωτισμού» (Dark Enlightenment) και θίγει τη διαμάχη του με το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Ντούγκιν: «Όταν με Αποκαλούν Εχθρό της Δύσης, Συμφωνώ»
- Τσάργκραντ: Αλεξάντερ Γκελίεβιτς [Ντούγκιν], ας ξεκινήσουμε με την αγενή δήλωση του Νετανιάχου — ο οποίος, αν και έχασε τις εκλογές, παραμένει προς το παρόν Πρωθυπουργός. Στο αποκορύφωμα της προεκλογικής εκστρατείας, σας χαρακτήρισε ένα «τρομερό άνθρωπο» και σας κατηγόρησε ότι τροφοδοτείτε την άνοδο του αντισημιτισμού στους κόλπους της Αμερικανικής Δεξιάς. Γιατί επέλεξε να επιτεθεί συγκεκριμένα σε εσάς;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Καταρχάς, αν ένας άνθρωπος που μισείται από τη μισή ανθρωπότητα — ένας άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για γενοκτονία (και μάλιστα μια γενοκτονία που έχει αναγνωριστεί επισήμως!) — αποκαλεί κάποιον «απαίσιο & τρομερό», τότε αυτό το άτομο πρέπει, στην πραγματικότητα, να είναι πολύ καλό.
Δεύτερον, αν αναλογιστούμε το πώς συμπεριφέρεται το Ισραήλ σε όσους κατηγορεί για παραπτώματα — είτε πραγματικά είτε φανταστικά — αντιμετωπίζοντας τους αντιπάλους του με αμείλικτο τρόπο, φτάνοντας ακόμη και στη θανάτωσή τους, το γεγονός αυτό αρκετά ανησυχητικό.
Τρίτον, πράγματι ασκώ επιρροή σε αρκετούς ανθρώπους — στην Αμερική, σε ολόκληρη τη Δύση και σε όλο τον κόσμο. Τα βιβλία μου έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Οι υποστηρικτές ενός μονοπολικού κόσμου με θεωρούν εδώ και καιρό «τον πιο επικίνδυνο φιλόσοφο». Απορρίπτω την αξίωση της Δύσης να έχει το δικαίωμα να επιβάλλει οικουμενικές (παγκόσμιες) αξίες στον κόσμο, υποστηρίζοντας αντιθέτως ότι κάθε πολιτισμός διαθέτει τις δικές του, ξεχωριστές αξίες — μια θέση που έχω τεκμηριώσει με συνέπεια σε σχεδόν εκατό βιβλία. Αυτό είναι το κύριο «αμάρτημά» μου: Δεν αποδέχομαι τη δυτική κυριαρχία ούτε την αντίληψη περί του «τέλους της ιστορίας». Αν με χαρακτηρίζουν εχθρό της Δύσης, αποδέχομαι αυτόν τον χαρακτηρισμό. Όσοι διαφωνούν με τη δυτική ηγεμονία —δηλαδή η πλειονότητα της ανθρωπότητας — αργά ή γρήγορα ανακαλύπτουν τα βιβλία μου, μεταφρασμένα στις γλώσσες τους.
Η επιρροή μου στην Αμερικανική Δεξιά αποτελεί απλώς μια συγκεκριμένη περίπτωση. Όταν ο Τραμπ ανήλθε στην εξουσία, διέκρινα στην ατζέντα του κινήματος MAGA μια ευκαιρία για να οικοδομήσουμε έναν πολυπολικό κόσμο χωρίς πόλεμο, και προσέφερα τη στήριξή μου. Ανέλυσα την προσωπικότητα του Τραμπ: Ένας αμερικανικός εκδοτικός οίκος κυκλοφόρησε το βιβλίο μου γι’ αυτόν, το οποίο —παρά τις κυρώσεις— είχε ευρεία κυκλοφορία. Αυτό καλλιέργησε μια αμοιβαία κατανόηση με σημαίνοντα πρόσωπα εντός του κινήματος MAGA, καθώς και με τη νεότερη γενιά, τους νέους Αμερικάνους.
Υπάρχουν λίγοι ιδεολόγοι του συντηρητισμού και του παραδοσιακισμού με παγκόσμιο κοινό: είμαι ένας από αυτούς. Ίσως και ο Alain de Benoist (Γάλλος φιλόσοφος, ιδρυτής της «νέας δεξιάς» ─ σημείωση Τσάργκαντ). Μεταξύ των Αμερικανών, υπάρχουν γνωστοί δημοσιογράφοι και bloggers – Τακερ Κάρλσον, Άλεξ Τζόουνς (ραδιοφωνικός παρουσιαστής, ιδρυτής της πλατφόρμας μέσων ενημέρωσης Infowars ─ σημείωση Τσάργκαντ) ─ και πολιτικοί, αλλά σχεδόν καθόλου φιλόσοφοι. Υπάρχει ο Nick Land (Βρετανός φιλόσοφος, επινοητής του όρου «Σκοτεινός Διαφωτισμός» ─ σημείωση Τσάργκαντ) , έχω έναν διάλογο μαζί του. Ο Peter Thiel (Αμερικανός επιχειρηματίας, συνιδρυτής του PayPal και του Palanti r. ─ σημείωση Τσάργκαντ) έχει από καιρό δώσει προσοχή στις ιδέες μου. Η επιρροή μου στην συντηρητική κοινότητα είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αναγνωρίζεται εδώ, επομένως η κατηγορία δεν είναι τόσο παράλογη.
Υπάρχουν ελάχιστοι ιδεολόγοι του συντηρητισμού και του παραδοσιακισμού που απευθύνονται σε παγκόσμιο κοινό· Εγώ είμαι ένας από αυτούς, όπως ίσως και ο Αλέν ντε Μπενουά (Alain de Benoist, Γάλλος φιλόσοφος και ιδρυτής της «Νέας Δεξιάς»). Αν και στο Αμερικανικό σκηνικό συναντάμε εξέχοντες δημοσιογράφους, μπλόγκερ — όπως είναι ο Τάκερ Κάρλσον και ο Άλεξ Τζόουνς (ραδιοφωνικός παρουσιαστής, ιδρυτής της πλατφόρμας των μέσων ενημέρωσης Infowars) — καθώς και πολιτικούς, αλλά δεν υπάρχουν καθόλου φιλόσοφοι. Ο Νικ Λαντ (Nick Land, Βρετανός φιλόσοφος, ο οποίος εισήγαγε τον όρο «Σκοτεινός Διαφωτισμός») αποτελεί εξαίρεση, και διατηρώ διάλογο μαζί του. Επίσης, ο Πίτερ Τιλ (Αμερικανός επιχειρηματίας και συνιδρυτής των PayPal και Palantir) έδειξε ενδιαφέρον για τις ιδέες μου πριν από καιρό. Η επιρροή μου στους συντηρητικούς κύκλους είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αναγνωρίζεται εδώ, επομένως η κατηγορία δεν είναι εντελώς παράλογη.
- Τσάργκραντ: Κι όμως, σήμερα, ο Τραμπ απομακρύνεται σαφώς από την αντίληψη του MAGA που είχε παρουσιάσει προηγουμένως στους Αμερικανούς…
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ακριβώς. Ο Τραμπ άρχισε να παρεκκλίνει από την αρχική του πολιτική σε τρία ζητήματα.
Πρώτον, στην υπόθεση του Τζέφρι Επστάιν: ο Τραμπ αρνήθηκε να δώσει στη δημοσιότητα το υλικό ή να ασκήσει δίωξη στην υπόθεση όταν έγινε σαφές ότι και ο ίδιος εμπλεκόταν.
Δεύτερον, σταμάτησε το έργο του DOGE (Department of State Expenditure Control, ή DOGE), — ενός ειδικού φορέα για τον έλεγχο των κυβερνητικών δαπανών των ΗΠΑ — το οποίο είχε αναθέσει στον Έλον Μασκ, τερματίζοντας ουσιαστικά μια πρωτοβουλία που, κατά την άποψή μου, ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική.
Τρίτον, και σοβαρότερο όλων, είναι η προσέγγισή του με τους νεοσυντηρητικούς («νεοσυντηρητικούς»/neocons) —πρόσωπα όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ — και με τον Χριστιανικό Σιωνισμό, γεγονός που έχει παρασύρει την Αμερική σε σύγκρουση με το Ιράν. Η στήριξη του Τραμπ στη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και η δολοφονία της ιρανικής ηγεσίας — όλα αυτά «κατεδάφισαν» τις αρχικές πολιτικές του Τραμπ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ καυχήθηκε ανοιχτά ότι απήγαγε τον νόμιμο ηγέτη της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Πηγή: Η σελίδα του Ντόναλντ Τραμπ στο κοινωνικό δίκτυο Truth Social.
Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί που κάποτε έβλεπα με συμπάθεια έχουν περάσει πλέον στην αντιπολίτευση απέναντι στον Τραμπ: Θεωρούν τις πράξεις του ως διάψευση των δικών του θέσεων.
Όταν ο Τάλκερ Κάρλσον βρισκόταν στη Μόσχα, μου είπε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος ήταν η μεγάλη επιρροή των νεοσυντηρητικών. Δυστυχώς, αυτό ακριβώς συνέβη. Ολόκληρο το συγκροτημένο και ιδεολογικά συνεκτικό τμήμα του κινήματος MAGA έχει περάσει στην αντιπολίτευση, ασκώντας δριμεία κριτική στην ακλόνητη αφοσίωσή του στο Ισραήλ. Ο Τζέφρι Σακς (Αμερικανός οικονομολόγος με μεγάλη επιρροή – σημείωση του Τσάργκαντ), ο Άντριου Ναπολιτάνο (Αμερικανός δικηγόρος και πρώην δικαστής – σημείωση Tsargrad) και ο Λάρι Τζόνσον (πρώην αναλυτής της CIA ─ σημείωση Τσάργκαντ) έχουν υιοθετήσει παρόμοια στάση. Έχω συζητήσει με τον καθένα τους, έχω εμφανιστεί μαζί τους σε διάφορες εκπομπές και τους έχω συναντήσει από κοντά. Αν και αυτός ο κύκλος ίσως να μην είναι ιδιαίτερα «νεανικός», τα άτομα αυτά είναι γνήσιοι ιδεολόγοι που απευθύνονται σε κοινό εκατομμυρίων ανθρώπων.
Συμμερίζομαι ορισμένες από τις επικρίσεις που διατυπώνονται κατά του Τραμπ, ωστόσο, μεταξύ των επικριτών του, είμαι ίσως εκείνος που έχει ασκήσει τη λιγότερη κριτική στον Νετανιάχου. Δεν βλέπω τίποτα θετικό στις πολιτικές του. Αυτό που διαπράττει στη Γάζα είναι γενοκτονία, και η εξόντωση Ιρανών ηγετών — όπως και ολόκληρος αυτός ο πόλεμος — συνιστά έγκλημα πολέμου. Ωστόσο, η κριτική μου απέναντι στο Ισραήλ, στα βιβλία μου στα [διάφορα] μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και σε συνεντεύξεις — είναι κάτι μικροσκοπικό σε σύγκριση με άλλα θέματα.
Αυτό που με θλίβει & με στεναχωρεί πολύ περισσότερο είναι ότι ο Τραμπ έχασε την ευκαιρία να οικοδομήσει έναν σταθερό, πολυπολικό κόσμο, να τερματίσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία και να ανοικοδομήσει την Αμερική με βάση τις παραδοσιακές αξίες. Η καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης — αυτό είναι υπέροχο. Η αντίθεση στις παθολογικές αντιλήψεις των Δημοκρατικών σχετικά με την πολιτική του φύλου — αυτό θα το επικροτούσαμε. Για μένα, το Ισραήλ και ο Νετανιάχου βρίσκονται κάπου στη δέκατη θέση όσον αφορά τη σπουδαιότητα και τις ανησυχίες μου.
«Απεχθάνομαι & Μισώ τον Ρατσισμό σε Οποιαδήποτε Μορφή του.»
Το να με κατηγορούν για αντισημιτισμό είναι ανοησία. Στους Σημίτες περιλαμβάνονται όχι μόνο οι Εβραίοι, αλλά και οι Άραβες, οι Αμχάρα και οι Αιθίοπες. Δεν τρέφω καμία συμπάθεια για τη σιωνιστική ερμηνεία περί «Μεγάλου Ισραήλ», αλλά προσπαθώ να την κατανοήσω και να την περιγράψω αντί να την αντικρούσω. Έχω γράψει ένα εμπεριστατωμένο κείμενο για τους Σημιτικούς λαούς — καλύπτοντας τους Αραμαίους, τους Ακκάδιους και τους Χαλδαίους, καθώς και τις ισλαμικές, σαβαϊκές και εβραϊκές παραδόσεις.
Ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς είναι ο Γκέρσομ Σόλεμ (Gershom Scholem, Ισραηλινός ιστορικός του Ιουδαϊσμού και της Καμπάλα — σημείωση του Τσάργκαντ)· ενδιαφέρομαι επίσης για τον Μάρτιν Μπούμπερ (Martin Buber, Εβραίος θρησκευτικός φιλόσοφος — σημείωση του Τσάργκαντ). Αντισημίτης είναι κάποιος που ισχυρίζεται ότι υπάρχει μια εβραϊκή συνωμοσία παντού — και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι σήμερα. Οι περισσότεροι επικριτές της ισραηλινής επιθετικότητας δεν είναι αντισημίτες· είναι αντίπαλοι του Σιωνισμού. Δεν είμαι υποστηρικτής του Σιωνισμού, αλλά ούτε και ο αντισιωνισμός αποτελεί για μένα πρωταρχικό ζήτημα — μια στάση για την οποία, παρεμπιπτόντως, με επικρίνουν και πολλοί αντισιωνιστές.
- Τσάργκραντ: Από πού προήλθε τότε αυτή η κατηγορία;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πιστεύω ότι αυτό απλώς υποδείχθηκε στον Νετανιάχου από άτομα όπως η Λόρα Λούμερ (Αμερικανίδα ακτιβίστρια της άκρας δεξιάς και μπλόγκερ — σημείωση του Τσάργκαντ) και ο Μαρκ Λέβιν (Αμερικανός ραδιοφωνικός παραγωγός — σημείωση του Τσάργκαντ), οι οποίοι είναι βαθιά εμπλεκόμενοι στην υπέρ του Σιωνισμού πολιτική. Βλέπουν το όνομά μου και τις αναρτήσεις μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γνωρίζουν ότι διατηρώ επαφές με επικριτές του Νετανιάχου στις ΗΠΑ. Αποφάσισαν πως, αν κατάφερναν να φορτώσουν τα πάντα στους Ρώσους, ίσως και να πετύχαινε. Πρόκειται για ένα είδος «ειδικής επιχείρησης». Η Λούμερ είναι μια απερίσκεπτη τυχοδιώκτρια — είναι ψυχικά ασταθής. Μετακινήθηκε από μια στάση φιλική προς τη Ρωσία στο ρωσοφοβικό στρατόπεδο· μάλιστα, συναντήθηκε με τον Ζελένσκι και θεωρεί καθήκον της να αναζητά ένα «ρωσικό ίχνος».
Στο Κίεβο, η Λόρα Λούμερ συναντήθηκε με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και φωτογραφήθηκε κρατώντας Μπιφτέκια. Πηγή: μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν έχω καμία πρόθεση να δώσω εξηγήσεις ή να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Αυτό αποτελεί ένα μελανό σημείο: — ξέρουμε τι συμβαίνει σε όσους ο Νετανιάχου χαρακτηρίζει εχθρούς του Ισραήλ: τους εξοντώνουν αδιάντροπα. Παρεμπιπτόντως, ο Γκάντι Άιζενκοτ (πρώην Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων — σημείωση του Τσάργκαντ) είναι ο αρχιτέκτονας του «δόγματος Νταχίγια», το οποίο ουσιαστικά κατοχυρώνει το δικαίωμα του Ισραήλ να εξοντώνει οποιονδήποτε χαρακτηρίζει ως εχθρό. Πρόκειται για μια επικίνδυνη ιδεολογία — ξεπερνά κατά πολύ την προσωπική στάση του Νετανιάχου. Ωστόσο, ζούμε σε μια εθνικά κυρίαρχη Ρωσία και αυτή η «ετυμηγορία» δεν μας αφορά.
Αν ήμουν αντισημίτης, θα το δήλωνα ανοιχτά. Άλλωστε, έχω συχνά υποστηρίξει ιδέες «πολιτικά μη ορθές», οι οποίες αργότερα έγιναν κοινός τόπος. Όμως, δεν είμαι ούτε φασίστας ούτε αντισημίτης, και απεχθάνομαι τον ρατσισμό σε κάθε του μορφή. Όσο για το ότι τάσσομαι υπέρ της παράδοσης, της αυτοκρατορίας, της Ορθοδοξίας και του ρωσικού πολιτισμού — καθώς και για τη στάση μου ως αντιφιλελεύθερος που αντιτίθεται στις δυτικές αξιώσεις περί οικουμενικότητας — αυτό είναι αλήθεια. Μπορείτε ελεύθερα να διαφωνήσετε μαζί μου. Αν κάποιος στη Ρωσία επιχειρήσει να επαναλάβει τις προσβολές, τις ύβρεις ή τις απειλές που στράφηκαν εναντίον μου, θα υπάρξουν νομικές συνέπειες.
«Όσον Αφορά τους Παλαιστινίους, λένε: «Είναι Ζώα όχι άνθρωποι».
- Τσάργκραντ: Στο στρατόπεδο εκείνων που αντιτίθενται στη Ρωσία έχει διαμορφωθεί μια παράδοξη συμμαχία: υπερφιλελεύθεροι, δυτικοί ρατσιστές — πραγματικοί φασίστες — και Σιωνιστές. Αυτό διαφαίνεται σε πρόσωπα όπως ο Πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, ή ο διευθύνων σύμβουλος της Palantir, Άλεξ Καρπ. Υποστηρίζουν σθεναρά το Κίεβο, τρεφόμενοι από το μίσος τους για τη Ρωσία. Γιατί τόσοι πολλοί Εβραίοι πολιτικοί έχουν ευθυγραμμιστεί με τους φασίστες;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πολλοί — συμπεριλαμβανομένου και εμού — πιστεύουν ότι ο Νετανιάχου έχει σπαταλήσει την κληρονομιά του Ολοκαυτώματος. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανθρωπότητα έτρεφε συμπόνια και αλληλεγγύη προς τον εβραϊκό λαό. Ήταν θύματα. Ο Νετανιάχου μετέτρεψε τους Εβραίους σε επιτιθέμενους: Κάποτε τους αντιμετώπιζαν με συμπόνια, ενώ τώρα προκαλούν φόβο και αποστροφή. Και τους μισούν. Το αποδίδω αυτό σε βαθιά ριζωμένα αρχέτυπα εντός του εβραϊκού λαού.
Στην Καμπάλα υπάρχει μια διδασκαλία σχετικά με τους δύο Μεσίες: τον Μασιάχ μπεν Γιοσέφ (Mashiach ben Yosef), τον πάσχοντα μεσσία, και τον Μασιάχ μπεν Νταβίντ (Mashiach ben David), τον θριαμβευτή, τον κατακτητή Μεσσία. Ο ένας προκαλεί συμπόνια, ο άλλος φόβο. Γινόμαστε μάρτυρες μιας μετατόπισης μεταξύ αυτών των αρχετύπων — από τους «πάσχοντες Εβραίους» του πολιτισμικού παραδείγματος της εποχής του Ολοκαυτώματος, σε μια «θριαμβευτική» εκδοχή που εμπνέει φόβο & τρόμο. Για πολύ καιρό, οι Εβραίοι θεωρούνταν η κύρια αντιφασιστική δύναμη. Τώρα, ωστόσο, ταυτίζονται με μια μορφή ριζοσπαστικού εθνοτικού ρατσισμού. Όσον αφορά τους Παλαιστίνιους, λένε: «Δεν είναι άνθρωποι — είναι ζώα». Κάποιος θα μπορούσε απλώς να το καταδικάσει, αλλά για μένα, προτεραιότητα έχει η κατανόηση.
Ο Νετανιάχου οραματίστηκε τον εαυτό του —ή ίσως κάποιον διάδοχό του — μέσα στο πλαίσιο ενός θριαμβευτή «Μασιάχ μπεν Νταβίντ» (Μεσσία, γιου του Δαβίδ). Αυτό συνδέεται με την έννοια του «Μεγάλου Ισραήλ» και την ιδέα των «Νωαχιδικών Νόμων» (Noahide Laws): την αντίληψη ότι όλα τα έθνη οφείλουν να υιοθετήσουν τον Ιουδαϊσμό — στο πλαίσιο των Νόμων του Νώε — και να υπηρετούν τους Εβραίους. Κατά μία έννοια, αποδείχθηκε ότι είχαν δίκιο. Ο τρόπος με τον οποίο έθεσαν τον Τραμπ υπό την επιρροή τους και τον ανάγκασαν να προωθήσει τα συμφέροντά τους, αναγκάζει κανείς να τους λάβει σοβαρά υπόψη. Κανένας προηγούμενος πρόεδρος δεν ξεκίνησε πόλεμο με το Ιράν — ο Τραμπ όμως το έκανε, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ισχύς τους βρίσκεται σε άνοδο και όλο και περισσότερο αυξάνεται.
Πρόκειται για έναν εσχατολογικό πόλεμο. Από ορθολογική σκοπιά, είναι αδύνατο να κερδίσουν. Το Ισραήλ είναι ένα μικρό, πρόσφατα ιδρυθέν έθνος που έχει προκαλέσει ολόκληρο τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται σε σύγκρουση με Ευρωπαίους ηγέτες και τα Ηνωμένα Έθνη. Ηθικά, αυτό αξίζει καταδίκης — αλλά ας πράξουν όπως θέλουν όσοι επιθυμούν να ζουν με βάση μια τέτοια καταδίκη. Για μένα, το πιο σημαντικό είναι ότι η μετάβαση από έναν Μεσσία που υποφέρει σε έναν Μεσσία νικηφόρο & θριαμβευτή αποτελεί σημείο των καιρών. Το Ισραήλ και η Μέση Ανατολή λειτουργούν ως οθόνη προβολής για την παγκόσμια εσχατολογία. Όλα όσα εκτυλίσσονται σε σχέση με το Ισραήλ — συμπεριλαμβανομένων των φιλοϊσραηλινών στοιχείων στην Αμερική και των αντισιωνιστικών κύκλων εντός του κινήματος MAGA — είναι διαποτισμένα με ένα συμβολικό νόημα, το οποίο πρέπει πρώτα να κατανοηθεί και μετά να ερμηνευθεί σωστά.
«Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος Πλησιάζει».
- Τσάργκραντ: Οι Αμερικανοί αντισιωνιστές διανοούμενοι του κινήματος της MAGA, οι οποίοι απομακρύνθηκαν από τον Τραμπ, έχουν, ουσιαστικά έχουν εξουδετερωθεί. Αν και διαθέτουν φήμη και κοινό, στερούνται της υποστήριξης του Ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, ενώ ο ίδιος ο Τραμπ ευθυγραμμίζεται με τους νεοσυντηρητικούς. Σημαίνει αυτό ότι το κίνημα τους απέτυχε; Ποιος θα το εκπροσωπεί τώρα; Υπάρχουν διανοούμενοι, αλλά δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση.
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κατά μία έννοια, θα μπορούσε να το πει κανείς αυτό.
Ωστόσο, αυτοί οι διανοούμενοι δεν αποτελούσαν την κύρια κινητήρια δύναμη του κινήματος MAGA. Αντίθετα, διεύρυναν την επιρροή των Ρεπουμπλικανών και τους προσέφεραν μια «χρυσή μερίδα». Αυτοί οι άνθρωποι ψήφισαν ενάντια στο κατεστημένο — ενάντια στους νεοσυντηρητικούς Ρεπουμπλικανούς, ενάντια στους φιλελεύθερους και τη ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα τους, καθώς και ενάντια στον «πολιτισμό του Έπσταϊν».
Ο Τραμπ βασίστηκε εν μέρει στο Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και εν μέρει στη ριζοσπαστική βάση του MAGA — και χάρη σε αυτούς κέρδισε. Αλλά, μόλις κέρδισε, τους αποκήρυξε και έθεσε σχεδόν τους πάντες στο περιθώριο. Ο Πίτερ Τιλ, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο σε αυτό το κίνημα, καταδίκασε πρόσφατα τους πολέμους αυτούς και παραδέχτηκε ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα αποτελούσε σοβαρό λάθος.
Στερούνται μιας δικής τους πολιτικής δύναμης, ενώ μια «τρίτη δύναμη» δεν αποτελεί βιώσιμη προοπτική στην Αμερική. Διαθέτουν, ωστόσο, ένα ισχυρό χαρτί: Τον Τζ. Ντ. Βανς. Μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, είναι πολύ πιθανό να δρομολογήσει μια στρατηγική για την «εποχή μετά τον Τραμπ». Ωστόσο, δεν τον εμπιστεύονται όλοι: Έπειτα από τόση προδοσία, ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να εμπιστευτούν ξανά κάποιον. Ο Τραμπ αποδείχθηκε τελικά κάποιος διαφορετικός από αυτόν που έδειχνε ότι είναι. Δείχνει σαφή σημάδια άνοιας – τόσο οι αντίπαλοι όσο και οι υποστηρικτές του το έχουν παρατηρήσει αυτό.
Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι νεοσυντηρητικοί έχουν απαξιωθεί λόγω της υποστήριξής τους σε έναν πόλεμο με το Ιράν — μια θέση που υποστηρίζεται από έναν ελάχιστο αριθμό ανθρώπων στην Αμερική. Οι Δημοκρατικοί θα ενισχυθούν και πιθανότατα θα απαιτήσουν αντίποινα κατά των Ρεπουμπλικάνων, του Τραμπ και των υποστηρικτών του. Οδεύουμε, βήμα προς βήμα, προς έναν εμφύλιο πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένας σημαντικός εν δυνάμει συμμετέχων σε μια τέτοια σύγκρουση δεν είναι η ελίτ ή οι παγκοσμιοποιητές Δημοκρατικοί, αλλά η «καρδιά» της Αμερικής — η πραγματική βάση του κινήματος MAGA. Αν και η νίκη τους δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγυημένη, αποτελούν μια δύναμη που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Κάποτε πίστευα ότι είχαν αποπροσανατολιστεί και διασπαστεί, αλλά έκτοτε έχουν ανασυνταχθεί.
Υπάρχουν ακόμη και ενδείξεις για μια συμμαχία με αντικομφορμιστές της αριστεράς όπως είναι η Άνα Κασπαριάν (παρουσιάστρια της δημοφιλούς εκπομπής «The Young Turks») και ο Τζενκ Ουιγκούρ (Cenk Uygur, ακτιβιστής και ιδρυτής των «The Young Turks»). Τηρούν σκληρή στάση απέναντι στην παγκόσμια ελίτ, το «βαθύ κράτος» και τον «πολιτισμό Έπσταϊν» ενώ ευθυγραμμίζονται με προσωπικότητες όπως ο Μπέρνι Σάντερς (ένας επιδραστικός Αμερικανός σοσιαλιστής γερουσιαστής) και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ (Δημοκρατική βουλευτής). Ορισμένοι εντός του κινήματος MAGA προτείνουν μια αντι-παγκοσμιοποιητική συμμαχία μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς.
Η Άνα Κασπαριάν και ο Τζενκ Ουιγκούρ στο στούντιο της πολιτικής εκπομπής «The Young Turks». Πηγή: Ιστότοπος της εκπομπής «The Young Turks»
- Τσάργκραντ: Τι γίνεται με τους «πραγματικούς» αριστερούς — όχι εκείνους που προωθούν τη φιλελεύθερη «ατζέντα», την κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) ή τα εκατό διαφορετικά φύλα, αλλά εκείνους που υπερασπίζονται τον εργαζόμενο άνθρωπο;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, αναφέρομαι σε αυτούς τους αριστερούς που υπερασπίζονται τον λαό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό συνάδει απόλυτα με την «Τέταρτη Πολιτική Θεωρία» μου: την ένωση της Δεξιάς και της Αριστεράς εναντίον των φιλελευθέρων, διότι ο φιλελευθερισμός είναι το απόλυτο κακό.
Για να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο, οι δεξιοί και αριστεροί πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να γκρεμίσουν το τρέχον σύστημα και να οικοδομήσουν ένα νέο.
«Ζούμε Εδώ και Πολύ Καιρό σε έναν Κόσμο που Κυβερνάται από Τέρατα.»
- Τσάργκραντ: Ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός αποτελεί άμεσο τωρινό εχθρό. Τι συμβαίνει όμως με τον «Σκοτεινό Διαφωτισμό» (Dark Enlightenment) — το κίνημα που συνδέεται με πρόσωπα όπως ο Πίτερ Θίελ, ο οποίος οραματίζεται ένα πραγματικά κολασμένο τεχνο-μέλλον, όπου οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως άνισοι και χωρισμένοι σε αφέντες και δούλους; Θα μπορούσε αυτό το κίνημα να αποδειχθεί ένας ακόμη πιο επικίνδυνος αντίπαλος;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αντιμετωπίζουμε δύο ξεκάθαρους εχθρούς: τον φιλελεύθερο παγκοσμιοποιητισμό και τους νεοσυντηρητικούς (neocons) — την πιο καθαρή μορφή αμερικανικής ηγεμονίας. Ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» δεν έχει ακόμη αναδειχθεί ως νέα πρόκληση. Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η αντιμετώπιση του παγκοσμιοποιητισμού — ο οποίος ανέκτησε πρόσφατα έδαφος στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ — και του νεοσυντηρητικού ηγεμονισμού. Πρόκειται για δύο απτούς εχθρούς, που υποστηρίζονται από συγκεκριμένες υποδομές.
Ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός», αντίθετα, αποτελεί έναν άγνωστο παράγοντα — ένα «γουρούνι στο σακί», που δεν ξέρουμε ακόμη το πώς θα εξελιχθεί.
Είναι κάτι δυσοίωνο & σκοτεινό που δεν υπόσχεται τίποτα καλό, αλλά αντιπροσωπεύει μια επόμενη φάση. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με τους Δημοκρατικούς ή τους φιλελεύθερους, ούτε ευθυγραμμίζεται με τους νεοσυντηρητικούς. Ο Χριστιανικός Σιωνισμός είναι ένα πράγμα, ενώ ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» του Θιλ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Μου φαίνεται ότι θα χρειαστεί στο μέλλον να αναμετρηθούμε με τον «Σκοτεινό Διαφωτισμό» — είναι η τρίτη οντότητα στην απέναντι πλευρά. Ο Θιλ προέρχεται από τη νεοσυντηρητική παράδοση, αλλά προχωρά πιο πέρα και πιο βαθιά.
- Τσάργκραντ: Ταυτόχρονα, ο Τιλ είναι δηλωμένος ρατσιστής…
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αυτό είναι αλήθεια, ως έναν βαθμό. Όμως ο δυτικός πολιτισμός είναι εκ φύσεως ρατσιστικός — ακόμη και ο αντιρατσισμός του είναι ρατσιστικός. Αναγκάζουν τους πάντες να μετανοήσουν για τον ρατσισμό, συμπεριλαμβανομένων εκείνων —όπως στη Ρωσία — για τους οποίους κάτι τέτοιο είναι εντελώς ξένο. Εμείς δεν έχουμε έμφυτο ρατσισμό.
Οι δυτικές αυτοκρατορίες χτίστηκαν πάνω στην εκμετάλλευση των αποικιών, ενώ η δική μας χτίστηκε πάνω στην εκμετάλλευση του κέντρου. οι περιφέρειές μας, στην πραγματικότητα, ζούσαν καλύτερα. Κάθε Δυτικός είναι πεπεισμένος ότι οι δυτικές αξίες είναι οικουμενικές — και αυτό, από μόνο του, είναι ρατσισμός.
Γι’ αυτό ο Θιλ είναι ρατσιστής, όπως και ο Τζο Μπάιντεν, ο Τραμπ, ο Μασκ, η Οκάσιο-Κορτέζ, ο Σάντερς και οι μαρξιστές — πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την ανάπτυξη. Πιστεύω ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε την πολλαπλότητα των πολιτισμών.
Ο Ψηφιακός Μεγιστάνας Πιτερ Θιλ είναι ένας από Εκείνους που Προωθούν τις Ιδέες του «Σκοτεινού Διαφωτισμού».
Ζούμε εδώ και πολύ καιρό σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τέρατα, αλλά είναι διαφορετικά: Κένταυροι και Μινώταυροι. Επιλέγουμε ανάμεσα σε αυτά. Ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» είναι ένας τρίτος τύπος τέρατος, λιγότερο γνωστός και προβλέψιμος. Μπορεί ακόμα να γίνει απροσδόκητος. Αλλά όλα προέρχονται από το ίδιο κολασμένο λεξιλόγιο.
Ο Νετανιάχου, παρεμπιπτόντως, είναι ένα τυπικό τέρας, ένα πραγματικό τέρας.
«Αυτού του Είδους η Αντιπολίτευση είναι Πολύ Άθλια.»
- Τσάργκραντ: Τα λόγια του Νετανιάχου έχουν βρει απήχηση στη ρωσική φιλοσοφική κοινότητα. Θα μπορούσε η σχέση σας με ορισμένους από το προσωπικό του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών να χαρακτηριστεί ως αμφιλεγόμενη; Διορθώστε με αν δεν ισχύει αυτό. Έχουν υποστηρίξει θερμά τον Ισραηλινό πρωθυπουργό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ποιος είναι ο λόγος αυτής της σύγκρουσης;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Δεν νομίζω ότι υπάρχει τέτοια σύγκρουση.
Υπάρχουν αρκετοί ξένοι πράκτορες, πρώην υπάλληλοι που διέφυγαν και υποστηρίζουν το γενικό ρωσοφοβικό μοντέλο από το εξωτερικό. Οι ιδέες μου στη Ρωσία επηρεάζουν ολοένα και περισσότερο σημαντικούς κύκλους. Αντιδρούν, αλλά είναι μια γενική εντολή, και οι φωνές μου είναι σιωπηλές. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν με γνωρίζουν: με συναντούν και λένε: «Είσαι πραγματικά αυτός; Σε νομίζαμε ότι ήσουν εντελώς διαφορετικός».
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπό μία έννοια, θα μπορούσε να πει κανείς κάτι τέτοιο.
Είχαμε πολλές αντιπαραθέσεις & εκτενείς συζητήσεις με προσωπικότητες, για παράδειγμα, με τον Σεργκέι Καραγκάνοφ (πολιτικός επιστήμονας, Ακαδημαϊκός Διευθυντής της Σχολής Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Υποθέσεων στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών – Τσάργκραντ), ωστόσο τώρα βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά της συζήτησης. Με τον Ντμίτρι Τρένιν (Ακαδημαϊκό Διευθυντή του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στη Σχολή Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Υποθέσεων στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, καθηγητής – Τσάργκραντ), ο οποίος κάποτε έγραψε ένα βιβλίο κατά του Ευρασιατισμού, βρισκόμαστε τώρα στην ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων. Οι άνθρωποι δεν με γνωρίζουν πραγματικά· αντί να διαβάσουν το έργο μου, εστιάζουν σε «memes», σε μιμίδια. (διαδικτυακά αστεία/εικόνες).
Μου φαίνεται ότι το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας εστιάζει σε λάθος ζητήματα. Βρισκόμαστε σε μια μοναδική στιγμή — μια στιγμή για να ασχοληθούμε με τη Ρωσική φιλοσοφία και την έννοια της εθνικής κυριαρχίας, και να προβάλουμε ένα ισχυρό μεταφυσικό αντεπιχείρημα απέναντι στους ισχυρισμούς της Δύσης περί οικουμενικότητας. Το Ινστιτούτο δεν το πράττει αυτό. Το λυπάμαι, αλλά τίποτα παραπάνω. Αν πιστεύουν ότι πρέπει να εστιάζουν σε άλλα ζητήματα, και αν ο Πρόεδρος και οι αρμόδιες αρχές ανέχονται έναν τέτοιο οργανισμό, τότε εκείνοι έχουν δίκιο, όχι εγώ.
- Τσάργκραντ: Στην ουσία, υιοθετούν μια συγκαλυμμένη αντιπολιτευτική στάση — επιδιδόμενοι σε ένα είδος διανοητικής διαφωνίας…
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μια τέτοια αντιπολιτευτική στάση είναι εξαιρετικά αναξιοπρεπής — είναι πραγματικά ποταπή.
Η χώρα σας βρίσκεται σε πόλεμο, άνθρωποι πεθαίνουν· Κάποιος οφείλει να διαθέτει αίσθημα πατριωτισμού. Ωστόσο, για μένα, το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών αποτελεί πολύ λιγότερο σημαντικό αντίπαλο από τον Σιωνισμό ή τον Νετανιάχου — αν και ούτε αυτοί αποτελούν τις κύριες ανησυχίες μου. Δεν βλέπω να διεξάγουν κάποια συστηματική εκστρατεία εναντίον μου. Γνωρίζω τον Αμπντουσαλάμ Γκουσεϊνόφ (ακαδημαϊκό της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και υπηρεσιακό επικεφαλής του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας — σημείωση του Τσάργκαντ) εδώ και πολύ καιρό και τρέφω μεγάλη εκτίμηση για το πρόσωπό του. Πίσω στη δεκαετία του 1990, είχε οργανώσει προσωπικά ορισμένες από τις ομιλίες και τις συναντήσεις μου. Δεν έχω καμία αντιπαράθεση μαζί του.
Όσον αφορά εκείνους που κατέφυγαν στη Δύση — τους «μετεγκατασταθέντες» και τους «ξένους πράκτορες» που κάποτε συνδέονταν με το Ινστιτούτο — είναι απλώς τυχαίες προσωπικότητες. Όταν μιλάς με τους περισσότερους από αυτούς, διαπιστώνεις ότι είναι αξιοπρεπείς άνθρωποι. Δεν είναι «πράκτορες» με την πραγματική έννοια του όρου. Απλώς απέτυχαν να προσανατολιστούν εγκαίρως ή ενεργούν από καθαρή αδράνεια. Σε καταστάσεις όπου δεν υπάρχει έντονη, οξεία εχθρότητα, τείνω να επιδιώκω την αμοιβαία κατανόηση — ειδικά όταν η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο. Αν είμαστε Ρώσοι και νοιαζόμαστε για την επίτευξη της νίκης, τότε, παρά τις όποιες διαφορές μας, βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά.
Προτείνω να ξεκινήσουμε έναν διάλογο.
Καταθέστε προς συζήτηση κάτι καινούργιο — θα είμαι ο πρώτος που θα συμμετάσχει στη συζήτηση. Μέχρι στιγμής, το μόνο που έχω συναντήσει είναι επιθέσεις και προσβολές — το να απαντώ σε τέτοιες επιθέσεις είναι κάτω από την αξιοπρέπειά μου. Όποιος προσφέρει κάτι ουσιαστικό θα γίνει φίλος και συνομιλητής μου. Κάποιος αφιέρωσε πολύ χρόνο γράφοντας προσβλητικά σχόλια για μένα, για να με ρωτήσει αργότερα: «Μπορώ να παρακολουθήσω τις διαλέξεις σας;». Απάντησα: «Ναι, βεβαίως». Οι άνθρωποι αλλάζουν.
Κατά τη Διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και της Αντιπαράθεσης με τη Δύση, το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστήμων, στην Καλύτερη Περίπτωση, Επέλεξε την Ουδετερότητα.
«Ένας Φιλελεύθερος Μπορεί να Συγχωρεθεί αν Μετανοήσει.»
Να ένα παράδειγμα. Τελείωσα να εργάζομαι πάνω σε ένα τετράτομο έργο για τη ρωσική φιλοσοφία και επανεξέτασα την ύστερη σοβιετική φιλοσοφία. Πίστευα για καιρό ότι τόσο ο φιλελευθερισμός όσο και η Fronde προήλθαν από εκεί, αλλά αποδείχθηκε ότι αυτό δεν ισχύει: οι ύστεροι σοβιετικοί φιλόσοφοι ήταν πιο συντηρητικοί και φαινομενολογικοί. Προσάρμοσα τη θέση μου.
Υπήρχαν τόσο διαφορετικοί στοχαστές όπως ο Σεργκέι Αβερίντσεφ, ο Αλεξάντερ Πιατιγκόρσκι και ο Γεβγκένι Σίφερς. Υπήρχαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Ησυχαστές, Χαϊντεγκεριανοί και φαινομενολόγοι. Πρακτικά ολόκληρο το φάσμα των καλών ιδεών – και ούτε ένας φιλελεύθερος! Τα ονόματα του Τζορτζ Σόρος, της Άιν Ραντ (Αμερικανού συγγραφέα και υποστηρικτή υπερφιλελεύθερων απόψεων – επιμ. Τσάργκραντ) και του Καρλ Πόπερ (Βρετανού φιλοσόφου και υποστηρικτή του δυτικού ορθολογισμού – επιμ. Τσάργκραντ) – δεν παρουσίαζαν κανένα ενδιαφέρον για τους Σοβιετικούς φιλοσόφους.
- Τσάργκραντ: Από πού προέρχεται, λοιπόν, ο μύθος —η ιδέα ότι η ιντελιγκέντσια, η διανόηση, είναι, δήθεν, πάντα αντίθετη σε ένα ισχυρό κράτος, είτε σοβιετικό, είτε αυτοκρατορικό, είτε οποιασδήποτε άλλης μορφής;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτή την αντίληψη.
Ωστόσο, μεταξύ των φιλοσόφων της ύστερης σοβιετικής περιόδου — τόσο εκείνων της πρώτης όσο και της δεύτερης γραμμής — δεν συνάντησα ούτε μία προσωπικότητα που να υποστήριζε τη φιλελεύθερη φιλοσοφία. Μπορεί να ήταν φιλελεύθεροι όσον αφορά τις αισθητικές τους προτιμήσεις, αλλά οι ιδέες τους είχαν τις ρίζες τους στον στρουκτουραλισμό ή στην παράδοση. Κανείς τους δεν υποστήριζε τον ατομικισμό, την ελεύθερη αγορά ή τη «Δύση» ως μια παγκόσμια οντότητα.
Ούτε ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν ήταν φιλελεύθερος.
Οι προδότες ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο Μπόρις Γιέλτσιν. Η «ιντελιγκέντσια», δηλαδή η διανόηση, σε αυτό το πλαίσιο, αναφέρεται στους συμβούλους τους — στους ανθρώπους που έγραφαν τους λόγους τους — και όχι σε φιλοσόφους ή στοχαστές. Οι φιλόσοφοι δεν είχαν καμία σχέση με αυτό.
Πρέπει να ξεπεράσουμε, να καταργήσουμε τον φιλελευθερισμό και να ανοίξουμε έναν απέραντο ορίζοντα ελεύθερης φιλοσοφικής έρευνας πέρα από αυτόν. Αντί να καταφεύγουμε σε αιχμηρά σχόλια, οφείλουμε να επιδοθούμε σε μια ουσιαστική συζήτηση.
Το να είναι κανείς φιλελεύθερος είναι επαίσχυντο, ανήθικο και απεχθές. Ωστόσο, ακόμη και αυτό μπορεί να συγχωρεθεί, αν το άτομο μετανοήσει, γίνει πατριώτης και ασπαστεί τη μόνη ορθή οπτική: Την αγάπη για τη πατρίδα του, την Ρωσία. Αυτή είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για να ξεκινήσει ένας διάλογος — μαζί με την ειλικρίνεια και το πνευματικό βάθος.
Από εκεί και πέρα, όλα τα άλλα μπορούν να ακολουθήσουν. Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε.
* Η Λίντσεϊ Γκράχαμ περιλαμβάνεται στο μητρώο τρομοκρατών και εξτρεμιστών της Rosfinmonitoring.
**Το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα αναγνωρίζεται ως εξτρεμιστικό στη Ρωσία.
