Η Δύση έχει Λιγότερο από ένα Μήνα για να Προκαλέσει τη Ρωσία
27 Δεκεμβρίου 2024 — Γράφει ο Γκεβόργκ Μίρζαγιαν, Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Οι ορκισμένοι Δυτικοί εχθροί της Ρωσίας πρέπει να σκαρώσουν τώρα μια δόλια παγίδα στον Πούτιν. Οι ημέρες όλο και λιγοστεύουν μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2025, που εισέρχεται στο Λευκό Οίκο ο Τραμπ. Πρέπει λοιπόν, να οργανώσουνμια σειρά από τόσο εντυπωσιακές προκλήσεις που να στριμώξουν τη Μόσχα μπροστά σε δύο κακές επιλογές. Η πρώτη— είναι να μπει στον πειρασμό να απαντήσει σε αυτές προβοκάτσιες και έτσι να κλιμακωθεί τόσο επικίνδυνα η σύγκρουση που μαίνεται στην Ουκρανία, που να μην επιδέχεται μετά πισωγύρισμα & αποκλιμάκωση. Η δεύτερη — είναι να μην απαντήσει, να τις αγνοήσει και να επιδείξει έτσι αυτοσυγκράτηση & υπομονή, η οποία όμως μπορεί θα εκληφθεί ως αδυναμία, από τον επερχόμενο Πρόεδρο Τραμπ.
Απέμεινε λιγότερο από ένας μήνας μέχρι την ορκωμοσία (20-01-2024) του νέου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ — και την έναρξη της εφαρμογής των ριζοσπαστικών ιδεών του, τις οποίες υποσχέθηκε προεκλογικά. Μία από αυτές, είναι ο τερματισμός του πολέμου που μαίνεται στις στέπες της Ουκρανίας και η σταθεροποίηση & ίσως η αποκατάσταση των σχέσεων των ΗΠΑ με τη Ρωσία.
Ναι, τα λεγόμενα «ειρηνευτικά» σχέδια του Τραμπ διαρρέουν τακτικά στον Τύπο, το νόημα των οποίων είναι το πάγωμα της σύγκρουσης στην Ουκρανία, να παραμείνουν υπό την κατοχή της Ρωσίας τα απελευθερωθέντα εδάφη, η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ή η διατήρηση στενής συνεργασίας μεταξύ της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ και του καθεστώτος του Κιέβου. Δηλαδή, με απλά λόγια, όροι που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσουν να γίνουν αποδεκτοί από τη Ρωσική πλευρά — όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Ωστόσο, γνωρίζοντας τον πραγματισμό (ρεαλισμό) του Αμερικανού ηγέτη, τη βαθύτατη περιφρόνηση που νιώθει για τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι, την έλλειψη ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την Ουκρανία (που ήταν ένα αποτυχημένο σχέδιο του Μπάιντεν & των πολεμοκάπηλων συμβούλων του) και την επιθυμία του να επικεντρωθεί στη Μέση Ανατολή το συντομότερο δυνατό, (όπου αναμένεται ανάφλεξη & ραγδαίες εξελίξεις). Όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν ότι οι διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία θα διεξαχθούν με εντελώς διαφορετικούς όρους από ότι σήμερα. Οι θέσεις αυτές του Τραμπ είναι κοντά στις θέσεις που πρότεινε ο Βλαντιμίρ Πούτιν — την διακοπή του πολέμου, την επιστροφή στη Ρωσία των προγονικών της εδαφών, όπου ζουν Ρώσοι, την αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας & την αποναζιστικοποίηση του καθεστώτος, ό,τι βέβαια θα έχει απομείνει από αυτήν.
Αυτό το αντιλαμβάνονται όχι μόνο οι εμπειρογνώμονες αλλά και οι πολιτικοί. Συμπεριλαμβανομένων και αυτών που μια τέτοια ανακωχή με τη Ρωσία, θα ήταν κάτι παρόμοιο με τον ξαφνικό θάνατο. Ένας από αυτούς είναι ο επικεφαλής του καθεστώτος του Κιέβου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι — ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι η ειρήνη θα γίνει εις βάρος των Ουκρανικών συμφερόντων και του ίδιου προσωπικά (ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει επανειλημμένα τονίσει ότι για να υπογράψει μια έγκυρη συμφωνία είρηνης, πρέπει να την υπογράψει κάποιος ο οποίος θα είναι νόμιμα εκλεγμένος Ουκρανός Πρόεδρος— άρα, όχι ο Ζελένσκι, μια και η θητεία του ως πρόεδρος έχει λήξει εδώ και πολλούς μήνες).
Αυτό το καταλαβαίνουν ακόμη και οι πιο Ρωσοφοβικοί ηγέτες του μετασοβιετικού χώρου, οι οποίοι είναι βέβαιοι ότι μετά το τέλος της σύγκρουσης στην Ουκρανία, η Μόσχα θα αποκαταστήσει την τάξη και την επιρροή της στο μαλακό υπογάστριό της.
Και η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία παρέσυρε ολόκληρη την Ευρώπη σε αυτόν τον αιματηρό πόλεμο, και ξόδεψε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ γι’ αυτόν και θυσίασε στον βωμό των σκοπιμοτήτων της, τις εθνικές οικονομίες αρκετών κρατών μελών της ΕΕ.
Οι ηγεσίες μιας σειράς κρατών-μελών της ΕΕ, οι οποίες (σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Κομισιόν) εκλέγονται από τους λαούς τους, είναι υπόλογες στους ίδιους τους ψηφοφόρους τους, για όλες αυτές τις αχρείαστες θυσίες που έγιναν για έναν παράλογο & χαμένο πόλεμο. Και μια ημέρα θα δώσουν λογαριασμό για τα πεπραγμένα τους. Αυτές οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες έχουν επίσης επίγνωση, ότι ο Τραμπ (ο οποίος είναι γνωστό ότι δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα συμφέροντα των συμμάχων του), κατά πάσα πιθανότητα, θα επιλύσει τα Ευρωπαϊκά ζητήματα ασφαλείας συνομιλώντας με τον ίδιο τον Πούτιν χωρίς τη συμμετοχή τους.
Ως εκ τούτου, όλοι αυτοί (οι πολεμοκάπηλοι που θέλουν την κατακόρυφη κλιμάκωση του πολέμου) επιδιώκουν με δολιότητα να στήσουν μια μεγάλη παγίδα στον Πούτιν τώρα, αυτές τις επικίνδυνες τελευταίες ημέρες. Θέλουν να οργανώσουν & να εξαπολύσουν δηλαδή τέτοιες προκλητικές ενέργειες ή/και προβοκάτσιες, που θα στριμώξουν τη Μόσχα μπροστά σε δύο κακές επιλογές, και να την ωθήσουν σε μία μη αντιστρεπτή κλιμάκωση. Η πρώτη είναι να αντιδράσει και έτσι να κλιμακωθεί η στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία, περιπλέκοντας τη διαδικασία διευθέτησης της κρίσης με τις ΗΠΑ. Η δεύτερη είναι να μην απαντήσει και να επιδείξει έτσι αυτοσυγκράτηση & υπομονή, η οποία όμως θα μπορούσε να εκληφθεί ως εκδήλωση αδυναμίας από ορισμένους συμβούλους του Τραμπ. Και οι οποίοι, στη συνέχεια, θα προσπαθήσουν να πείσουν τον επικεφαλής τους, ότι θα ήταν καλό να πιέσουν ακόμη περισσότερο τη Ρωσία.
Όμως, τέτοιες προκλητικές ενέργειες που μπορεί να προκαλέσουν απότομη κλιμάκωση είναι αδύνατο να τις κάνουν επί της προεδρικής θητείας του Τραμπ. Και με το πρόσφατο παράδειγμα νωπό, του επικεφαλής της Καναδικής κυβέρνησης του Τζ. Τρουντό, στον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν σηκώνει πολλά-πολλά, όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει αυτούς που τον προκαλούν. Επομένως, όλα τα πολεμοκάπηλα «γεράκια», που φωλιάζουν στην Ουάσιγκτον, είναι απαραίτητο να δυναμιτίσουν τώρα την κατάσταση στην Ουκρανία, έτσι ώστε να κλιμακωθεί σε τέτοιο βαθμό η σύγκρουση, που δεν θα επιδέχεται μετά αντιστροφή & διευθέτηση — τώρα πριν αναλάβει την εξουσία ο Τραμπ.
Και έχουν πολλές & διάφορες επιλογές για να σχεδιάσουν & να οργανώσουν προκλήσεις
Πρώτον, να εργαστούν μέσω της σημερινής κυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν. Μέσα στο επιτελείο του Μπάιντεν υπάρχουν, αρκετοί επιτελείς του που έχουν στοιχηματίσει την ίδια καριέρα τους για να αντιπαραταχθούν, να νικήσουν & να ταπεινώσουν την Ρωσίας, οπότε έχουν ζωτικό συμφέρον να υπονομεύσουν & να αποτρέψουν τις τυχόν μελλοντικές ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του Ντόναλντ Τραμπ, τώρα, όπως άλλωστε το έχουν κάνει και στο πρόσφατο παρελθόν. Και αυτή η παρούσα κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν έχει τη δύναμη να κλιμακώσει τη σύγκρουση Ουκρανίας-Ρωσίας, όσο το δυνατόν περισσότερο.
Για παράδειγμα, παρέχοντας στην Ουκρανία ένα νέο πρόσθετο μεγάλο πακέτο όπλων. Συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων νέων οπλικών συστημάτων & πυραύλων — τα οποία βέβαια δεν θα άλλαζαν την πορεία του πολέμου, αλλά θα μπορούσαν να προκαλέσουν οδυνηρά πλήγματα στις Ρωσικές πόλεις. Επιπλέον, η σημερινή κυβέρνηση Μπάιντεν των ΗΠΑ θα μπορούσε να υιοθετήσει κάποιες νέες πιο σκληρές αντιρωσικές κυρώσεις.
Δεύτερον, υπάρχει η επιλογή να ενεργήσουν μέσω του ίδιου του καθεστώτος του Κιέβου. Να εκτοξεύσουν Δυτικούς πυραύλους μεγάλης εμβέλειας μέσω της Ουκρανίας ή/και να διατάξουν την άμεση ενεργοποίηση όλων των μυστικών Ουκρανικών πυρήνων που βρίσκονται στην επικράτεια της Ρωσίας και να προβούν σε μια σειρά θεαματικών τρομοκρατικών επιθέσεων υψηλού προφίλ μέσα στη ίδια την Ρωσία. Αυτές οι τρομοκρατικές προκλήσεις, αν είναι τόσο θεαματικές & καίριες, η Μόσχα δεν θα μπορέσει να τις αγνοήσει —μια και θα έρθει σε αντίθεση με την οργισμένη Ρωσική κοινή γνώμη—και θα υποχρεωθεί να απαντήσει. Έτσι, θα ωθήσουν τον Πούτιν να πέσει στην παγίδα της κλιμάκωσης που έχει στηθεί. Συμπεριλαμβανομένων και του βομβαρδισμού των κέντρων λήψης των αποφάσεων στην Ουκρανία.
Τρίτον, να οργανωθεί πρόκληση μέσω της Μολδαβίας. Η Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών έχει ήδη δηλώσει ότι η ηγεσία της Μολδαβίας εξετάζει την επιλογή της απόψυξης της σύγκρουσης στην Υπερδνειστερία — με απλά λόγια, σχεδιάζουν να εισβάλουν στρατεύματα στο έδαφος της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας, όπου ζουν περισσότεροι από εκατό χιλιάδες πολίτες της Ρωσίας. Η Πρόεδρος της Μολδαβίας Μάια Σάντου (η οποία δεν τρέφει καθόλου φιλικά συναισθήματα για την Ρωσία) αν πιεστεί ασφυκτικά ή αν εκβιαστεί, για παράδειγμα με δέλεαρ τη βοήθεια των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, των δυτικών εγγυήσεων ασφαλείας και της Ουκρανικής άδειας εξαγωγής φυσικού αερίου στη Μολδαβία μέσω του εδάφους της, μπορεί πράγματι να προβεί σε μία τέτοια ενέργεια.
Τέταρτον, να οργανώσουν & διεξάγουν τρομοκρατικές επιθέσεις απευθείας οι ίδιοι οι Δυτικοί μόνοι τους. Πριν από λίγες ημέρες, ένα φορτηγό πλοίο ξηρού φορτίου του Ρωσικού Υπουργείου Άμυνας ανατινάχθηκε στη Μεσόγειο Θάλασσα — και το Υπουργείο δήλωσε ότι επρόκειτο για μία τρομοκρατική επίθεση. Φυσικά, είναι απίθανο να διαπράχθηκε και πάλι από τον Ουκρανό δύτη Volodymyr Zh. (ο οποίος κατηγορήθηκε ότι ήταν ο υπεύθυνος για την τρομοκρατική επίθεση ανατίναξης του αγωγού φυσικού αερίου της Nord Streams) – αλλά είναι πολύ πιθανό αυτή την νέα προβοκάτσια, να την πραγματοποιήσουν ειδικοί που δούλευαν στις Δυτικές μυστικές υπηρεσίες.
Τέλος — αν όλα τα παραπάνω δεν αποδώσουν ή δεν επιφέρουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα – τότε υπάρχει και η ύστατη απονενοημένη προβοκάτσια, να αναπτυχθούν τα ίδια τα Δυτικά στρατεύματα στην Ουκρανία, περνώντας από τα λόγια στην πράξη. Και μάλιστα, η πρόκληση αυτή θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, αν αυτά τα στρατεύματα εισβάλουν στα εδάφη της Ρωσίας που κατέχονται από το καθεστώς του Κιέβου, δηλαδή στην περιοχή του Κουρσκ. Η Μόσχα σίγουρα δεν θα μπορέσει αγνοήσει ή να αδιαφορήσει για μια τόσο προκλητική ενέργεια που θα την ταπείνωνε.
Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια εδώ — είναι απαραίτητο να βρεθεί μια χώρα, που παίξει το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου, που θα είναι η πρώτη που θα εισβάλει στρατιωτικά στο Ρωσικό έδαφος. Πρέπει να βρεθεί ένας ηγέτης κάποιας Δυτικής χώρας που θα πειστεί να στείλει εκεί τον στρατό του, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά, ότι μετά από ένα Ρωσικό χτύπημα στις μονάδες του, κανένα ΝΑΤΟ δεν θα μπορεί τον υπερασπιστεί. Με απλά λόγια, θα πρόκειται για μια ανίερη ανθρωποθυσία νέων παιδιών σε ξένα εδάφη.
Και μέχρι στιγμής, δεν βλέπω να υπάρχει κάποιος τέτοιος πρόθυμος ηγέτης-θύμα, που να θέλει να επιχειρήσει μια τέτοια εισβολή. Ακόμα και τα πιο θερμοκέφαλα Ρωσοφοβικά «γεράκια» από τις «τίγρεις της Βαλτικής» δεν συμφωνούν να παίξουν αυτόν τον βρώμικο ρόλο.
Έτσι, όλες αυτές τις ημέρες, το ψάχνουν εντατικά, μια και οι ημέρες όλο και περισσότερο λιγοστεύουν, έως τις 20 Ιανουαρίου του 2025, που ο Πρόεδρος Τραμπ θα εισέλθει στον Λευκό Οίκο. Γι’ αυτό και στύβουν το κεφάλι τους, να βρουν μια λύση στο πρόβλημα τους. Οψόμεθα…
ΠΗΓΗ: https://vz.ru/opinions/2024/12/27/1305695.html
Μετάφραση : Βόρειος Παρατηρητής
