Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια υπαρξιακή κρίση που απειλεί να το διαλύσει. Νέα δημοσκόπηση της Telegraph αποκαλύπτει ότι το SNP οδεύει προς ιστορική νίκη στη Σκωτία, εξασφαλίζοντας έως και 67 έδρες – μια εντολή που ο ηγέτης του, Τζον Σουίνι, δηλώνει έτοιμος να χρησιμοποιήσει για να ζητήσει νέο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας ήδη από το 2028. Την ίδια στιγμή, το Reform UK ανεβαίνει, το «Red Wall» καταρρέει, και στην Ουαλία το Plaid Cymru απειλεί να ανατρέψει την εκατονταετή κυριαρχία των Εργατικών. Ο Κιρ Στάρμερ βλέπει τον εφιάλτη του να παίρνει σάρκα και οστά – και η Βρετανία βαδίζει προς τη «μαύρη τρύπα» της διάλυσης.
Η Σκωτία καλπάζει προς την ανεξαρτησία
Η δημοσκόπηση της JL Partners για λογαριασμό της Telegraph είναι συγκλονιστική. Το SNP, υπό τον Τζον Σουίνι, προβλέπεται να κερδίσει έως και 67 από τις 129 έδρες στο κοινοβούλιο του Χόλιρουντ . Πρόκειται για επίδοση που έχει να καταγραφεί από το 2011 – όταν η τότε κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον επέτρεψε το δημοψήφισμα του 2014 .
Ο ίδιος ο Σουίνι δεν κρύβει τις προθέσεις του. Μια τέτοια νίκη θα αποτελέσει, όπως δηλώνει, «ισχυρή εντολή» για να απαιτήσει ένα νέο δημοψήφισμα, το οποίο θα μπορούσε να διεξαχθεί ήδη από το 2028 . Η μνήμη του 2014 πλανάται απειλητικά πάνω από το Γουέστμινστερ.
Η συντριβή των Εργατικών στη Σκωτία είναι εξίσου θεαματική. Υπό τον Άνας Σαργουάρ, το Σκωτσέζικο Εργατικό Κόμμα περιορίζεται σε μόλις 19 έδρες . Οι Συντηρητικοί, υπό τον Ράσελ Φίντλεϊ, καταρρέουν στην τέταρτη θέση με μόλις 10 έδρες – και το χειρότερο: χωρίς καμία νίκη σε εκλογική περιφέρεια .
Η Αγγλία καίγεται: Το Reform UK ανεβαίνει, το «Red Wall» γκρεμίζεται
Το πολιτικό τοπίο στην Αγγλία δεν είναι λιγότερο εκρηκτικό. Το Reform UK, υπό την ηγεσία του Νάιτζελ Φάρατζ, εισέρχεται δυναμικά στο σκηνικό, διεκδικώντας την τρίτη θέση με 17 έδρες .
Το ιστορικό «Red Wall» – οι βόρειες, εργατικές περιφέρειες που είχαν γίνει το σύμβολο της επικράτησης των Εργατικών – διαλύεται. Τα προπύργια πέφτουν. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, από τα 83 συμβούλια που ελέγχουν σήμερα οι Εργατικοί, ενδέχεται να διατηρήσουν μόλις 42 .
Αντίθετα, το Reform UK ετοιμάζεται να καταλάβει έως και 69 τοπικές αρχές, εκμεταλλευόμενο τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την πολιτική κόπωση .
Ουαλία: Το Plaid Cymru απειλεί την εκατονταετή κυριαρχία
Στην Ουαλία, οι Εργατικοί κινδυνεύουν να χάσουν για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα τον έλεγχο. Το Plaid Cymru, το ουαλικό εθνικιστικό κόμμα, αναδεικνύεται σε κυρίαρχη δύναμη, έτοιμο να σημειώσει ιστορική ανατροπή .
Η εικόνα της αποσύνθεσης είναι πλήρης. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις χτυπούν από παντού: Σκωτία, Ουαλία, Αγγλία – όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά.
Η αντίδραση Στάρμερ: «Όχι άλλο δημοψήφισμα» – Μα τα γεγονότα τον διαψεύδουν
Ο υπουργός Υγείας, Γουές Στρίτινγκ, επιχείρησε να υψώσει ανάχωμα, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι αποκλείεται οποιοδήποτε ενδεχόμενο νέου δημοψηφίσματος .
«Η χώρα έχει κουραστεί από το χάος» , είπε, επιμένοντας ότι η νίκη των Εργατικών το 2024 συνιστά εντολή για τη διατήρηση της Ένωσης.
Ωστόσο, τα δεδομένα μοιάζουν αμείλικτα. Η πραγματικότητα δείχνει να ξεπερνά τις διαβεβαιώσεις. Ο Κιρ Στάρμερ, που ανέλαβε με την υπόσχεση της σταθερότητας, βλέπει τώρα το Ηνωμένο Βασίλειο να γλιστράει προς τη διάλυση.
Η παρακαταθήκη του 2014: Το φάντασμα που στοιχειώνει το Westminster
Το προηγούμενο του 2011, όταν η κυβέρνηση Κάμερον επέτρεψε το δημοψήφισμα του 2014, πλανάται απειλητικά πάνω από το Γουέστμινστερ. Τότε, η Σκωτία ψήφισε «Όχι» με 55-45%. Αλλά τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Το Brexit, η πανδημία, η ενεργειακή κρίση και η κόπωση από την κυριαρχία του Λονδίνου έχουν ενισχύσει το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας.
Ο Σουίνι δεν χρειάζεται καν να κερδίσει δημοψήφισμα αμέσως. Μια συντριπτική νίκη του SNP θα του δώσει την πολιτική νομιμοποίηση να απαιτήσει συνομιλίες για μια δεύτερη ψηφοφορία. Και αν το Λονδίνο αρνηθεί, η πολιτική κρίση θα είναι αναπόφευκτη.
Συμπέρασμα: Η «μαύρη τρύπα» που ρουφάει την Ένωση
Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια υπαρξιακή κρίση που δεν έχει προηγούμενο. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις ενισχύονται, οι πολιτικές ισορροπίες καταρρέουν, και το ενδεχόμενο διάσπασης δεν αποτελεί πια ένα μακρινό σενάριο, αλλά μια απειλητικά κοντινή προοπτική.
Ο εφιάλτης για τον Κιρ Στάρμερ δεν είναι πλέον πολιτική ρητορική. Είναι μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται – και ίσως σύντομα να μην μπορεί να ανακοπεί.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Βρετανία θα αλλάξει, αλλά πόσο θα αλλάξει – και πόσα κομμάτια θα αφήσει πίσω της.
