Ο Μεσσίας και ο Τρίτος Ναός: Η Αίρεση και οι Πόλεμοι του Χριστιανικού Σιωνισμού

από τον Πάβελ Λισίτσκι

Από τις εκκλησίες και την πολιτική στην Αμερική μέχρι τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, ο Χριστιανικός Σιωνισμός είναι μια από τις πιο επιδραστικές, ισχυρές και οργανωμένες θρησκευτικές και πολιτικές δυνάμεις του 21ου αιώνα.

Στο βιβλίο του «Ο Μεσσίας και ο Τρίτος Ναός» , ο Πάβελ Λισίτσκι παρουσιάζει μια σφαιρική επισκόπηση της χριστιανοσιωνιστικής ιδεολογίας και των δικτύων, επανεξετάζοντας τις αρχαίες διαμάχες μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων και ρίχνοντας το απαραίτητο φως στα αποκαλυπτικά σύννεφα καταιγίδας του σημερινού κινήματος του Τρίτου Ναού.

Συνδυάζοντας αρχαίες γραφές, ιστορικές πηγές, τρέχοντα γεγονότα και θεολογική ανάλυση, αυτή η εξαιρετικά κατατοπιστική μελέτη αποκαλύπτει πώς μια σύνθετη συμμαχία θρησκευτικού εξτρεμισμού και εθνοπολιτικών φιλοδοξιών έχει γίνει μια θανατηφόρα κινητήρια δύναμη στην παγκόσμια γεωπολιτική.

Προκλητικό και σχολαστικά τεκμηριωμένο, το βιβλίο «Ο Μεσσίας και ο Τρίτος Ναός» προκαλεί τους αναγνώστες να επανεξετάσουν τη σχέση μεταξύ θρησκείας, γης και του μέλλοντος του δυτικού πολιτισμού.

Απόσπασμα από την Εισαγωγή:

Δεν υπάρχει ίσως κανένα άλλο αίνιγμα – ή μυστήριο, για να μιλήσουμε με πιο κλασικούς όρους – τόσο εξαιρετικό όσο η παράξενη εμφάνιση και η επακόλουθη εξάπλωση της νέας θεολογίας του Χριστιανικού Σιωνισμού. Σε αντίθεση με πολλά άλλα ρεύματα στη σύγχρονη θρησκευτική σκέψη, η σημασία του δεν περιορίζεται μόνο σε στενούς κύκλους διανοουμένων, αλλά είναι ένα ζήτημα σημασίας για ολόκληρο τον κόσμο. Επιπλέον, ο Χριστιανικός Σιωνισμός, ή η πεποίθηση ότι είναι καθήκον των Χριστιανών να υποστηρίζουν το Κράτος του Ισραήλ σαν η επιτυχία του να ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την έλευση του Μεσσία – που προηγήθηκε της έλευσης του Αντίχριστου και ενός μεγάλου κατακλυσμού, του αληθινού Αρμαγεδδώνα – φαίνεται να είναι η μόνη πολιτικά σημαντική μορφή Χριστιανισμού προς το παρόν. Οι Χριστιανοί Σιωνιστές έχουν επί του παρόντος τουλάχιστον τόση επιρροή στην παγκόσμια πολιτική όσο η παπική Ρώμη στα μεσαιωνικά κράτη. Φτάνοντας στο σημείο να καθορίσουν το αποτέλεσμα του ποιος θα γίνει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου, οι Χριστιανοί Σιωνιστές ασκούν έμμεση επιρροή στις πιο σημαντικές πολιτικές αποφάσεις όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ξέρω ότι οι αναγνώστες μπορεί τώρα να κουνούν τα κεφάλια τους με έκπληξη και να σκέφτονται ότι ο συγγραφέας έχει πυρετό ή έχει περιέλθει σε μια παράξενη κατάσταση ενθουσιασμού για το δικό του θέμα. Πράγματι, το θέμα φαίνεται μάλλον περίεργο: πώς θα μπορούσε μια ιδεολογία – και έτσι ακριβώς θα έπρεπε να ονομάζεται ο Χριστιανικός Σιωνισμός – να είναι τόσο σημαντική όταν το ευρύτερο κοινό δεν τη γνωρίζει καν; Ιδιαίτερα στην Πολωνία, φαίνεται να είναι εντελώς άγνωστος στους Πολωνούς, και το λέω αυτό με βάση πολλές συζητήσεις στις οποίες, όταν ανέφερα τη δύναμη των Χριστιανών Σιωνιστών στις ΗΠΑ, με εξέπληξε σαν οι συνομιλητές μου να ήθελαν να πουν: «Είναι αυτός που μας το λέει αυτό νηφάλιος;» Πώς είναι αυτό δυνατόν; Άλλωστε, οι οπαδοί αυτής της ιδεολογίας στις ΗΠΑ, περίπου 50 εκατομμύρια Προτεστάντες, δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με πολύ πάνω από ένα δισεκατομμύριο Καθολικούς. Ωστόσο, ας μην μας παραπλανούν οι αριθμοί. Μια μικρότερη αλλά καλά οργανωμένη κοινότητα με τη δική της ατζέντα είναι ασύγκριτα πιο ισχυρή από μια άμορφη, εσωτερικά παράλυτη κοινότητα.

Ναι, λοιπόν: αναμφίβολα, ο χριστιανικός σιωνισμός έχει γίνει, είτε το θέλει κανείς είτε όχι, η πιο σημαντική, ας πούμε χριστιανική, ιδεολογία του δυτικού κόσμου. Η έκπληξη για αυτό – σαν να μην έχουμε ακούσει ποτέ για αυτό το θηρίο – μπορεί να είναι μόνο αποτέλεσμα άγνοιας. Όποιος έχει διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο μου, Ο μύθος των μεγαλύτερων αδελφών στην πίστη (στα πολωνικά: Mit starszych braci w wierze ), θα παρατηρήσει ότι οι απόψεις που περιγράφω εδώ, και τις αποδίδω στην πλειοψηφία των Αμερικανών Προτεσταντών, σχετίζονται με τη νέα καθολική, μετά τη Β‘ Βατικανή κατανόηση του Ιουδαϊσμού.

Υπό αυτή την έννοια, ο Ιωάννης Παύλος Β‘ μπορεί να θεωρηθεί πρόδρομος του Καθολικού Σιωνισμού, και οι χειρονομίες και οι ομιλίες του ήταν μια καθολική εκδοχή αυτού που ένα σημαντικό μέρος των Προτεσταντών στις ΗΠΑ είχε ήδη κηρύξει εδώ και πολύ καιρό. Ο Πολωνός πάπας εισήγαγε βασικά σημεία στη διδασκαλία της Εκκλησίας που ήταν σημαντικά για τους Χριστιανούς Σιωνιστές. Πρώτον, υπέδειξε, αν και όχι πάντα ρητά, ότι το Ισραήλ παραμένει ο εκλεκτός λαός. Δεύτερον, υποστήριξε με σαφήνεια ότι η Παλαιά Διαθήκη εξακολουθεί να ισχύει. Τρίτον, καταδίκασε επανειλημμένα όλες τις μορφές αντισημιτισμού, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να τον ορίσει, και στην τελευταία περίοδο της θητείας του εξίσωσε τον αντισημιτισμό με τον αντι–Ιουδαϊσμό. Αξίζει να αναγνωριστεί ότι ο πάπας δεν έφτασε στο σημείο να επισημάνει μια άλλη ισοδυναμία που ήταν τόσο σημαντική για τους Εβραίους συνομιλητές του, δηλαδή να δηλώσει ότι ο σύγχρονος αντισιωνισμός, δηλαδή η αποστροφή και η κριτική της κρατικής πολιτικής του Ισραήλ, είναι συνώνυμη με τον αντισημιτισμό. Παρ‘ όλα αυτά, είναι εύκολο να ερμηνεύσουμε ορισμένες από τις χειρονομίες του με αυτό το πνεύμα, όπως η συχνή αναφορά του στους σύγχρονους Εβραίους ως μεγαλύτερους αδελφούς στην πίστη.

Δεν το σκέφτηκα εγώ ο ίδιος. Ο Gavin D’Costa, συγγραφέας ενός δοκιμίου με τον εξαιρετικά σημαντικό τίτλο «Ο Νέος Καθολικός Σιωνισμός», που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2019, κατέληξε ακριβώς στο ίδιο συμπέρασμα ότι ο Ιωάννης Παύλος Β‘ ήταν ο πρόδρομος του Καθολικού Σιωνισμού. Κατά τη γνώμη του, έχει έρθει η ώρα ο Σιωνισμός να γίνει μέρος της επίσημης διδασκαλίας της Εκκλησίας. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι η πιο σημαντική ανακάλυψη για την ανάπτυξη της ιδεολογίας του Καθολικού Σιωνισμού ήταν η ομιλία του Πολωνού πάπα στο Μάιντς τον Νοέμβριο του 1980. Συμφωνώ απόλυτα. Έγραψα γι‘ αυτό πριν από λίγα χρόνια στο Dogma and Tiara: An Essay on the Collapse of Roman Catholicism (στα πολωνικά: Dogmat i tiara. Esej o upadku rzymskiego katolicyzmu ), όπου επεσήμανα ότι η θεολογική επανάσταση του Ιωάννη Παύλου Β‘ πέρασε εντελώς απαρατήρητη στην Πολωνία. Η αναγνώριση ότι η Μωσαϊκή διαθήκη δεν έχει ποτέ παραβιαστεί, ότι εξακολουθεί να ισχύει, έχει ενσωματωθεί στην Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά αποτελεί την πιο ριζική άρνηση των διδασκαλιών της Καινής Διαθήκης (ιδίως της Επιστολής προς Εβραίους) εδώ και αιώνες. Έχει επίσης υποστηριχθεί από τους διαδόχους του Πολωνού πάπα.

Το 2006, ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ δήλωσε σε μια ρωμαϊκή συναγωγή ότι «η εύνοια του Θεού της Διαθήκης συνόδευε πάντα τους Εβραίους, δίνοντάς τους τη δύναμη να ξεπερνούν τις δοκιμασίες». Είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με τον Ντ‘Κόστα ότι τα λόγια του Βενέδικτου υπονοούν ότι ο σύγχρονος ραβινικός Ιουδαϊσμός είναι συνέχεια της πίστης του βιβλικού λαού του Ισραήλ. Ο Φραγκίσκος δίδαξε το ίδιο πράγμα στο Evangelii gaudium , διακηρύσσοντας ότι η Διαθήκη του εβραϊκού λαού με τον Θεό δεν έχει τελειώσει ποτέ. Έτσι, το σφάλμα του Ιωάννη Παύλου Β΄ εδραιώθηκε σταθερά στο επίσημο δόγμα της Ρώμης και έγινε η βάση για την οικοδόμηση του Καθολικού Σιωνισμού.

Σε αυτό θα πρέπει να προστεθούν πολλές άλλες αόριστες, διφορούμενες, αλλά πάντα «κατάλληλα» ερμηνεύσιμες δηλώσεις από διάφορα όργανα του Βατικανού. Όλες αυτές, σύμφωνα με τον Ντ‘Κόστα, υποδηλώνουν ότι η Εκκλησία βρίσκεται στα πρόθυρα να αποδεχτεί τη θέση ότι οι Εβραίοι έχουν αιώνιο δικαίωμα στη Γη του Ισραήλ με βάση τις βιβλικές υποσχέσεις, και ότι είναι ρόλος των Καθολικών, μάλιστα ηθική τους υποχρέωση και καθήκον, να παρέχουν στους Εβραίους και στο Κράτος του Ισραήλ κάθε δυνατή υποστήριξη. Οποιαδήποτε κριτική για μια τέτοια συμπεριφορά είναι μια μορφή αντισιωνισμού, και επομένως αντιιουδαϊσμού, και επομένως αντισημιτισμού, που είναι η μεγαλύτερη (και ίσως η μόνη) αμαρτία στην ιστορία.

Το κλειδί για την κατανόηση αυτής της συνεχούς υποταγής στο εβραϊκό όραμα της ιστορίας —όπου η ιστορία του χριστιανικού πολιτισμού είναι ένα αρχείο συνεχών διωγμών, καταπίεσης, διακρίσεων, αδικίας και καταπίεσης αθώων Εβραίων από Χριστιανούς— ήταν ο παπικός μεακαλφισμός. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πολωνός πάπας, τουλάχιστον, άνοιξε το δρόμο για ένα είδος σύνθεσης του μετασυνοδικού Καθολικισμού και του Σιωνισμού: αν το ηθικό καθήκον των Χριστιανών είναι η καταπολέμηση όλων των μορφών αντισημιτισμού, και αφού οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι αυτοί που αποφασίζουν από τι αποτελείται, και αφού οι περισσότεροι από αυτούς ισχυρίζονται ότι ο αντισημιτισμός σήμερα εκφράζεται στην κριτική του Κράτους του Ισραήλ, τότε είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι αυτό θα ήταν και το πρακτικό αποτέλεσμα της μεγάλης παπικής αλλαγής. Υπονομεύοντας την αναγκαιότητα της μεταστροφής — όπως έχω γράψει, σε καμία από τις δημόσια γνωστές δηλώσεις του πάπα δεν μπορεί να βρεθεί ούτε μία δήλωση που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως έκκληση προς τους Εβραίους να ασπαστούν τον Καθολικισμό — και διδάσκοντας ότι οι Εβραίοι εξακολουθούν να είναι δεσμευμένοι με τον Θεό μέσω της Διαθήκης του Μωυσή, ο Ιωάννης Παύλος (και αργότερα οι σεβάσμιοι διάδοχοί του στον θρόνο του Αγίου Πέτρου) φάνηκε να αποδέχεται στην πραγματικότητα την έννοια των δύο παράλληλων οδών προς τη σωτηρία. Έμμεσα, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει, όπως μπορεί να φανεί σε πολλούς Καθολικούς συγγραφείς, στην αναγνώριση του Σιωνισμού. Αυτό είναι λογικό. Εάν το Κράτος του Ισραήλ έχει γίνει η μόνη και πιο σημαντική μορφή ύπαρξης για τον εβραϊκό λαό στον σημερινό κόσμο, τότε ο διάλογος με τον Ιουδαϊσμό, τον οποίο ο Πάπας ζήτησε έντονα και κατηγορηματικά, πρέπει να συνεπάγεται όχι μόνο την αναγνώριση αυτής της κρατικής υπόστασης, αλλά και, σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και άλλων κρατών, την υιοθέτηση του μέρους του.

Η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ του νεοσύστατου Καθολικού Σιωνισμού του Ιωάννη Παύλου και της ανεπτυγμένης ευαγγελικής του εκδοχής είναι θεολογικής φύσης. Πρώτον, ο Πολωνός πάπας δεν αναγνώρισε την παράξενη ευαγγελική διδασκαλία της «αρπαγής» των Χριστιανών λίγο πριν από τον ερχομό του Αρμαγεδδώνα, όταν οι άπιστοι και οι Εβραίοι θα παραμείνουν στη γη. Δεύτερον, είναι αδύνατο να τον βρει κανείς να εκφράζει οποιαδήποτε αναγνώριση της σωτηριολογικής λειτουργίας του σημερινού Κράτους του Ισραήλ. Τρίτον, ο Πολωνός πάπας δεν σχολίασε την έλευση του Αντίχριστου, ένα θέμα τόσο κρίσιμο για τους Ευαγγελικούς, και δεν υπάρχει ίχνος στις δηλώσεις του της Προτεσταντικής πίστης στον χιλιασμό, δηλαδή την πεποίθηση ότι μετά την ήττα του Αντίχριστου, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει μια χιλιόχρονη βασιλεία. Τέταρτον, δεν κήρυξε ότι το Ισραήλ εκπλήρωνε την υπόσχεση του Θεού καταλαμβάνοντας τη γη της Παλαιστίνης. Αλλά το τελευταίο σημείο είναι ασαφές. Ισχυριζόμενος ότι η Διαθήκη με τους Εβραίους εξακολουθεί να ισχύει, δεν πρέπει κανείς να αποδεχτεί ότι έχει δικαίωμα στη γη που υποσχέθηκε στον Αβραάμ;

Στην πράξη, επομένως, οι διαφορές μεταξύ της νέας θεολογίας του Ιουδαϊσμού των μετασυνοδικών πάπων και του χριστιανικού σιωνισμού των Αμερικανών Ευαγγελικών δεν είναι τόσο μεγάλες. Και οι δύο απορρίπτουν την παλιά πεποίθηση ότι η Εκκλησία είναι το μόνο αληθινό Ισραήλ, ότι η δολοφονία του Μεσσία στέρησε από τους Εβραίους το δικαίωμά τους να είναι ο εκλεκτός λαός, ότι επομένως δεν έχουν κανένα δικαίωμα στη Γη του Ισραήλ και ότι ο Ιουδαϊσμός είναι επομένως μια ψευδής θρησκεία και οι οπαδοί του, εκτός αν βρίσκονται σε κατάσταση ανυπέρβλητης άγνοιας, την οποία μόνο ο Θεός γνωρίζει, υπόκεινται σε καταδίκη. Τόσο οι Καθολικοί οπαδοί του διαλογισμού (ή οι νεομοντερνιστές) όσο και οι ευαγγελικοί υποστηρικτές του σιωνισμού επαναλαμβάνουν σε κάθε βήμα αυτό που έχει ήδη διατυπωθεί από τον Matt Schlapp, έναν από τους διοργανωτές του CPAC, του μεγαλύτερου συντηρητικού συνεδρίου στις ΗΠΑ, στο οποίο συμμετέχει τακτικά ο Ντόναλντ Τραμπ (το ίδιο συνέδριο στο οποίο ο πρόεδρος των ΗΠΑ βρήκε μόνο οκτώ λεπτά για μια συνάντηση με τον Πολωνό πρόεδρο Andrzej Duda τον Μάρτιο του 2025): «Είμαστε στο πλευρό του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού». Ο ίδιος ο Schlapp, μαζί με τη σύζυγό του Mercedes Schlapp, είναι οι ιδρυτές ενός κέντρου για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού, μαζί με τον Ισραηλινό υπουργό Amichai Chikli.

Από αυτή την άποψη, δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφισημία: η αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν βασίζεται σε ρεαλιστικούς λόγους. Δεν είναι αποτέλεσμα ανάλυσης κόστους–οφέλους, αλλά μια πραγματική ομολογία πίστης. Αυτό περιμένουν οι Εβραίοι εταίροι στον διάλογο από τους σύγχρονους Χριστιανούς, και γι‘ αυτό οι πρώτοι πρέπει να κάνουν συνεχώς την κατάλληλη ομολογία πίστης. Η αναγνώριση του Ισραήλ και η λήψη του μέρους του δεν είναι μια απλή πολιτική δήλωση και δεν περιγράφει απλώς τη συμπάθεια, αλλά έχει γίνει, με την πραγματική έννοια της λέξης, μια ομολογία πίστης, που θυμίζει είτε τη μουσουλμανική σαχάντα («Δεν υπάρχει άλλος θεός παρά μόνο ο Θεός, και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης Του») είτε την εβραϊκή Shema Yisrael («Άκου, Ισραήλ: Ο Χασέμ είναι ο Θεός μας, ο Χασέμ είναι Ένας»). Οι Χριστιανοί Σιωνιστές ομολογούν: Ας ευλογήσουμε το Κράτος του Ισραήλ, γιατί έτσι συγκεντρώνουμε θησαυρούς για τον εαυτό μας στον ουρανό και στη γη.

Στο ενδιαφέρον και λεπτομερές βιβλίο του με τίτλο « Στο Δρόμο προς τον Αρμαγεδδώνα: Πώς οι Ευαγγελικοί Έγιναν ο Καλύτερος Φίλος του Ισραήλ» , που περιγράφει την ιστορία του Χριστιανικού Σιωνισμού, ο Τίμοθι Π. Βέμπερ γράφει: «πάνω από το ένα τρίτο των Αμερικανών που υποστηρίζουν το Ισραήλ αναφέρουν ότι το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι η Βίβλος διδάσκει ότι οι Εβραίοι πρέπει να κατέχουν τη δική τους χώρα στους Αγίους Τόπους πριν επιστρέψει ο Ιησούς». Αυτό αντιστοιχεί σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι, είναι σημαντικό να σημειωθεί, δεν είναι παθητικοί συμπαθούντες, αλλά ένθερμοι, ενεργοί υποστηρικτές. Πολλοί από αυτούς – και αυτό ισχύει σίγουρα για τους πάστορες – ζουν σε κατάσταση μεσσιανικής έκστασης.

Ο Βέμπερ βλέπει αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι παρατηρητές: «μετά την ίδρυση του Ισραήλ το 1948 και την επέκτασή του μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, οι υποστηρικτές της διαιτησίας προώθησαν τις ιδέες τους με την πεποίθηση ότι οι βιβλικές προφητείες εκπληρώνονταν σε όλους. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970, οι υποστηρικτές της διαιτησίας εισέβαλαν στη λαϊκή κουλτούρα με ραγδαία μπεστ σέλερ, άφθονη προβολή στα μέσα ενημέρωσης και μια καλά δικτυωμένη πολιτική εκστρατεία για την προώθηση και την προστασία των συμφερόντων του Ισραήλ». Εδώ συναντάμε την πρώτη αινιγματική λέξη, η οποία ακούγεται εξωτική στους αναγνώστες: υποστηρικτές της διαιτησίας. Εν ολίγοις, αυτό αναφέρεται σε έναν κλάδο του Προτεσταντισμού που ξεκίνησε στη Μεγάλη Βρετανία του 19ου αιώνα, ο οποίος διακρίνεται για την κυριολεκτική ερμηνεία της Βίβλου και, το πιο σημαντικό από την άποψη του παρόντος βιβλίου, θεωρεί την Εκκλησία και το Ισραήλ ως δύο εντελώς ξεχωριστές, ανεξάρτητες οντότητες. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη «διαιτησία» ή μια περίοδος κατά την οποία ο Θεός ενεργεί με έναν συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, ξεχωριστό τρόπο. Λοιπόν, αυτοί οι μυστηριώδεις υποστηρικτές της διαλυτοποίησης είναι όλοι Χριστιανοί Σιωνιστές και, όπως οι περισσότεροι αναγνώστες θα δυσκολευτούν να πιστέψουν, έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στην τρέχουσα αμερικανική πολιτική σε σχέση με το Ισραήλ και, γενικότερα, με ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Η σημασία τους έχει αυξηθεί ασύγκριτα από τη δεκαετία του 1970. Αφενός, η ισχύς του Ισραήλ έχει ενισχύσει την πολιτική θέση των Χριστιανών Σιωνιστών, και αφετέρου, το Ισραήλ ήταν αυτό που επωφελήθηκε περισσότερο από την αυξανόμενη επιρροή τους. Αυτή ήταν μια σχεδόν τέλεια συμβίωση. Αν και οι Χριστιανοί Σιωνιστές, ως Προτεστάντες, εξακολουθούσαν να διεξάγουν ιεραποστολές μεταξύ Εβραίων στις αρχές του 20ού αιώνα, έχουν ουσιαστικά εγκαταλείψει αυτή τη δραστηριότητα τα τελευταία χρόνια. Οι Χριστιανοί Σιωνιστές όχι μόνο υπερασπίζονται το Κράτος του Ισραήλ, αλλά είναι επίσης υποστηρικτές του Μεγάλου Ισραήλ, γεγονός που καθιστά τους στενότερους συμμάχους τους εκπροσώπους της εβραϊκής ακροθρησκευτικής δεξιάς….

Δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς όλα αυτά. Πολλοί αναγνώστες πιθανότατα θα εκπλαγούν αφού διαβάσουν αυτό το βιβλίο. Ας συνοψίσουμε.

Καταρχάς, οι αναγνώστες θα ρωτήσουν αν είναι δυνατόν, στον σημερινό κόσμο, ο οποίος πιστεύουν ότι βρίσκεται σε ριζική εκκοσμίκευση, αποχριστιανισμό κ.λπ., η θρησκεία να μπορεί να διαδραματίσει τόσο σημαντικό ρόλο όσο προσπαθώ να δείξω. Ακόμα κι αν συμφωνούν ότι έχει μεγάλη σημασία για τις κοινωνίες που, για να το θέσω ωραία, βρίσκονται σε ανάπτυξη, πώς μπορεί κανείς να ισχυριστεί, όπως κάνω εγώ, ότι καθορίζει την πολιτική της μεγαλύτερης και πιο σύγχρονης υπερδύναμης του 21ου αιώνα; Λοιπόν, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς αν έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Οι Χριστιανοί Σιωνιστές, που είναι δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί ψηφοφόροι και αποτελούν έναν από τους πυλώνες της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ, υπάρχουν πραγματικά και έχουν πραγματικά τεράστια επιρροή. Πώς μπορεί αυτό να συμβιβαστεί με την καταστροφική έννοια του ριζικού διαχωρισμού πολιτικής και θρησκείας που υιοθετήθηκε στη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο; Μήπως στην επίμονη επιδίωξή της για aggiornamento («εκσυγχρονισμό»), η Καθολική Εκκλησία κυνηγά μια χίμαιρα; Μήπως ολόκληρη η ιδέα της ριζοσπαστικής αυτονομίας της πολιτικής από τη θρησκεία, που τόσο επαινείται από τους περισσότερους Καθολικούς θεολόγους και επισκόπους, ήταν απλώς μια απάτη, ένα έξυπνο σύνθημα που ουσιαστικά απέκλειε τους Καθολικούς από τη συμμετοχή στην πολιτική ζωή; Δυστυχώς, φαίνεται ότι αυτό έχει συμβεί.

Δεύτερον, πώς μπορούμε να καταλάβουμε ότι μια μικρή ομάδα Εβραίων από το Χαμπάντ–Λούμπαβιτς (στατιστικά μιλώντας, 0,29% του πληθυσμού των ΗΠΑ), που πρεσβεύουν ακραίες φυλετικές θεωρίες, ασκούν τόσο ισχυρή επιρροή στους σημαντικότερους Αμερικανούς πολιτικούς; Ποια είναι η σημασία αυτής της ομάδας και του δόγματός της; Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ παρακολουθεί τακτικά τις συναντήσεις τους και πώς είναι δυνατόν ο Ρόναλντ Ρίγκαν να ήταν υποστηρικτής τους; Έχω ήδη γράψει για την ιδιαίτερη σχέση του τελευταίου με την αίρεση. Όσο για τον νυν πρόεδρο, τίποτα δεν καταδεικνύει καλύτερα τη σημασία της εβραϊκής κοινότητας από το γεγονός ότι στις 24 Οκτωβρίου 2024, λίγο πριν από τις εκλογές, ο Ντόναλντ Τραμπ επισκέφθηκε τον τάφο του Μεναχέμ Μέντελ Σνίρσον, του λεγόμενου Όφελ, όπου συναντήθηκε με ραβίνους, προσευχήθηκε μαζί τους φορώντας κιπά στο κεφάλι του και ζήτησε την ευλογία τους. Όπως ανέφερε η εφημερίδα της Νέας Υόρκης The Forward, ο Τραμπ έλαβε το 65% των ψήφων στην περιοχή Crown Heights, όπου βρίσκεται το παγκόσμιο κέντρο του Χαμπάντ–Λούμπαβιτς.

Τρίτον, ποιοι είναι οι εντελώς άγνωστοι Χριστιανοί Σιωνιστές στην Πολωνία, δηλαδή Χριστιανοί των οποίων ο κύριος στόχος είναι να υποστηρίξουν τις πολιτικές του Ισραήλ; Ποια είναι η πηγή του δόγματός τους; Από πού προήλθε;

Τέταρτον, πώς πρέπει να κατανοηθεί ο ίδιος ο Σιωνισμός; Άλλωστε, δεν είναι απλώς ένα κίνημα που προηγουμένως επιδίωκε την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ και τώρα επικεντρώνεται στην επιβίωση και την επέκτασή του. Τι είναι ο θρησκευτικός Σιωνισμός και, ειδικότερα, ο μεσσιανικός Σιωνισμός; Πώς είναι δυνατόν πολλοί Ισραηλινοί πολιτικοί, καθώς και Εβραίοι ραβίνοι, να αποκαλούν τους Παλαιστίνιους ζώα και να επαινούν τη δολοφονία γυναικών και παιδιών; Γιατί μια σύγκρουση για την οποία οι απόψεις και τα επιχειρήματα είναι κατά τα άλλα διχασμένα, παρουσιάζεται από τους περισσότερους Ισραηλινούς και Αμερικανούς πολιτικούς ως σύγκρουση μεταξύ, για να παραφράσω τα λόγια του νέου Ισραηλινού πρέσβη στις ΗΠΑ, Γιεχίελ Λάιτερ, «φωτός και σκοτάδι, αλήθεια και ψέματα, πολιτισμός ενάντια στη δολοφονική βαρβαρότητα»;

Πέμπτον, γιατί είναι τόσο σημαντικά τα έσχατα χρόνια, τα αποκαλυπτικά οράματα και οι σκοτεινές βιβλικές μεταφορές για αυτά τα διάφορα κινήματα και αιρέσεις; Άλλωστε, στην ορθολογιστική μας κοινωνία, δεν θα έπρεπε να υπάρχει πλέον χώρος γι‘ αυτά. Ή μήπως αυταπατόμαστε; Ίσως αυτό που συχνά μας φαίνεται ξεπερασμένο και άσχετο είναι η πραγματική κινητήρια δύναμη της ιστορίας, και εμείς, οι Δυτικοί Χριστιανοί, έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να ξεγελιόμαστε και να τυφλωνόμαστε από εκείνους που προέβλεψαν το τέλος της ιστορίας και τη νίκη του παγκόσμιου φιλελευθερισμού. Ίσως οι ιδέες για τον Αντίχριστο τροφοδοτούν τις βαθύτερες παγκόσμιες συγκρούσεις;

Έκτον, ποιο είναι το κίνημα για τον Τρίτο Ναό, και γιατί αυτό που κάποτε θεωρούνταν περιέργεια και ιδιορρυθμία έχει γίνει ένας τόσο ιδεολογικά σημαντικός παράγοντας στην εβραϊκή ζωή τις τελευταίες δεκαετίες; Το Όρος του Ναού, στο οποίο βρίσκονται δύο τζαμιά, αρχίζει επομένως να μοιάζει με μια πραγματική πυριτιδαποθήκη, με κάποιον να ανάβει επανειλημμένα το φυτίλι. Τι θα ήταν ένας τέτοιος ναός;

Έβδομον, ποιοι είναι οι Νωείδες, οι μη Εβραίοι που εγκατέλειψαν τον Χριστιανισμό και τέθηκαν υπό την φροντίδα Εβραίων ραβίνων, μεσσιανικών Σιωνιστών; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες θρησκευτικές κοινότητες τα τελευταία χρόνια. Πώς επηρεάζει την ανάπτυξή της η ολοένα και συχνότερη αναζήτηση των εβραϊκών ριζών του Χριστιανισμού στις προτεσταντικές αιρέσεις και ο διάλογος με τον Ιουδαϊσμό στην Καθολική Εκκλησία;

Όλα αυτά, πιστεύω, είναι σημαντικά ερωτήματα. Θα προσπαθήσω να τα απαντήσω ένα προς ένα. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να ανατρέξουμε στις πηγές, τις δηλώσεις και τα βιβλία διαφόρων πρωταγωνιστών των γεγονότων. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να δείξουμε πώς διαφορετικά, ξεχωριστά κινήματα και κοινότητες συνεργάζονται μεταξύ τους και πώς οι ιδέες που γεννιούνται σε ένα μέρος γονιμοποιούν το μυαλό των μελών άλλων ομάδων. Επιπλέον, πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό που συχνά μπορεί να μας φαίνεται φυσικά ξεχωριστό – η πολιτική και η θεολογία, για παράδειγμα – είναι στενά συνυφασμένα στο μυαλό των πρωταγωνιστών αυτού του βιβλίου. Αντιλαμβάνομαι ότι πολλά από τα ζητήματα που εγείρω μπορεί να φαίνονται εξωτικά, ειδικά στην Πολωνία, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά σημαντικά – όχι μόνο για την πολιτική, αλλά και για τη θρησκεία, ειδικά για την Καθολική Εκκλησία.

Πώς έγινε έτσι, ως αποτέλεσμα ενός ασυνήθιστου και, θα μπορούσε κανείς να πει, σχεδόν αλχημικού πειράματος, τόσοι πολλοί Χριστιανοί να κηρύξουν τη λατρεία του κοσμικού Ισραήλ; Είναι μια τέτοια στάση καν συμβατή με την πίστη στον Χριστό ως Κύριο και Βασιλιά; Ποια είναι η πηγή αυτής της ασυνήθιστης συγχώνευσης Χριστιανισμού και Σιωνισμού; Ίσως ένα καλό σημείο εκκίνησης για την κατανόηση αυτής της νέας προσέγγισης θα ήταν να περιγραφούν οι εβραϊκές προσδοκίες για τον νέο Χριστιανισμό. Αυτές, όπως θα περίμενε κανείς, είναι ποικίλες. Στην πιο ριζοσπαστική, ας πούμε παραδοσιακή, εκδοχή, αυτές οι προσδοκίες απλώς καταλήγουν στην ελπίδα για εξαφάνιση: ο καλύτερος Χριστιανισμός είναι αυτός που δεν θα υπάρξει…