Οι ρωσικές πηγές ειδήσεων για τον έξω κόσμο, όπως το RT και το Sputnik, θα επωφελούνταν αν σκέφτονταν πώς διαβάζονται οι αναφορές τους από τους ξένους, ειδικά τους Αμερικανούς. Ίσως οι συντάκτες πίστεψαν ότι εμφανιζόμενοι τόσο αντικειμενικοί μπορούν να κερδίσουν αξιοπιστία ως μη κομματικοί, αποδομώντας έτσι τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ ότι είναι προπαγανδιστικά όργανα όπως το Voice of America και το Radio Free Europe. Τόσο το RT όσο και το Sputnik χρησιμοποιούν επίσης αμερικανική αφηγηματική γλώσσα ότι η κριτική κατά του Ισραήλ είναι αντισημιτική και οι συνηθισμένες συμπεριφορές είναι ρατσιστικές, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να επισημάνουν ότι τα εγκλήματα του Ισραήλ αποσιωπώνται ενώ οι συνηθισμένοι Αμερικανοί που δεν διαπράττουν γενοκτονία δαιμονοποιούνται. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν υποστηρίζοντας ψευδείς αφηγήσεις.
Είναι επίσης αινιγματικό ότι τα ρωσικά μέσα για τον έξω κόσμο εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την αυταπάτη, μετά από τόσα χρόνια, ότι οι διαμαρτυρίες τους εκθέτουν αποτελεσματικά τα ψέματα της Ουάσινγκτον και τα παράνομα μέτρα κατά της Ρωσίας, τα μέτρα της Ευρώπης κατά της Ρωσίας, τον εξοπλισμό και τη χρήση της Ουκρανίας από την Ουάσινγκτον για έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας, την επανειλημμένη εξαπάτηση στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, τη συνεχή μεταφορά πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και drones στην Ουκρανία με πληροφορίες στόχευσης που παρέχει η Ουάσινγκτον για ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου, αποθήκες πετρελαίου, σχολεία παιδιών, τοποθεσίες διακοπών και κατοικίες, συμπεριλαμβανομένου του σπιτιού του Πούτιν, και τον ρωσικό στόλο στρατηγικών βομβαρδιστικών. Αυτά τα όπλα, τα οποία οι Αμερικανοί πρόεδροι ορκίστηκαν «δεν θα στείλουμε ποτέ στην Ουκρανία», αποστέλλονται μαζί με τα δεδομένα στόχευσης.
Παρά τις πολλές προειδοποιήσεις, απειλές και διακηρύξεις του Πούτιν ότι όσοι υποστηρίζουν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία κατά της Ρωσίας είναι νόμιμοι στόχοι για ρωσικά στρατιωτικά αντίποινα, δεν έχει συμβεί τέτοιο αντίποινο. Επομένως, οι διακηρύξεις και οι απειλές του Πούτιν, όπως ο Gilbert Doctorow έχει συχνά επισημάνει, έχουν αποδειχθεί χωρίς ουσία και, στην πραγματικότητα, έχουν καταστρέψει την ανησυχία της Δύσης για την απάντηση της Ρωσίας.
Αν υπήρξε ποτέ ένα Μόναχο, είναι η δειλή απάντηση του Πούτιν στη δυτική επιθετικότητα κατά της Ρωσίας. Η άποψή μου, όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες, και, πιστεύω, αυτή του Gilbert Doctorow και του John Helmer, αλλά δεν μιλώ για λογαριασμό τους, είναι ότι η άρνηση του Πούτιν να κερδίσει έναν πόλεμο οδηγεί σε έναν πολύ ευρύτερο πυρηνικό πόλεμο. Η Δύση έχει περάσει εδώ και πολύ καιρό το σημείο της προσοχής στις προκλήσεις της κατά της Ρωσίας. Πρόσφατα οι Ευρωπαίοι δήλωσαν ότι θα αρχίσουν να κατάσχουν ρωσικά φορτηγά πλοία στην ανοιχτή θάλασσα. Αυτή είναι μια πράξη πολέμου, αλλά η ήπια απάντηση του Πούτιν ήταν «θα κάνουμε το ίδιο σε εσάς». Αλλά ο Πούτιν δεν θα το κάνει. Αυτό θα ήταν υπερβολική επιθετικότητα για τον Πούτιν.
Ας δούμε τώρα αυτό που πιστεύω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα της αποτυχίας των ρωσικών ειδησεογραφικών αναφορών. Είναι αυτό το άρθρο του RT «Οι ΗΠΑ και η Τουρκία ανοίγουν το “κουτί της Πανδώρας” με τη συμφωνία όπλων για την Ουκρανία». https://www.rt.com/russia/644287-us-turkiye-arms-transfer-to-ukraine/
Το RT αναφέρει ότι η Ουάσινγκτον εξουσιοδότησε την επανεξαγωγή αμερικανικών όπλων από την Τουρκία στην Ουκρανία, καθώς η Ουάσινγκτον δεν έχει να στείλει δικά της. Η εξουσιοδοτημένη μεταφορά αμερικανικών όπλων που βρίσκονται στην κατοχή της Τουρκίας προς την Ουκρανία αποτελείται από 70 τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους M39 ATACMS, 12 εκτοξευτές πυραύλων πολλαπλών εκτοξεύσεων M270, περισσότερους από 2.500 πυραύλους M26 με κεφαλές διασποράς και 47.000 βλήματα πυροβολικού διασποράς των 203 χιλιοστών.
Το παράπονο του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών είναι ότι η μεταφορά θα «υπονομεύσει αναπόφευκτα την αμοιβαία εμπιστοσύνη» με την Ουάσινγκτον και την Άγκυρα.
Σε ποια αμοιβαία εμπιστοσύνη αναφέρεται το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών; Είναι η «Συμφωνία του Άνκορατζ» που ο Πούτιν, στην αυταπάτη του, πιστεύει ότι αποδεικνύει την εμπιστοσύνη του στον Τραμπ ως έγκυρη; Ο Τραμπ, ο οποίος βρίσκεται στη διαδικασία μεταφοράς ακόμη περισσότερων όπλων μεγάλου βεληνεκούς για τις επιθέσεις της Ουκρανίας βαθιά μέσα στη Ρωσία, μακριά από το πεδίο μάχης του Ντονμπάς, είναι αξιόπιστος;
Το Κρεμλίνο το έφερε αυτό στον εαυτό του αρνούμενο να κερδίσει έναν πόλεμο, επιτρέποντας αντ’ αυτού να συνεχιστεί και να διευρυνθεί καθώς συμμετείχαν όλο και περισσότεροι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα νέα μέλη του ΝΑΤΟ να συμμαχούν κατά της Ρωσίας. Είχε ως αποτέλεσμα δύο πρώην ουδέτερες χώρες στα σύνορα της Ρωσίας να είναι πρόθυμες να φιλοξενήσουν αμερικανικά πυρηνικά όπλα στις χώρες τους. Η δειλή μη αντίδραση του Πούτιν στις απειλές έχει διευρύνει τον πόλεμο πέρα από τον έλεγχο της Ρωσίας.
Η Μόσχα παραπονιέται ότι η νέα παράδοση όπλων θα «παρατείνει τις εχθροπραξίες». Αυτό είναι υποκριτικό, διότι είναι η άρνηση του Πούτιν να κερδίσει έναν εύκολο πόλεμο που έχει παρατείνει τις εχθροπραξίες για πάνω από πέντε χρόνια.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Πεσκόφ, παραπονέθηκε ότι η τουρκική μεταφορά όπλων ισοδυναμούσε με «άμεση συμμετοχή της Ουάσινγκτον στον πόλεμο κατά της Ρωσίας». Πραγματικά Πεσκόφ, υπάρχει «άμεση συμμετοχή της Ουάσινγκτον» από την ημέρα που η Ουάσινγκτον ανέτρεψε την ουκρανική κυβέρνηση ενώ ο Πούτιν καθόταν και απέτυχε να ανταποκριθεί. Αν τα ατελείωτα παράπονα του Κρεμλίνου για τη συμμετοχή της Ουάσινγκτον δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα από το 2014, γιατί να συνεχίσουν να επαναλαμβάνουν τα παράπονα 12 χρόνια αργότερα;
Για να κατανοήσουμε πόσο αναποτελεσματικά είναι τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, σκεφτείτε αυτή τη δήλωση:
«Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έχει επίσης ισχυριστεί ότι στρατιωτικοί ειδικοί του ΝΑΤΟ παρέχουν στο Κίεβο πληροφορίες και βοηθούν στον συντονισμό πληγμάτων ακριβείας, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων που έχουν πλήξει σπίτια, ενεργειακές εγκαταστάσεις, σχολεία και νοσοκομεία.»
Εδώ έχουμε τα ρωσικά μέσα να λένε ότι ένα γεγονός γνωστό στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών είναι απλώς ένας ισχυρισμός, ένας αναπόδεικτος ισχυρισμός. Βλέπουμε ότι η «αντικειμενικότητα» του RT ανάγει γνωστά γεγονότα σε «ισχυρισμούς». Αν το RT λέει ότι είναι γεγονός, τότε το ερώτημα γίνεται γιατί δεν γίνεται κάτι γι’ αυτό.
Τώρα ας αναλύσουμε τη μεταφορά των τουρκικών όπλων στην Ουκρανία όπως θα έκανε ένας ικανός Ρώσος δημοσιογράφος:
Το Ισραήλ έχει χαρακτηρίσει την Τουρκία ως το «επόμενο Ιράν». Η Τουρκία, είτε με το Ισραήλ κατά νου είτε με το Ιράν, μόλις προσχώρησε σε στρατιωτικό σύμφωνο με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Κάνοντας ένα τέτοιο στρατιωτικό σύμφωνο, η Τουρκία πρέπει να αντιλαμβάνεται μια απειλή από κάπου. Γιατί λοιπόν η Τουρκία μεταφέρει την αμυντική και επιθετική της ικανότητα στην Ουκρανία; Τι αξία έχει μια αφοπλισμένη Τουρκία για τη νεοσύστατη συμμαχία της;
Το επόμενο μέρος μιας σωστής ανάλυσης είναι: Υπάρχει καμία νομιμότητα στην πολιτική του Πούτιν της «εμπιστοσύνης στον Τραμπ» όταν ο Τραμπ συνεχίζει να παραδίδει στην Ουκρανία, με πληροφορίες στόχευσης των ΗΠΑ, όπλα με τα οποία να πλήττει εντός της Ρωσίας, προκαλώντας ελλείψεις καυσίμων και απώλειες αμάχων μακριά από το πεδίο μάχης του Ντονμπάς, το οποίο κατά τον περιορισμένο νου του Πούτιν αποτελεί τη μοναδική τοποθεσία της σύγκρουσης. Αυτό που έχει γίνει ο πραγματικός πόλεμος απορρίπτεται από τον Πούτιν ως «τρομοκρατικές ενέργειες».
Ένας καλός δημοσιογράφος θα συνέχιζε στη συνέχεια να ερευνά πώς κατάφερε ο Πούτιν να δημιουργήσει την τεχνητή πραγματικότητα στην οποία λειτουργεί η ρωσική πολιτική. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η Ευρώπη προετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία, όπως διακηρύσσουν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ωστόσο, ο Πούτιν υποστηρίζει ότι η σύγκρουση περιορίζεται σε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση στο Ντονμπάς.
Εδώ βλέπουμε μια κατάβαση σε φανταστικές αντιλήψεις που είναι παράλογες. Ο ηγέτης της Ρωσίας είναι ανίκανος να αναγνωρίσει την πραγματικότητα. Μόνο καταστροφή μπορεί να προέλθει από αυτό, και τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν περισσότερη ικανότητα να αναγνωρίσουν την καταστροφή από ό,τι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης.
Ένας κόσμος χωρίς ικανά μέσα ενημέρωσης είναι ένας καταδικασμένος κόσμος.
