Από τον Μάρτιν Άρμστρονγκ (Armstrong Economics)
Ο Ζελένσκι προειδοποιεί τώρα ότι οι προετοιμασίες των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών υποδηλώνουν ένα «νέο μαζικό χτύπημα» κατά της Ουκρανίας. Προέτρεψε τους Ουκρανούς να λάβουν υπόψη τις προειδοποιήσεις για αεροπορικές επιδρομές και δήλωσε ότι οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν πληροφορίες που δείχνουν ότι η Ρωσία προετοιμάζει ακόμη μια επίθεση μεγάλης κλίμακας. Ταυτόχρονα, η Μόσχα διέταξε τους διπλωμάτες και τους ξένους να εγκαταλείψουν το Κίεβο και απειλεί με τα λεγόμενα «συστηματικά πλήγματα» εναντίον στόχων στην ουκρανική πρωτεύουσα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να βλέπουν αυτές τις ανακοινώσεις ως απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται από το 2022. Αυτό αγνοεί εντελώς τη μεγαλύτερη εικόνα. Αυτή η σύγκρουση έχει πάψει προ πολλού να αφορά εδαφικά ζητήματα. Αυτό που βλέπουμε είναι η σταδιακή επέκταση ενός περιφερειακού πολέμου σε μια ευρύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση που περιλαμβάνει το ΝΑΤΟ, τη Ρωσία, την Ευρώπη και, ολοένα και περισσότερο, την ίδια την παγκόσμια οικονομία.
Το περιστατικό στη Ρουμανία άξιζε πολύ περισσότερη προσοχή από όση έλαβε. Ένα Ρωσικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος φέρεται να χτύπησε ένα κτίριο κατοικιών στη Ρουμανία, τραυματίζοντας πολίτες. Η Ρουμανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Εάν ο αριθμός των θυμάτων ήταν υψηλότερος ή οι συνθήκες ελαφρώς διαφορετικές, η συμμαχία μπορεί να ένιωθε τεράστια πίεση να αντιδράσει. Ο κίνδυνος στους πολέμους σπάνια έγκειται στο γεγονός που όλοι περιμένουν. Έγκειται στο ατύχημα, στον λάθος υπολογισμό ή στην ακούσια κλιμάκωση που κανείς δεν περίμενε, ή που κανείς δεν ήθελε.
Εν τω μεταξύ, η Ρωσία έχει αυξήσει την κλίμακα των επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ενώ η Ουκρανία έχει επεκτείνει τις επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος. Τερματικοί σταθμοί πετρελαίου, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια και ναυτικές υποδομές εκατοντάδες χιλιόμετρα από τις γραμμές του μετώπου γίνονται ολοένα και περισσότερο στόχοι. Το ίδιο το πεδίο της μάχης δεν περιορίζεται πλέον στην ανατολική Ουκρανία. Και οι δύο πλευρές προσπαθούν να επιτεθούν σε οικονομικές και στρατηγικές υποδομές πολύ πίσω από τις εχθρικές γραμμές.
Ο κυρίαρχος συστημικός τύπος συνεχίζει να επιμένει να αναλύει κάθε εξέλιξη σαν κάτι το τελείως μεμονωμένο και ξεκάρφωτο. Η Ταϊβάν αντιμετωπίζεται ως ένα μεμενομένο ζήτημα. Η Ουκρανία ως ένα άλλο. Η Μέση Ανατολή ως ένα ακόμη. Αλλά και οι τρεις περιοχές αναζωπυρώνονται ταυτόχρονα. Η Κίνα αυξάνει σταθερά τη στρατιωτική της πίεση γύρω από την Ταϊβάν. Το ΝΑΤΟ συζητά ανοιχτά τρωτά σημεία που εκτείνονται έως το 2028 και το 2029. Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται με ρυθμό πρωτοφανή εδώ και δεκαετίες. Η Μέση Ανατολή παραμένει ασταθής. Αυτές δεν είναι ξεχωριστές ιστορίες. Είναι διαφορετικές εκδηλώσεις της ίδιας παγκόσμιας τάσης.
Τα μοντέλα μας προειδοποίησαν ότι το 2026 θα ήταν μια χρονιά πανικού, που θα χαρακτηριζόταν από αυξανόμενη αστάθεια και κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις. Τα γεγονότα που εξελίσσονται τώρα ταιριάζουν εξαιρετικά καλά σε αυτό το μοτίβο. Οι κίνδυνοι συνεχίζουν να συσσωρεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια του 2027, το οποίο παραμένει ένα έτος υψηλού κινδύνου στις προβλέψεις μας. Μέχρι το 2028, η οικονομική πλευρά της κρίσης θα αρχίσει να συγκρούεται με τη γεωπολιτική πλευρά, καθώς οι υφεσιακές πιέσεις, τα προβλήματα δημόσιου χρέους και οι πολιτικές αναταραχές θα εντείνονται. Στη συνέχεια, έρχεται το σημαντικό σημείο καμπής της ECM το 2029.
Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι σε αρκετές χώρες συζητούν όλο και περισσότερο το ίδιο χρονοδιάγραμμα. Ο Λετονός αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων προειδοποίησε πρόσφατα για ένα παράθυρο στρατηγικής ευπάθειας που εκτείνεται περίπου στο 2028. Η Ταϊβάν αναπτύσσει στρατιωτικές δυνατότητες ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το 2029. Το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση. Η Ουκρανία προειδοποιεί για ακόμη μεγαλύτερες ρωσικές επιθέσεις. Ανεξάρτητοι παράγοντες, παρά τις εντελώς διαφορετικές οπτικές γωνίες, καταλήγουν σε παρόμοια συμπεράσματα.
Ίσως το μεγαλύτερο λάθος που συνεχίζουν να κάνουν οι επενδυτές και οι κυβερνήσεις είναι να υποθέτουν ότι επειδή το χειρότερο σενάριο δεν έχει συμβεί ακόμη, δεν θα συμβεί ποτέ. Η ιστορία είναι γεμάτη από περιόδους όπου οι εντάσεις σταδιακά συσσωρεύονταν μέχρι που ξαφνικά κλιμακώθηκαν. Εκ των υστέρων, όλοι ισχυρίζονται ότι τα προειδοποιητικά σημάδια ήταν προφανή. Ενώ τα βίωναν, οι περισσότεροι τα απέρριπταν ως κάποιο περιττό θόρυβο. Αλλά τώρα ο θόρυβος γίνεται πολύ δυνατός και προμηνύει Δυσοίωνα.
