Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του
ΜΕΡΟΣ Δ’ (Τελευταίο)
Στους αναθεωρητικούς μετασχηματισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1920) υπήρχαν και σκέψεις κλιμακωτής αναθεωρήσεως του Μοναχικού Πολιτεύματος. Αυτή τη δυνάμει νεωτερική σχηματοποίηση του Μοναχισμού, ο Όσιος Δανιήλ την αντιλήφθηκε (κατανόησε) ως διψαλέα ανάγκη του οικουμενισμού, ως χαμηλόφωνη στην αρχή εισήγηση του δολομήτου (πανούργου) Σατανά, γι’ αυτό και έγραψε ο Όσιος:
«Και ήδη βλέπομεν να γίνεται λόγος και περί της τούτου αναθεωρήσεως. Το Μοναχικόν όμως πολίτευμα έχει υψίστην αποστολήν και είναι έν εκ των κυρίως συστατικών, το οποίον εστερέωσε την του Χριστού Εκκλησίαν και διεφύλαξε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα αλώβητον από πάσης αιρέσεως και ηθικής καταστροφής, και είναι ανεπίδεκτον και της ελαχίστης αναθεωρήσεως» (σελ. 31-32).
Τα όρια της πνευματικής παρέμβασης του Οσίου Δανιήλ λειτούργησαν (προφητικά) ως έλεγχος της «συνόδου» και του Χριστεπωνύμου πληρώματος του 2016, ως απάντηση Ορθόδοξη εκεί που η «σύνοδος» έχει στήσει το σκεπτικό της, στα κείμενά της δηλ.∙ ελέγχει τις αποφάσεις της, μάλλον τις ηθελημένες παραλείψεις της, σε ότι αφορά την προσφορά του Ορθοδόξου Μοναχισμού έναντι των αιρέσεων. Τι δεν υπάρχουν στα κείμενά; Δεν υπάρχουν αυτά που έγραψε (καταδίκη των αιρέσεων) ο Όσιος Δανιήλ, ο οποίος επίμονα κατέτεινε στην σύνδεση με τις Αγιες Συνόδους της διαχρονικής Εκκλησίας, απαντώντας στη μέλλουσα «σύνοδο». Γράφει σχετικά:
«Η σωτήριος δράσις του Μοναχικού πολιτεύματος, ερηρεισμένη ούσα επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων και δεσμών της Εκκλησίας, ανέδειξεν απείρους αγίους και θεοείκελους άνδρας, οίτινες διά των υπερφυών αυτών αγώνων και θεοφιλών αρετών έστησαν τρόπαιον ου μόνον κατά των παθών και της αμαρτίας, αλλά και κατά τοσούτων αιρέσεων και εγένοντο παντοδαποί ευεργέται προς τε την Εκκλησίαν, διά των αθανάτων αυτών συγγραμμάτων, και προς άπαν το Χριστεπώνυμον πλήρωμα, όπερ δεν επιδέχεται της ελαχίστης αναθεωρήσεως· διότι το ευθές ευθέως ου δείται και το πλήρες προσθήκην ουκ επιδέχεται, ούτω και του Μοναχού πολίτευμα, ως απόρθητος βράχος της Εκκλησίας, είναι ανεπίδεκτον τροποποιήσεως, και μάλλον έχει ανάγκην υποστηρίξεως, διότι δι’ αυτού διετηρήθη άθικτον το Τυπικόν της Εκκλησίας, δι’ αυτού διετηρήθη η Ελληνική γλώσσα και ουδέποτε παρέκκλινεν εις αίρεσίν ή καινοτομίαν τινά, καίτοι κατά καιρούς πολλάκις διά πιέσεων και απείρων καταθλίψεων εδοκιμάσθη και απόδειξις τούτου είναι το Αγιώνυμον Όρος, όπερ καίτοι υπέστη διαφόρους διωγμούς και δηώσεις τόσον από τους Σταυροφόρους όσον και από τους Σαρακηνούς και επί Τουρκοκρατίας, εν τούτοις διεφύλαξεν άτρωτον την πίστιν και όλα τα εμπιστευθέντα αυτώ Ιερά Κειμήλια και Μετόχια και προ πάντων ανεφάνη το απόρθητον τείχος της Ορθοδοξίας» (σελ. 28-29).
1ο Σχόλιο: Είναι εντυπωσιακή η απάντηση – ένσταση του Οσίου Δανιήλ περί Μοναχισμού προς την σύγχρονή του οικουμενιστική συνείδηση του Πατριαρχείου, η οποία (συνείδηση) διατηρήθηκε μέχρι και σήμερα μέσα από τη γλώσσα της «συνόδου», που είναι οικουμενιστική, εύκολα δυσνόητη, αινιγματική και αδιάφορη για τον μέσο πιστό.
Να υπογραμμίσουμε ότι η πνευματικότητα – αγιότητα του Οσίου Δανιήλ εκτείνετο πάνω στο εκκλησιαστικό Σώμα όχι μόνο ως ομολογία – προφητεία, αλλά και ως απαλλαγή από δαιμονικές πλάνες, όπως ο βίος του απέδειξε.
Έχουμε πολλά παραδείγματα που καταγράφονται στο βιβλίο «ΔΑΝΙΗΛ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ» του Αρχιμ. Χερουβείμ (έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου) (τέλος σχολίου).
Το Ορθόδοξο φρόνημα περί αξίας του Μοναχισμού στην Συνοδική του προβολή, φαίνεται και στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, όπου μνημονεύονται οι αγώνες των Μοναχών υπέρ της ορθής πίστεως. Εκεί διαβάζουμε:
Α) «Άπαντα τα παρά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν και την διδασκαλίαν και υποτύπωσιν των αγίων και αοιδίμων πατέρων καινοτομηθέντα και πραχθέντα ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα», δηλ.: «όλες οι καινοτομίες που έγιναν ως τώρα ή πρόκειται μελλοντικά να γίνουν εις βάρος της εκκλησιαστικής μας παράδοσης και διδασκαλίας, όπως αυτή διατυπώθηκε από τους αγίους και μακαρίους πατέρες της Εκκλησίας, ανάθεμα.
Β) «Θεοδώρου του πανοσίου ηγουμένου των Στουδίου, αιωνία η μνήμη» κ.λπ. Βλέπουμε δηλ., ότι οι Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι διακήρυξαν ανοιχτά, δημόσια, καθαρά και με εκπληκτική εκκλησιολογική σαφήνεια τις αντιθέσεις τους με τις αιρέσεις – καινοτομίες, επαινώντας τους εκκλησιαστικά κυρίαρχους στον πόλεμο κατά των αιρέσεων. Καμμία, στο θέμα αυτό, πανομοιοτυπία χαρακτήρων δεν υπάρχει μεταξύ των Αγίων εκείνων Συνόδων και αυτής της Κρήτης, η οποία χαρακτηρίζεται από θέσεις αναγνώρισης των αιρέσεων, ως Εκκλησίες με Χάρη και Μυστήρια.
Να υπογραμμίσουμε, ότι οι όροι που χρησιμοποιούμε είναι φορτισμένοι από ιστορικές αξίες, εκκλησιολογικές αλήθειες και πρόσφατες (σχετικά) διαπιστώσεις.
Η «σύνοδος» στην Κρήτη δεν ήθελε, δυστυχώς, λόγω οικουμενιστικού φρονήματος, να επαινέσει στα συνοδικά κείμενα την πολύτιμη προσφορά, ως ενιαία ορθόδοξη – αντιαιρετική συνείδηση, των σύγχρονων αγίων μεγάλων Πατέρων (π.χ.) Αυγουστίνου Καντιώτη, Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, π. Φιλοθέου Ζερβάκου, π. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου κ.λπ. έναντι των αιρέσεων∙ πολύ δε περισσότερο να μνημονεύσει τον Όσιο Δανιήλ!
Το απλό (συνειδητό) ορθόδοξο πλήρωμα, που έχει εκδηλωθεί αντί-οικουμενιστικά κάτω (έστω) από χίλιες μορφές, μακαρίζει το έργο τους, που είναι μέγεθος ακέραια ορθόδοξο, άτμητο και αξίας πλήρους, έστω και χωρίς «συνοδική» αναγνώριση.
Πόσο η Ορθόδοξη Μοναχική Πολιτεία ωφελείται από τους Πατέρες, γίνεται αντιληπτό από τα κείμενα που παραθέτει ο Όσιος Δανιήλ, ως απάντηση στους οικουμενιστές. Γράφει:
«Ο δε την γλώτταν χρυσούς θείος Χρυσόστομος, ιδού τι προστίθησιν εν τη κατά Ματθαίον ομιλία του: “και νυν ελθών εις την έρημον της Αιγύπτου, παραδείσου παντός βελτίω την έρημον ταύτην όψει γεγενημένην, και χορούς αγγέλων μυρίων εν ανθρωπίνοις σχήμασιν∙ ουχ ούτως εστί λαμπρός ο ουρανός τω ποικίλω των άστρων χορώ, ως η έρημος Αιγύπτου, τας σκηνάς πανταχόθεν υμίν δεικνύουσα των μοναχών· ουδέ γάρ επειδή νηστεύουσι και αγρυπνούσι, αργείν μεθ’ ημέραν αξιούσιν· αλλά τας μεν νύκτας τοις ιεροίς ύμνοις και τοις παννυχίσι, τας δε ημέρας εις ευχάς τε ομού και την από των χειρών εργασίαν καταναλίσκουσι, τον αποστολικόν μιμούμενοι ζήλον”» (σελ. 30).
Ο Όσιος Δανιήλ αναφερόμενος, επίσης, στους στόχους των οικουμενιστών «περί Αναθεωρήσεως Λειτουργικών και Εκκλησιαστικών βιβλίων και του Τυπικού τελετών και Ιερών Ακολουθιών», έγραψε: «Με αυτάς τας θεοπνεύστους λειτουργίας και Ιεράς Ακολουθίας ελειτούργησαν τόσοι διάσημοι και μεγάλοι της Εκκλησίας Πατέρες και διδάσκαλοι, Χρυσόστομος, λέγω, Μεθόδιος, Ταράσιος, Γερμανός, Φώτιος, Γρηγόριος, Ιγνάτιος και Κάλλιστος ο Ξανθόπουλος και Μάρκος Εφέσου, χωρίς να παρενείρουν τι το οθνείον (ξένο). Και ήδη, μετά πάροδον τόσων αιώνων, πώς είναι δυνατόν να εφαρμοσθή μια τοιαύτη αναθεώρησις, αφού μάλιστα παρουσιάζει εικόνα υποχωρήσεως, άνευ της ελαχίστης εθνικής πιέσεως, προς ικανοποίησιν και μόνην των επηλύδων (ξένων);» (σελ. 23).
2ο Σχόλιο: Αναντίρρητα η γλώσσα των Ιερών Ακολουθιών είναι πνευματική – βιωματική κληρονομιά μας· αυτή η γλώσσα εκφράζει εύστοχα το βάθος-πλάτος και το ορθόν του ορθοδόξου Δόγματος και βιώματος της Εκκλησίας. Αυτή (ακριβώς) η γλώσσα είναι εκείνη που υφίσταται την ελάχιστη δυνατή ανθρώπινη διάθληση στην εποπτεία – περιγραφή και ερμηνεία των θεολογικών πραγματικοτήτων!
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
