Στῶμεν καλῶς!
Υπό Παναγιώτας Σκόφιλτ
Σέ καιρούς δίσεκτους καί στιγμές ὀδύνης, σέ μέρες πονηρές καί σκληρές, ἀνάμεσα σέ ἐσχατολογικά συμβάντα -πρωτόγνωρα καί ἀνερμήνευτα-, πού μέ αὐξητική φορά μᾶς περισφίγγουν, ἡ Ἀρχαγγελική προτροπή ὁριοθετεῖ τίς σκέψεις, τά θέλω καί τούς φόβους μας. «Στῶμεν καλῶς!». Ἀποτελοῦν τό σάλπισμα ἐπαναφορᾶς μας στήν ὀρθή στάση καί θέση ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί Πλάστη μας κάθε φορά, πού ὁ Ἑωσφόρος, μέ τίς ἀποστάτριες δυνάμεις του πασκίζει νά μᾶς παρασύρει σέ μιά πτώση ἀτέρμονη, σέ μιά πορεία χωρίς Θεό, «ἔξωθεν τοῦ Παραδείσου»!
Ὅταν λοιπόν, ὅλα γύρω μας συνθλίβονται, συντρίβονται καί κονιορτοποιοῦνται, τότε μιά ἀναδρομική ἀνασκόπηση ἴσως ἀπαντήσει σέ κάποια ἀπό τά πολλά «γιατί», πού ταλανίζουν ἐπιτακτικά σήμερα τόν κόσμο μας.
Κι᾽ὅμως τά σημάδια ἦταν ἐκεῖ…μέρες, μῆνες, χρόνια πρίν. Νά σφραγίζουν τίς μέρες καί τίς νύκτες μας ἀνεξίτηλα, μά ἐμεῖς τά προσπερνούσαμε μ᾽ἀδιαφορία… δέν εὐκαιρούσαμε… ἡ ἁμαρτία κατέκλυζε, καί σάν ὁδοστρωτῆρας συνέτριβε, ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς μας, μά ἐμεῖς ζούσαμε τήν τελείαν ἀποχαύνωση. Ἡ ἀσυδοσία, ἡ διαστοφή καί ἡ ἁμαρτία ἐκάλπαζαν, οἱ ἀριθμοί ἐκάλπαζαν… χιλιάδες ἐκτρώσεις κάθε χρόνο… ἡ κοινωνία κατάντησε ἕνα τεράστιο Ἡρωδιανό σφαγεῖο… Κοπελλίτσες στήν ἐφηβεία καί νεαρές κυρίες βιάζονται νά ξεφορτωθοῦν τό βάρος στήν κοιλιά τους πιστεύοντας πώς ἔτσι θά ξεφορτωθοῦν καί τό βάρος τῆς συνείδησής τους… καί ἡ σφαγή συνεχίζεται. Κάποιοι προσπαθοῦν νά περάσουν τό μήνυμα πώς αὐτή ἡ παιδοκτονία ἐνέχει τό στῖγμα τῆς γενοκτονίας καί θά ἐπιφέρει τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ! Ἀλλά πάραυτα καί ὀργανωμένα, πέφτουν ἀβυσσαλέα οἱ χαρακτηρισμοί «εἴσαστε ἀναχρονιστικοί… τό σῶμα ἀνήκει στήν γυναίκα καί σέ αὐτήν μονάχα…». Ἀποτολμᾶς καί σύ νά ψελλίσεις κάτι, ἀλλά σέ ἔχουν ἤδη πυροβολήσει μέ τά ἀνθρώπινά τους δικαιώματα. Τό ἴδιο καί σάν τολμοῦσες νά διαμαρτυρηθεῖς γιά τίς «παρελάσεις περηφάνειάς» τους… «ἔχουμε δικαιώματα, ὑπάρχει νομοθεσία, εἶσαι ρατσιστής, μισαλλόδοξος, ὁμοφοβικός» καί πολλά ἄλλα.
Ἦρθαν τά σύμφωνα συμβίωσης, οἱ υἱοθεσίες παιδιῶν ἀπό ὁμοφυλόφιλους, οἱ παιδοφιλίες καί ἄλλα διαστροφικά ἐπακόλουθα, ἀλλά ἡ κοινωνία παρέμενε σκανδαλωδῶς ἀπαθής καί ἀδιάφορη, μουδιασμένη καί ναρκωμένη ἀπό τά φανταχτερά σώου καί τήν κάθε ἀνηθικότητα πού ὑποσχόταν μιά ζωή χωρίς ἐνοχές καί προπάντων χωρίς συνέπειες, καταβροχθίζοντας ἄκριτα καί ἀδιάκριτα, χωρίς ἀντιστάσεις τά τηλεσκουπίδια πού ἐπιμελῶς τῆς ἐσέρβιραν. Ἕνας λαός νά τυρβάζει περί πολλῶν, ἀλλά μακριά ἀπό τίς ρίζες του, τίς ἀρχές καί τίς παραδόσεις του, χωρίς πυξίδα, πῶς νἄχει μέλλον; Καί ἄς προειδοποιοῦσαν ἀγωνιωδῶς οἱ Πατέρες κατά τίς Προδρομικές προρρήσεις «μετανοεῖτε…». Τίποτα. «Φωνή βοώντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Ὁ πνευματικός λήθαργος ἦταν πολύ βαθύς καί μᾶς κρατοῦσε δεμένους χειροπόδαρα. Μέσα σέ ὅλη αὐτή τήν δίνη, τήν παραζάλη, τήν σύγχιση καί τήν ἀσυδοσία, ὁ διάβολος ἔτριβε τά χέρια του ἀπό χαρά καί ἡ ζωή συνέχιζε τήν κατηφορική της πορεία.
Ξαφνικά ὅλο καί κάποιες εἰδήσεις ἔφταναν ἀπό τήν μακρινή Κίνα… «Α, μπᾶ ἐμεῖς ἔχουμε καρναβάλια τώρα δέν μᾶς ἀφορᾶ αὐτό πού γίνεται στήν Κίνα…». Καί οἱ εἰδήσεις ὁλοένα πύκνωναν καί μᾶς προσέγγιζαν ἀπειλητικά, Ἰταλία, Ἰσπανία, Ἰράν, Ἑλλάδα… τελικά ὁ θάνατος ἦρθε πιό γρήγορα κοντά μας ἀπό ὅσο πιστεύαμε… Ἡ ἐπίπλαστη φαν-ταχτερή ζωή μας ξεγυμνώθηκε σέ μιά στιγμή. Εἰκόνες φρίκης καί ἀπελπισίας ἐπαναλαμβάνονταν νυχθημερόν, σπέρνοντας κλιμακωτά τόν πανικό. Ὅλα τά ὑπόλοιπα θέματα παραμερίστηκαν. Ἐξορίστηκαν ἀπό τήν λοιμώδη αὐτή νόσο τοῦ Κορωνοϊοῦ. Ἡ κυβέρνηση ἐξαγγέλλει μέτρα, βγάζει διατάγματα, διαγγέλματα καί ὁδηγίες. Κλείνουν Σχολεῖα, ἀεροδρόμια, λιμάνια καί ἐπιχειρήσεις. Οἱ καινούργιες λέξεις βρίσκονταν σέ ἀκατάπαυστη χρήση μέχρι πού ἐξοικειώθηκαν πλήρως μέ τίς ἀκοές μικρῶν καί μεγάλων: κορωνοϊός, covid-19, πανδημία, καραντίνα…
Τήν ψυχή τῶν Χριστιανῶν ἔζωσε ἡ ἀνησυχία, «κι᾽ἄν μᾶς κλείσουν τίς ἐκκλησίες; Τί θά κάνουμε; Εἴμαστε στό μέσον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, σέ λίγο φτάνει ἡ Μεγάλη Βδομάδα, τό Πάσχα… πῶς θά γιορτάσουμε;». Καί τό κακό δέν ἄργησε νἄρθει. Μόλις πού πρόλαβαν οἱ Χριστιανοί καί γιόρτασαν τόν Σταυρό… τόν κατασπάστηκαν καί τόν ἔραναν μέ τά μῦρα τῶν πόθων τους «φύλαξέ μας Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ».
Αὐτό ἦταν, πέρασε τῆς Σταυροπροσκύνησης καί τήν ἄλλη μέρα ξανά οἱ προειδοποήσεις, ξανά οἱ ἀπειλές…«θά σᾶς τίς κλείσουμε τίς ἐκκλησιές!». Καί τὄκαναν. Μέ περίσσειαν σπουδή. Σέ μιά στιγμή. Σέ Ὀρθόδοξη χώρα. Μέ δημοκρατικό πολίτευμα…
Σάν τόν κεραυνό ἔπεσε τό προεδρικό διάγγελμα καί ἔκοψε στή μέση τά «Χαῖρε» τῆς Παναγίας μας, τά Ἀπόδειπνα, τούς Ἑσπερινούς, τίς Προηγιασμένες καί τίς Θεῖες Λειτουργίες. Μά αὔριο εἶναι ἡ μεγάλη Γιορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ! Πῶς εἶναι δυνατόν νά κλείσουν οἱ Ἐκκλησίες; «Μέ κλειστές τίς πόρτες τῶν ναῶν σου, πῶς τό χαῖρε τῶν πιστῶν σου θά δεχθεῖς; Πῶς τήν ἅγια σου μορφή θά προσκυνήσουν, λαμπάδες καί κεριά, τῆς πίστης τάματα ἀκριβά, στήν Χάρη σου θάρτουν ν᾽ἀκουμπήσουν; Καθόλου δέν σοῦ ἄξιζε, ἔτσι νά σέ πονέσουμε ἀναίτια. Μά σάν Μάνα σπλαχνική συγχώρεσέ μας!»
Τά κάτασπρα κρῖνα, τά πολύχρωμα ζουμπούλια, οἱ σιερινιές καί οἱ ἴριδες ἄνθισαν μέ τήν προσμονή νά στολίσουν καί φέτος τήν εἰκόνα της, νά τῆς ποῦν κι᾽ αυτά μέ τόν δικό τους τρόπο τό γλυκύ καί εὐῶδες τους «χαῖρε». Καί τώρα; Τώρα θά μαραθοῦν σέ κάποιο κῆπο, σέ κάποιο ἀνθοδοχεῖο, ἀλλά ὄχι μπροστά στήν εἰκόνα της… τό ἄρωμά τους δέν θά μυροβλήσει τήν ἐκκλησία της!… Μήπως ἔγινε κάποιο λάθος; μήπως τό διάταγμα αὐτό προοριζόταν γιά ἄλλες ἐποχές; μήπως μπερδεύτηκε ἡ Ἱστορία καί αὐτό ξεθάφτηκε ἀπό τήν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας ἤ τοῦ κομμουνισμοῦ; Στήν ψυχή τῶν Χριστιανῶν ἁπλώθηκε βαρύ κι᾽ἀσήκωτο τό πέπλο τῆς θλίψης, βαρύτερο καί ἀπό τόν θάνατο… ἑτοιμάζονταν νά κοινωνήσουν αὔριο στήν Γιορτή της, νά συνεορτάσουν… κι᾽ἄς ἔφταναν στά αὐτιά τους κάποιοι ψίθυροι καί κάποιες ὑποψίες νά αἰωροῦνταν στήν ἀτμόσφαιρα γιά κλείσιμο, αὐτοί δέν τό πίστευαν… «θά σᾶς τίς κλείσουμε τίς Ἐκκλησίες… εἴσαστε κίνδυνος… θά μᾶς μεταδώσετε τόν ἰό». «Μά δέν ὑπάρχει ἰός στίς Ἐκκλησίες», ἀνταπαντοῦσαν αὐτοί, «στό δισκοπότηρο βρίσκεται μόνο ὁ Υἱός, ὁ Θεός, ὁ Παντοδύναμος, Αὐτός πού νίκησε τόν θάνατο… ὁ γιατρός κάθε ἀρρώστειας… μιά σταγόνα ἀπό τό αἷμα Του μπορεῖ νά σώσει ὅλο τόν κόσμο… ὄχι μήν μᾶς Τόν στερήσετε. Σήμερα Τόν χρειαζόμαστε περισσότερο ἀπό ποτέ. Τόν χρειάζεται ὁ ἄρρωστος κόσμος μας, ὁ παραλελυμένος τῇ ἁμαρτίᾳ. Ὄχι, μήν ἀκοῦτε τίς σειρῆνες τῆς Νέας Τάξης… μήν τίς ἀκοῦτε…». Μά ἀλοίμονο, τά δάκρυα τῶν Χριστιανῶν δέν ἔκαναν θόρυβο, ἦταν βουβά καί καρδιακά. Δέν μπόρεσαν νά φτάσουν στ᾽ αὐτιά αὐτῶν πού παίρνουν τίς ἀποφάσεις. Τά διατάγματα ἦταν πιό δυνατά ἀπό τόν πόνο καί τήν θλίψη μας.
Μά οἱ ἄδειες Ἐκκλησιές, τ᾽ ἄδεια στασίδια, τά βουβά καμπαναριά καί τά σβηστά καντήλια δέν σβήννουν τόν πόθο τῶν Χριστιανῶν, μᾶλλον τόν γιγαντώνουν. Βροντερά ἀντηχοῦν τά «χαῖρε» καί τά «δόξα σοι» τοῦ καρδιακοῦ τους θρήνου κι᾽ἀντιλαλοῦν οἱ οὐρανοί τά θυμιάματα τῆς ἱκετηρίας τους. Σεισμός γίνεται στή γῆ, ὅπου ὑπάρχει Χριστιανική ψυχή ἀπό τά «Κύριε ἐλέησον» καί τά «Ὑπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν». Ὀδεύουμε πρός τό τέλος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς… ἡ Μεγάλη καί Ἁγία Ἑβδομάδα βρίσκεται πρό τῶν πυλῶν… οἱ Ἰουδαῖοι ἑτοιμάζουν τά καρφιά καί οἱ κυβερνῶντες μέτρα… Ἀμέτρητα καί ἄμετρα μέτρα!
Φέτος δέν θά ἁπλώσουμε βάγια νά περάσει ὁ Χριστός γιά νά μπεῖ στά Ἱεροσόλυμα. Κι᾽οὔτε τά «Ὠσαννά» τοῦ λαοῦ Του θἆναι ἐκεῖ γιά νά Τόν καλωσορίσουν. Θά τά πνίξουν τά «ἆρον, ἆρον σταύρωσον Αὐτόν». Κι᾽ οὔτε ὁ Πέτρος θἆναι ἐκεῖ γιά νά Τόν ἀρνηθεῖ τρεῖς φορές. Τόν ἀρνηθήκαμε ἐμεῖς μυριάκις. Φέτος πρωταγωνιστές στήν πορεία πρός τό Πάσχα δέν θἆναι οὔτε οἱ Δέκα Παρθένες, οὔτε ὁ Κυρηναῖος, οὔτε οἱ Μυροφόρες, οὔτε ἡ ἁμαρτωλή γυναῖκα μέ τό μῦρον της, ἀλλ᾽οὔτε κι᾽ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ… Κυρίαρχος ἐπί τῆς σκηνῆς θἆναι μονάχα ὁ Πόντιος Πιλᾶτος νά πλένει τά χέρια του στήν λεκάνη τῶν διαταγμάτων ἐλπίζοντας νά καθαρίσει ἔτσι καί τήν συνείδησή του ἀπό τήν βεβήλωση τῶν Ἁγίων καί Μεγάλων ἡμερῶν, τῶν πρό τοῦ Πάσχα…
Παναγιώτα Σκόφιλτ
