Γράφει η Παρασκευή Σιδέρη
Εκεί που καθόμουν χθες το βράδυ και διάβαζα το προτελευταίο άρθρο μου, στάθηκα σε ένα σημείο και με απασχόλησε το “ζήτα και θα σου δωθεί” και όχι μόνο με απασχόλησε αλλά πεφταν σαν βροχή οι σκέψεις γύρω από τα γιατι αυτά που ζητάμε από τον Θεό δεν μας τα ικανοποιεί πάντα..
Δεν κάθισα να το ψάξω μέσα από τα ιερά κείμενα μας ούτε μέσω διαδικτύου και απλά άρχισαν να ζωντανεύουν στο μυαλό μου οι εικόνες εκείνες, που περιγράφουν την σχέση μεταξύ παιδιού και γονιού και για την καλύτερη απόδοση θα χρησιμοποιήσω την σχέση πατέρα-παιδιου..
Παίρνουμε λοιπόν σαν δεδομένο ότι ο πατέρας αγαπάει το παιδί του και ότι κάνει το κάνει με αγάπη και θα αναφέρω όλες τις πιθανές περιπτώσεις όπου ένα παιδί ζητάει κάτι από τον πατέρα του και αυτός είτε το αρνείται, είτε το ικανοποιεί, είτε το καθυστερεί..
Έρχεται λοιπόν ο Γιαννάκης 5 χρονών και ζητάει από τον μπαμπά του να του δώσει τον αναπτήρα για να παίξει!
Ο μπαμπάς αρνείται αλλά το παιδί συνεχίζει, και όσο αυτός είναι κατηγορηματικός τόσο αυτό μουλαρωνει και αρχίζει να νευριάζει, να κλαίει και να χτυπιέται και του εξηγεί όταν με το καλό μεγαλώσει αρκετά και μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του θα τον έχει τον αναπτήρα…
Τι πρέπει κατά την γνώμη σας να κάνει ο πατέρας; Να ενδώσει στις απαιτήσεις του Γιαννάκη;
Η απάντηση σίγουρα είναι αρνητική και έτσι και ο Θεός σαν ουράνιος πατέρας που είναι και μας αγαπάει, για το δικο μας καλό, κρίνει ότι το αίτημα μας δεν μπορεί να ικανοποιηθεί για την ώρα, και όταν αυτός κρίνει ότι η στιγμή είναι η κατάλληλη θα μας το πραγματοποιήσει!
Έχουμε τώρα τον Γιώργο 16 χρόνων που ζητά από τον πατέρα του να αγοράσει ένα όπλο και εννοείται ότι αρνείται! Ε..,μεχρι να πεθάνει θα αρνείται και ο Γιώργος με το όνειρο θα μείνει ..
Έτσι και ο Θεός όταν κρίνει ότι τα αιτήματα μας είναι άστοχα ή επιβλαβή για τον εαυτό μας η προσευχή μας θα είναι άκυρη εις τον αιώνα των αιώνων!
Έχουμε τώρα την πονηρή την Ελενίτσα 10 χρόνων που ενώ έφαγε την σοκολάτα της ζητάει επίμονα να φάει και την σοκολάτα του αδερφού της και ο μπαμπάς της αρνείται να της την δώσει… κάνει τα τσαλιμια της και τις χαριτωμενιές της αλλά δεν πιάνουν και αν επιμείνει και περισσότερο μπορεί και να αγριεψει για να την επαναφέρει..
Έτσι και ο Θεός μας, που δεν αγαπάει καθόλου το άδικο, δεν πα να κλαίμε στις προσευχές δεν πα να πέφτουμε στα γόνατα ικετεύοντας Τον δεν θα ικανοποιήσει ποτέ ένα άδικο αίτημα μας!
Το Κατερινάκι τώρα, είναι μες στις λάσπες και τα χώματα και ενώ είναι η ώρα του φαγητού, ζητάει το πιάτο της για να φάει..
Ο πατέρας έντονα ενοχλημένος της ζητάει να πλυθεί και ν’αλλαξει ρούχα και μετά ευχαρίστως θα φάει..
Αν δεν το κάνει θα φταίει ο κακός πατερας που δεν έδωσε να φάει η κόρη του;
Έτσι και ο Θεός μας, όταν βλέπει ότι ειμαστε μες στην αμαρτία θα μας ζητήσει πρώτα να καθαριστουμε από αυτή και μετά θα έρθει και η απόκριση του αιτήματος μας!
Έχουμε τώρα τον Κωστάκη 20 χρόνων και θέλει να γίνει τραγουδιστής..
Ο πατέρας του που τον ξέρει καλά, γνωρίζει ότι δεν διαθέτει ανάλογη φωνή, ο χαρακτήρας του δεν ταιριάζει με αυτού του είδους την ενασχόληση και προσπαθεί να τον αποτρέψει..
Έτσι και ο Θεός μας, που γνωρίζει και την τρίχα της κεφαλής μας, ξέρει καλύτερα από εμάς τί μας ταιριάζει και τί όχι και αν πρέπει να ικανοποιήσει το αίτημα μας η όχι!
Έχουμε τώρα και το Μαράκι που έρχεται πυρ και μανία στον μπαμπά της και του ζητάει να χτυπήσει τον Παναγιωτάκη γιατί δεν της έδωσε την μπάλα και ο μπαμπάς όχι μόνο αρνείται αλλά την κατσαδιαζει για την παράλογη απαίτηση της …
Έτσι λοιπόν και ο πατέρας μας στους ουρανούς, όταν βλέπει ότι ζητούμε πραγματα που προέρχονται από τον πονηρό όχι μόνο δεν θα τα ικανοποιήσει αλλά θα μας στείλει και τις πολύτιμες παιδαγωγιες του για να συμμορφωθούμε!
Έχουμε και τον έρμο τον Λευτεράκη που δεν έκανε κάτι κακό και ζητάει κάτι απλό από τον μπαμπά του και δεν του το δίνει..
Δεν είναι ούτε κακός ούτε παράλογος και απλά θέλει να δει την αντίδραση του γιού του σε μια τέτοια περίπτωση και αναλόγως τον ανταμείβει… ειδικά αν έδειξε την δέουσα συμπεριφορά ο πατέρας θα του προσφέρει μπορεί και παραπάνω πράγματα από αυτό που ζήτησε στην αρχή! Αν τώρα δυσανασχέτισε, νευρίασε, άρχισε να τον κατηγορεί, ο μπαμπάς τον έπιασε που λέει ο λόγος στα πράσα και ήρθε η ώρα να πει δυο λογακια στον Λευτεράκη που ξεσπάθωσε..
Έτσι και ο Θεός μας έχει όλο το δικαίωμα να μας δοκιμάζει και αναλόγως να μας ανταμείβει ή να μένουμε στασιμοι..
Έρχεται τώρα το Δεσποινάκι, ντροπαλό ντροπαλό, και ζητάει από τον μπαμπά της να την αγοράσει ένα βιβλίο απαραίτητο για το σχολείο της και ο χαρούμενος πατέρας όχι μόνο ένα, αλλά ότι άλλο βιβλίο χρειάζεται θα της το πάρει!
Έτσι και ο πατέρας των πάντων, όταν δει από εμάς να ζητάμε πράγματα ωφέλιμα για τον εαυτό μας όπως η γνώση και η επικράτηση του θείου θεληματος με ταπεινότητα, θα μας αποκαλύψει τα απόκρυφα Του γενναιόδωρα και με όλο του το είναι!
Να σου και ο Αντώνης ο μάγκας που ότι του λέει ο πατέρας του, αυτός τα αντίθετα κάνει κάθε φορά και δεν χαμπαριαζει από τίποτα! Έρχεται λοιπόν μια σημαντική στιγμή που χρειάζεται ένα μεγάλο ποσό για να υλοποιήσει ένα άλλο σχέδιο του και ο πατέρας του αρνείται..
Έτσι και ο πανάγαθος μας δίνει ευκαιρίες σε όλη μας την ζωή, και έρχεται εκείνη η δύσκολη στιγμή που όχι μόνο δεν θα μας ικανοποιήσει το αίτημα μας αλλά θα στρέψει και την παιδαγωγική του ραβδο για να συνετιστούμε…
Έρχονται τώρα και ο Γιωργάκης και ο Γιαννάκης και η Ελενίτσα και το Μαράκι και όλοι οι υπόλοιποι και ζητάνε κάτι από τον πατέρα τους και τους απαντάει με ένα ξερό όχι και το τελειώνει εκεί! Έχει καθαρά τους δικούς του λόγους που δεν θέλει να τους δώσει αυτό που του ζητάνε και ας μη επιμεινουμε ..
Έτσι και ο πατέρας όλων μας, έχει τα δικά Του σχέδια και “άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου” και απλά οφείλουμε να το σεβαστούμε! Αυτός ξέρει…
Είναι και εκείνες οι ωραίες στιγμές με τo “surprise!!!” του μπαμπά από το πουθενά, και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την κούκλα που μιλούσε, και δεν ξεχνάω, όχι τόσο για την κούκλα αλλά για τον τρόπο που μου την χάρησε… χωρίς να την ζητήσω και χωρίς να έχω κάνει κάτι ιδιαίτερο, σε σημείο που αναρωτήθηκα..
Έτσι και ο γενναιόδωρος ουράνιος πατέρας μας, χωρίς καν να το ζητήσουμε και χωρίς καν να το αξίζουμε πολλές φορές, μας φέρνει κάτι όμορφα και αναπάντεχα δώρα που αμαρτία να μην τον ευχαριστήσουμε!!!
Πιστεύω να καταλάβαμε όλοι ότι ο Θεός μας δεν είναι ούτε κουφός, ούτε σκληρός, ούτε άδικος, ούτε μονοφαγας, ούτε αλαζόνας, ούτε εκδικητικός και ότι κάνει το κάνει μόνο με αγάπη και σκοπεύει μόνο στην δικιά μας σωτηρία και ας ελέγχουμε αυστηρά από μόνοι μας ποια αιτήματα θέτουμε στον Θεό με την προσευχή μας για να μην χρειαστεί να γίνει αυστηρός ο ίδιος και για να μην απογοητευομαστε και τον κατηγορουμε…
Και βέβαια πολλοί είναι αυτοί που αν δεν δουν το αίτημα τους να ικανοποιείται στρέφονται σε άλλον αποστολέα, πονηρό, ψεύτικο, δηλητηριώδη, κακό όπου και ικανοποιεί τα αιτήματα τους στο αψε σβησε χωρίς έλεγχο με τα γνωστά καταστρεπτικά αποτελέσματα!
Θα αναφερθώ και σε ένα ακόμη βίωμα μου, που όμως άλλαξε όλη την ζωή μου!
Πλήγωσα τον άντρα μου και ενώ ένιωσα μεγάλη συντριβή γι’αυτό και ενώ ικέτευα με δάκρυα μετανοίας τον Θεό να τον προστατεύει και τον “ζαλιζα” γενικά με τον σύζυγό μου, δεν έβρισκα την γαλήνη που δικαιωματικά πίστευα οφείλει να μου χαρίσει ο Κύριος μας..
Άρχισα να παρακαλαω για την ποθητή γαλήνη και του εξέφραζα τα παράπονα και τα γιατί μου μέσα από την προσευχή και αυτός “σπεύδειν ταχαιως” και μου αποκαλύπτεται..
Ναι καλοί μου άνθρωποι.. η καθυστέρηση βάλτωσε σ’αυτες τις δύο προτασουλες και ξέχασα να πέσω γονατιστή και να ζητήσω συγχώρεση πρώτα από τον Θεό και μετά από οποιονδήποτε άλλον γιατί ΜΌΝΟ σ’αυτόν αμάρτησα..
Πώς γίνεται να συντρίβομαι για τον άντρα μου και όχι για τον Θεό;
Πώς με νοιάζει ο πόνος του συζύγου μου και οχι η απέραντη θλίψη που προξένησα στον Θεό μου;
Πώς ζητάω το έλεος για τον άντρα μου και όχι πρωτίστως το κύριε Ιησού Χριστέ μου ελέησον με την αμαρτωλη, αλλά με όλη μου την καρδια;
“Επί πλείον πλύνον με” και δεν λέει πλυνε με ξανά αλλά ξανά και ξανά και εκεί που νομίζουμε εμείς τα ανθρωπάκια ότι καθαρίσαμε από την βρωμιά της αμαρτίας υπάρχουν κατάλοιπα που οφείλουμε να ζητάμε από τον Θεό κάθε φορά να καθαριστούν μέχρι να γίνουμε πιο λευκοί από το χιόνι…
Πίστευα κιόλας η ανόητη επειδή βάζω την θλίψη του άντρα μου πιο πάνω από την δική μου ότι κάνω κατόρθωμα και μάλιστα να αμειφθω γι’αυτό…
Μέγα παράλειψη λοιπόν και για το οτιδήποτε πρώτα να έχουμε στον νου μας τον Κύριο μας και μετά όλους τους υπόλοιπους!
Δούλικος φόβος και πω, πω τι πλάνη..!!
Έκανα την αμαρτία μου, ήρθε η στιγμή που ένιωσα μέχρι το μεδούλι την ασχήμια της και ήρθε η ώρα της μετανοίας.. και δώστου προσευχές, και δώστου ικεσίες, και δώστου ενοχές και δώστου φόβος και άντε και να νηστεψω και άντε να τρέξω στις εκκλησίες και πού είναι το μεμπτό σε όλα αυτά θα αναρωτηθεί κανείς..
Χμ..Για ποιον λόγο τα κάνεις όλα αυτά; Μήπως γιατί φοβάσαι την οργή του Θεού; Τρέμεις σαν το ψάρι ,επειδή θα σε τιμωρήσει για την αμαρτία σου ή ότι κανείς το κάνεις από ξέχειλη αγαπη για τον Θεό; Αν το κάνεις επειδή νιώθεις συντετριμμένος που πρόδωσες τον Χριστό μας, νιώθεις ενοχές για την απείθεια που έδειξες στις εντολές του, είσαι σε καλό δρόμο.. αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία, είσαι κυριευμένος λοιπόν από δούλικο φόβο και μηδέν εις το πηλίκον..
Κάτι ανάλογο με το “φόβο Θεού” όπου οι περισσότεροι το παρερμηνεύουν και πιστεύουν ότι πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό για τις τιμωρίες που μας επιφυλάσσει αλλά το νόημα του φόβου συνοψίζεται στο δεος που αισθανόμαστε μπροστά στο μεγαλείο της αγάπης Του, του ελέους Του, της σοφίας Του, της δύναμης Του, της μακροθυμιας Του…
Άρα, πάλι καταλήγουμε στα γνωστά μονοπάτια, και για οτιδήποτε, πρώτα να έχουμε τον Θεό στο μυαλό μας και μάλιστα τον Θεό της αγάπης και του ελέους και όχι τον τιμωρό!
Και θα επανέλθω στο θέμα που συγκλόνισε το πανελλήνιο, αν και στο τελευταίο άρθρο έκανα εκτενή ανάλυση, γιατί θέλω να αναδειχθουν οι σύγχρονοι σταυροτήδες ..
Η κοινή γνώμη λοιπόν έπεσε σαν τα κοράκια και κατασπάραξε τους 3 αυτους νέους μη αναγνωρίζοντας τους ούτε ένα ελαφρυντικό και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προτείνω την οποιαδήποτε απαλλαγή από την δικαιοσύνη του κράτους αλλά υπάρχει και η δικαιοσύνη του Κυρίου μας..
Γνωρίζει κανείς πώς μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά και για ποιον λόγο κατέληξαν εδω που κατέληξαν; Περπάτησε κανείς με τα παπούτσια τους; Όταν έρθει η ώρα να κριθούμε λοιπόν και δεν θυμάμαι αν το ειπε ο Άγιος Παΐσιος, ο καθένας θα κριθεί μεμονωμένα από το που γεννήθηκε, πως μεγάλωσε, αν διδάχτηκε το Ευαγγέλιο κ.α..
Δικό μας μέλημα είναι να τους βλέπουμε όλους με τα ίδια μάτια, να προσευχόμαστε γι’αυτους και ο Θεός θα αναλάβει τα υπόλοιπα…
Και με συντάραξε ένα σημείο από την απολογία του ενός από τους κατηγορούμενους: Είπε ψέματα λοιπόν ότι δεν τον ήξερε τον έναν και μετά ανακάλεσε και αποκάλυψε ότι το είπε επειδη φοβήθηκε και είναι καταδικαστέο αυτό αλλά ξέχασαμε μάλλον τί έγινε με τον Άγιο Πέτρο και μάλιστα μόλις πριν λίγες μέρες, όπου όλοι οι υποκριτές τα διαβάζαμε στο Ευαγγέλιο και… ” τον ξέρεις αυτόν; Αλήθεια σας λέω δεν το ξέρω!
Τον ξέρεις, έχετε την ίδια προφορά! Και πάλι τα ίδια και… ορκίζομαι σας λέω, δεν τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο και συνολικά τρεις φορές αρνήθηκε τον ίδιο τον Θεό, επειδή..απλά φοβήθηκε! Kαι δεν ήταν ένας τυχαίος, αλλά ένας από τους στενούς μαθητές του Χριστού.. επειδή όμως αναγνώρισε το λάθος του ο Θεός τον συγχώρεσε!
Ας ευχηθούμε λοιπόν να μετανοήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι και ο Θεός να συγχωρέσει τόσο τα αμαρτηματα τους όσο και τα δικά μας!
Υ.Γ Είχα γράψει για την δύναμη της αγάπης αναφέροντας ένα περιστατικό με τα παιδιά μου και το σκυλί της γειτονιάς…
Τώρα θα προσθέσω ένα περιστατικό για την δύναμη της κακίας με το ίδιο θέμα..
Το σκυλί το συμπάθησα και γω, και απλά ερχόταν 2-3 φορές μέσα στην μέρα για να φάει και το βράδυ ερχόταν και κοιμόταν σε μια γωνιτσα στον δρόμο χωρίς να ενοχλεί απολύτως κανέναν… ούτε καν γαυγιζε!
Στην γειτονιά τώρα, είμαστε λίγα άτομα και έχω μια γειτόνισσα δίπλα μου ακριβώς, διευθύντρια του σχολείου που με χαμογελάει κάθε μέρα με το τεράστιο χαμόγελο της …
Έκανε παράπονα ότι τα παιδιά της φοβούνται να περάσουν τον δρόμο εξαιτίας του σκύλου και της απάντησα ευγενικά και λογικά ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και έφερα ως παράδειγμα τα παιδιά μου, και συν τοις άλλοις το χωριό είναι γεμάτο από σκυλιά..
Δύο μέρες τώρα εξαφανίστηκε και καταλαβαίνετε τον λόγο…
Είμαι απαρηγόρητη τόσο για την απώλεια του αλλά και για την θλίψη όχι όμως την κακία που νιώθω για τον υπαίτιο..
Θλίβομαι γιατί τέτοια άτομα δεν μπορούν να βρουν ηρεμία ποτέ στην ζωή τους..
Επίσης,επειδή κάποιοι ήδη πανηγυρίζουν για την δικαστική νίκη σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις αποζημιώσεις, να ενημερώσω άλλη μία φορά ότι το θέμα, πριν μας αφήσει χρόνους ο θείος Χένρι, το είχε ήδη τακτοποιημένο και εννοείται δεν τον καίγεται καρφί για τα θύματα αλλά άλλος ήταν ο στόχος του..
Τίποτα απολύτως δεν γίνεται τυχαία σ’αυτόν τον κόσμο και ας το πάρουμε όλοι χαμπάρι..
