Ποια είναι επιτέλους αυτή η Νίκη Κεραμέως;
Δε μπαίνω καν στον κόπο να διαβάσω ποιο είναι αυτό το αναλώσιμο “ηχείο”. Το ζητούμενο είναι ποιος είναι πίσω από το μικρόφωνο. Αλλά τελικά νομίζω ότι ούτε κι αυτό με νοιάζει, παρόλο που το παιδί μου εξ’ αιτίας τους έχασε μια χρονιά, αλλά διατηρεί ακόμα ακέραια την ελπίδα της σωτηρίας του στην αιωνιότητα.
Αυτά τα απόκοσμα πλάσματα μισούν τα ίδια τις ψυχές τους τόσο πολύ, ώστε παραδίδουν συνειδητά τον εαυτό τους στο διάολο για λίγη δόξα, για λίγη ασφάλεια, για λίγα λεφτά και θα ήταν υπερβολή να τα μισήσει κανείς κι άλλο (θυμάσαι την ταινία “αλίμονο στους νέους” με το Χορν, που πούλησε την ψυχή του στο διάολο για να τον ξανακάνει νέο, αλλά φτωχό; Μόνο τυχαία δεν ήταν).
Είναι σα να βλέπεις κάποιον τυφλό να έχει γλιστρήσει να μη μπορεί να σταθεί στα πόδια του και να σέρνεται στη γη, λίγο πριν τον φάει το μαύρο χώμα και να τον κλωτσάς κι εσύ από πάνω. Είναι αξιοθρήνητα πλάσματα, αλλά αυτά μας στέλνει ο Θεός να μας κυβερνήσουν για να αντικατοπτρίσουν τα δικά μας χάλια και να μετανοήσουμε. Αλλά δυστυχώς μόνο αυτό δε βλέπω. Το βαρέλι της παρακμής μας δε φαίνεται να έχει πάτο.
