Κάθε εἴδους δικτατορία, εἴτε ἄμεση, εἴτε ἔμμεση, εἴτε στρατιωτική, εἴτε πολιτική, εἶχε καὶ ἔχει κάποια κοινὰ γνωρίσματα τὰ ὁποῖα μένουν ἴδια καὶ ἀπαράλλακτα διαχρονικά.
Στὰ εἴδη δικτατοριῶν ποὺ γνωρίζαμε ἕως τώρα, μέσω τῆς ἱστορίας, ἦρθε νὰ προστεθεῖ καὶ μία νέου εἴδους «χούντα», ποὺ θὰ μπορούσαμε κάλλιστα νὰ τὴν ὀνομάσουμε: «Πανδημιοκρατία».
Ἀνάμεσα σὲ ἄλλα γνωρίσματα τῆς λοιπόν, τὸ καθεστὼς τῆς Πανδημιοκρατίας ποὺ ἰσχύει πλέον στὴ χώρα μας, καταφέρνει νὰ μεταμφιέσει τὸ (ἀθάνατο) πνεῦμα τοῦ μαυραγοριτισμοῦ, σὲ ὑψηλὴ ἐπιπέδου πολιτικὴ ἡ ὁποία καυχιέται πὼς ὅ,τι πράττει, εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα γιὰ τὸ καλό του πολίτη καὶ τὴν ὠφέλεια τοῦ δημόσιου συμφέροντος.
Σὲ ἄλλου εἴδους κατοχὲς καὶ ἀπολυταρχικὰ καθεστῶτα, εἴχαμε τοὺς μαυραγορίτες νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ λάδι, τὸ σιτάρι, τὸ σαπούνι καὶ ἄλλα ἀναγκαῖα γιὰ τότε ἀγαθά, γιὰ νὰ πλουτίσουν σὲ βάρος τῶν φτωχῶν καὶ ἐξαθλιωμένων Ἑλλήνων. Στην κοινωνία τοῦ σήμερα, ὁ μαυραγοριτισμὸς ἔχει ἀλλάξει προσωπεῖο, ἔχει πάρει προαγωγή, ἔχει φορέσει κοστούμι καὶ γραβάτα καὶ ἔχει προσαρμοστεῖ στὰ δεδομένα τῶν σύγχρονων δικτατοριῶν. Στὴ δεκαετῆ ὕφεση τῶν μνημονίων, ξεπουλήθηκαν σπίτια, οἰκόπεδα…
καὶ χρυσαφικά.
Στὴ συγκεκριμένη φάση τῆς τωρινῆς κρίσης, ὁ μαυραγοριτισμὸς ἄρχισε νὰ μεγαλουργεῖ μέσα ἀπὸ τὸ ἐμπόριο ὑγειονομικῶν ὑλικῶν, μασκῶν, ἀντισηπτικῶν κλπ.
Τὰ «ἤξεις ἀφήξεις» τοῦ κυρίου Τσιόδρα, περὶ ἀναγκαιότητας τῆς χρήσης μασκῶν (οἱ ὁποῖες πρὶν μερικὲς ἑβδομάδες ἦταν ἀπὸ μὴ ἀπαραίτητες ἕως ἐπικίνδυνες γιὰ τοὺς μὴ νοσοῦντες, ἀλλὰ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα εἶναι ὑποχρεωτικές), ἔχουν καταντήσει τραγελαφικὰ καὶ σὲ πολλοὺς θυμίζουν δηλωσεις τύπου, προέδρου τοῦ Ἐδεσσαϊκοῦ. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς πιθανότητες μετάδοσης τοῦ ἰοῦ, ἀπὸ τὰ παιδιὰ πρὸς τοὺς ἐνήλικους, οἱ ὁποῖες πρὶν μερικὲς ἑβδομάδες ἦταν πολὺ σημαντικὲς , ἀλλὰ ὡς διὰ μαγείας ἔγιναν πλέον ἐλάχιστες.
Βέβαια τὸ «μαυραγορίτικο χονδρεμπόριο», εἶναι σίγουρο πὼς θὰ ἀναβαθμιστεῖ καὶ θὰ ἐπεκταθεῖ σὲ πολὺ μεγαλύτερου βεληνεκοῦς μπίζνες, ὅταν θὰ βρεθοῦν στὸ τραπέζι τῶν «ἀναγκαίων ἀγαθῶν», τὰ δυνατὰ χαρτιὰ τῆς ὑποταγῆς, ὅπως εἶναι τὸ ἐμβόλιο ἀλλὰ καὶ ἡ θεραπεία κατὰ τοῦ COVID – 19.
Μποροῦμε ἀκόμα νὰ παρατηρήσουμε, πὼς κάθε ἀπολυταρχικὸ καθεστώς, εἶχε καὶ ἔχει τὸ ἔκτακτο ἀνακοινωθέν της σὲ συχνὴ ἢ καὶ σὲ καθημερινὴ βάση, γιὰ νὰ δίνει τὶς κατευθύνσεις ποὺ ἐπιθυμεῖ πρὸς τὴ μάζα ἀλλὰ καὶ νὰ συντηρεῖ ἀμείωτη τὴν ἀπαραίτητη φοβικὴ ἀτμόσφαιρα, ἀπέναντι στὴν (ἐντέχνως μεγαλοποιημένη) ἀπειλῆ τοῦ «ἐχθροῦ» (εἴτε αὐτὸς εἶναι κάποιο ἐχθρικὸ κράτος, εἴτε ἕνας ἰός). Μία ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιουργεῖ μὲ τὴ σειρά της, τὴν ψυχολογικὴ πίεση, ἡ ὁποία κατακρημνίζει τὶς ψυχικὲς ἄμυνες τοῦ ἁπλοῦ πολίτη.
Στὴν περίπτωση τῆς δικῆς μας ἐθνικῆς ἀπολυταρχίας, γιὰ νὰ λειτουργήσουν πιὸ ἀποτελεσματικὰ τὰ καθημερινὰ ἀνακοινωθέντα, στελεχώθηκαν ἀπο δύο ἀντικρουόμενες κεντρικὲς φυσιογνωμίες ποὺ ἐξέπεμπαν τελείως διαφορετικὰ vibes (ἀσφαλῶς αὐτὸ δὲν ἔγινε τυχαία). Μία τηλεπερσόνα για νὰ ἀγαπηθεῖ καὶ νὰ «ἁγιοποιηθεῖ» (Τσιόδρας) καὶ μία τηλεπερσόνα για νὰ «μισηθεῖ» καὶ νὰ τὴν «φοβόμαστε» (Χαρδαλιᾶς).
Ὁ πρῶτος προωθεῖ καὶ ἔχει ὡς σκοπό, τὴν «ἁγιοποίηση» τῆς (χειραγωγούμενης μερίδας τῆς) Ἐπιστήμης, ἔτσι ὅπως τὴν εὐαγγελίζεται ἡ νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Ὁ δεύτερος , εἶναι ἕνα τηλεοπτικὸ σύμβολο τῆς καταστολῆς, τοῦ μακριοῦ χεριοῦ τοῦ (νέου) νόμου (ποὺ συνθλίβει ἀκόμα καὶ νόμους τοῦ Συντάγματος), τῆς παρακολούθησης τοῦ «παντεπόπτη ὀφθαλμοῦ». Τοῦ σύγχρονου διωγμοῦ, δηλαδὴ τοῦ πρόστιμου καὶ τῆς ποινικῆς δίωξης. Τῆς κατάπνιξης τῶν ἀντίθετων φωνῶν, τῶν διαμαρτυριῶν, τῶν δίκαιων αἰτημάτων.
Ἀκόμη, κάθε εἶδος «δικτατορίας» χρειάζεται καὶ τὴν «ΥΕΝΕΔ» της. Ἀλλὰ τί νὰ τὴν κάνεις τὴν ΥΕΝΕΔ, ὅταν ἔχεις ἤδη πρόθυμες 6 -7 τηλεοπτικὲς συχνότητες πανελλαδικῆς ἐμβέλειας, ἕτοιμες, στελεχωμένες καὶ διψασμένες γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν «κοινωνικὸ ἔργο»; Ἁπλά, τοὺς μοιράζεις μερικὰ ἑκατομμύρια εὐρὼ καὶ ἀμέσως ἀποκτᾶς 7 «ΥΕΝΕΔ».
Έτσι, μὲ 7 «ΥΕΝΕΔ», τρῶς τέτοια πλύση ἐγκεφάλου, τέτοια τρομοκρατία, ποὺ ξεχνᾶς ἀκόμα καὶ τὸν στημένο χορὸ ἑκατομμυρίων ἀπὸ τὰ Voucher τοῦ Βρούτση.
Σὲ αὐτὴν τὴν κρίση(;) τῆς πανδημίας, ἡ (Νέα) Πανδημιοκρατία, δὲν εἶχε καὶ δὲν ἔχει τὸ σθένος νὰ πράξει αὐτὸ ποὺ ἔπραξαν σὲ ἄλλα κράτη καὶ νὰ ἐπιτάξει ἰδιωτικὲς κλινικὲς γιὰ νὰ ἀποσυμφορηθοῦν τὰ ἤδη ἐπιβαρυμένα δημόσια νοσοκομεῖα. Ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ σθένος νὰ ἐπιτάξει ἐργοστάσια ποὺ παράγουν μάσκες, γιὰ νὰ ἔχει ὁ πολίτης φθηνότερη καὶ εὐκολότερη πρόσβαση στὴν προμήθεια τοῦ ἐν λόγω ὑγειονομικοῦ ὑλικοῦ.
Στὸν ἀντίποδα ὅμως, εἴδαμε μεγαλη προθυμία καὶ περισσὸ σθένος ἀπὸ τὴν κυβέρνηση στὸ νὰ ἐπιτάξει ἰδιωτικὲς ἐκτάσεις καὶ ἀκίνητα σὲ Χίο, Λέσβο καὶ ἐνδοχώρα, γιὰ νὰ στεγάσει τὶς χιλιάδες τῶν μεταναστῶν, ἀκολουθώντας εὐλαβικὰ τὶς ὁδηγίες ἐκ Βερολίνου.
Ἐπιπροσθέτως, ἕνα ἀπολυταρχικὸ καθεστώς, πάντοτε στρέφεται ἐναντίον τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν (sms, ἀπαγορεύσεις μετακίνησης, κλειστὰ διόδια, μπλόκα, πρόστιμα κλπ) ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῶν Συνταγματικὰ κατοχυρωμένων θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν (ἀπαγόρευση ἐκκλησιασμοῦ, Θείας Κοινωνίας, ἐπιταφίου, ποινικὲς διώξεις ἱερέων κλπ). Πράγματα τὰ ὁποῖα εἴδαμε νὰ συμβαίνουν ἤδη, καὶ ἴσως κλιμακωθοῦν σὲ πολὺ χειρότερο βαθμό, στὸ μέλλον.
Ἐπιπλέον, μία πολιτικὴ ἐπιδομάτων «σταγονόμετρου», φαίνεται πὼς εἶναι πολὺ ταιριαστὴ καὶ κατάλληλη γιὰ ἕνα τέτοιου τύπου ἀπολυταρχικὸ καθεστώς. Ἐπιδόματα ποὺ θὰ συντηροῦν τοὺς πολίτες ἴσα ἴσα γιὰ νὰ μὴν λιμοκτονήσουν, σὲ συνδυασμὸ μὲ δεύτερα καὶ τρίτα κύματα πανδημίας ποὺ θὰ ὁδηγοῦν σὲ ἐλεγχόμενο μαντρωμα – ξεμάντρωμα καὶ στὸ βάθος τοῦ τοῦνελ, ἕνα ἐμβόλιο ποὺ θὰ πέσει σαν ὥριμο φρούτο στις ἀγκάλες τῆς νεοταξικῆς δικτατορίας καὶ σὰν μάννα ἐξ’ οὐρανοῦ, στοὺς τρομοκρατημένους, φτωχοποιημένους πολίτες.
Ἀσφαλῶς ἡ «πανδημιοκρατία», γιὰ νὰ παγιώσει τὸν ἔλεγχό της, θὰ ἐπενδύσει καὶ στὸν «ἄρτο καὶ θεάματα». Μία μικρὴ γεύση ἑνὸς κωμικοτραγικοῦ θεάματος ποὺ πλασαρίστηκε στὶς μάζες, ἄνευ ἄρτου ἀλλὰ μὲ μεγάλες δόσεις «σανοῦ», ἦταν ἡ τραγουδοπεριοδεία τῆς Ἄλκηστις Πρωτοψάλτη.
Στὶς πανδημίες ἀλλὰ καὶ τοὺς λιμοὺς τῶν παλαιῶν χρόνων εἴχαμε τὰ κάρα τοῦ Δήμου ποὺ περισυνέλεγαν τὰ πτώματα στοὺς δρόμους. Μετὰ τὴν ἐρήμωση ποὺ ἐπέφεραν οἱ πολιτικὲς τῶν μνημονίων, σήμερα, ἐν μέσω τῆς παρούσας «πανδημίας» καὶ τῆς ἐπερχόμενης οἰκονομικῆς ὕφεσης, ἔχουμε χιλιάδες φτωχοὺς καὶ ἄπορους ἀνθρώπους ποὺ ἀργοπεθαίνουν καὶ χαροπαλεύουν μὲ σοβαρὲς ἀσθένειες, σὲ ἄθλιους νοσοκομειακοὺς θαλάμους ὑποστελεχωμένων δημόσιων νοσοκομείων, μὲ σοβαρὲς ἐλλείψεις σὲ ἐξοπλισμοὺς καὶ φάρμακα.
Παρατημένοι ἀπὸ τὴν πρόνοια τοῦ Κράτους, ἀφοῦ δὲν θὰ ψηφίζουν καὶ δὲν θὰ καταναλώνουν πιά, βρίσκονται ἀφημένοι στὴ μοίρα τους. Ὁ θάνατος ὑπάρχει ἄφθονος καὶ σήμερα, ἀλλὰ δὲν τὸν βλέπουμε πλέον ἁπλωμένο στοὺς δρόμους, ὅπως τότε. Κρύβεται μέσα σὲ μικρὰ λευκὰ νοσοκομειακὰ «κελιά».
Καὶ ἀπὸ τὸ στενὸ παράθυρο αὐτῶν τῶν θλιβερῶν θαλάμων, μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε νὰ περνᾶ ὁ ἦχος τοῦ σύγχρονου «κάρου» τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἑνὸς περιφερόμενου, χαζοχαρούμενου (οὐσιαστικὰ προεκλογικοῦ) θιάσου, μὲ τὴν ἀοιδὸ νὰ τραγουδᾶ « Ἔλα μὴν κλαῖς, μὴ μοῦ κλαῖς σὲ γιάτρεψα». Η ὠμὴ πραγματικότητα τῆς ἐξαθλίωσης ἑνὸς κράτους, ἐναντίον τῆς ψεύτικης καὶ τεχνητὰ ὡραιοποιημένης βιτρίνας του.
Τὸ φορτηγό της περιφερόμενης συναυλίας, φάνταζε σὰν ἕνα φτιασιδωμένο «κάρο» πανδημίας ἄνευ πτωμάτων, ποὺ ἀπευθυνόταν ὅμως σὲ «ἐγκεφαλικὰ νεκροὺς» πολίτες, σὲ «ζωντανὰ πτώματα» ποὺ ἀπώλεσαν τὴ δυνατότητα ὑγιοῦς σκέψης . Γιατί μόνο τέτοιου εἴδους πολίτες, βρίσκουν θετικὲς καὶ αἰσιόδοξες πλευρὲς σὲ αὐτὸ τὸ καθεστὼς ποὺ διαμορφώνεται στὴ χώρα μας, ἀλλὰ καὶ παγκοσμίως.
Τὴν «Πανδημιοκρατία».
sportime
