Γράφει ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς
Το 2026 ήταν η χρονιά κατά την οποία η παρακμή του δυτικού πολιτισμού έγινε μη αναστρέψιμη. Στις ΗΠΑ, η δημοκρατία που ίδρυσαν οι Ιδρυτές Πατέρες είχε εκφυλιστεί σε μια δημοκρατία του όχλου, μια μορφή κομμουνισμού – ένα καθεστώς στο οποίο 42 εκατομμύρια Αμερικανοί, ανίκανοι ή απρόθυμοι να συντηρήσουν τον εαυτό τους, εξασφαλίζουν τα προς το ζην μέσω των ψήφων των 170 εκατομμυρίων εργαζόμενων πληθυσμών, μειώνοντας ουσιαστικά τον εργαζόμενο πληθυσμό σε δουλοπάροικους που υπηρετούν μια νέα προνομιούχα τάξη.
Τα μακρά χρόνια ανοιχτών συνόρων κατέκλυσαν τις ΗΠΑ με εκατομμύρια παράνομους μετανάστες που δεν αφομοιώνονται πλέον, αλλά αντίθετα δημιουργούν τις δικές τους πολιτισμικές κοινότητες-ζώνες και υποστηρίζουν τα δικά τους νομικά συστήματα. Η Αμερική μετατράπηκε σε Πύργο της Βαβέλ, χωρίς κανένα κοινό στόχο. Η έννοια της Αμερικής ως ενωμένου έθνους έπαψε να υπάρχει καθώς οι ΗΠΑ διαλύθηκαν μέσα στο πολτό της πολυπολιτισμικότητας. Αυτός ο δυσμενής μετασχηματισμός συμβολίστηκε με την ορκωμοσία του δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζόχραν Μαμντάνι, ενός μουσουλμάνου αφρικανικής καταγωγής, που εμφανίστηκε με ένα Κοράνιο στο χέρι.
Ο Τραμπ προσπάθησε να ενώσει τις ΗΠΑ μέσω πράξεων στρατιωτικής επιθετικότητας. Επιτέθηκε στη Νιγηρία και τη Βενεζουέλα, απαγάγοντας τον πρόεδρο και την πρώτη κυρία της Βενεζουέλας. Απείλησε με επίθεση την Κολομβία, το Μεξικό, την Κούβα και το Ιράν. Ο μιλιταρισμός έγινε θεμελιώδες στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Τα πρότυπα ουσιαστικά εξαφανίστηκαν. Η ακεραιότητα ήταν πλέον παρελθόν. Τα ρεπορτάζ έγιναν αφηγήσεις που εξυπηρετούσαν συμφέροντα με βαθιές τσέπες και ισχυρά συμφέροντα. Η ψηφιακή επανάσταση γέννησε ατελείωτες απάτες, κλοπή ταυτότητας και ανασφάλεια περιουσιακών στοιχείων και ανθρώπων. Οι προεδρικές εκλογές κλάπηκαν, όπως συνέβη το 2020. Υποκινήθηκαν συγκρούσεις για να εμπλουτιστεί το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ασφάλειας και να προωθηθεί το Μεγάλο Ισραήλ. Η αμερικανική μεσαία τάξη συνέχισε να συρρικνώνεται. Η διαδικασία συρρίκνωσης, η οποία ξεκίνησε με την εξωτερική ανάθεση θέσεων εργασίας στον αμερικανικό μεταποιητικό τομέα και την εισαγωγή αλλοδαπών μέσω θεωρήσεων εργασίας H-1B, επιταχύνθηκε από την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Δεν υπήρχαν πλέον κλίμακες για να καθοδηγήσουν τους παράτυπους μετανάστες και τους νέους εργαζόμενους σε αυτοσυντηρούμενη απασχόληση.
Η κυβέρνηση Τραμπ προσπάθησε να ανακόψει και να αντιστρέψει την παρακμή, αλλά η ομοσπονδιακή γραφειοκρατία στελεχωνόταν από εκατομμύρια Δημοκρατικούς υπαλλήλους που προστατευόντουσαν από Δημοκρατικούς ομοσπονδιακούς δικαστές, και η κυβερνητική γραφειοκρατία αρνήθηκε να συνεργαστεί με τον πρόεδρο.
Ο Τραμπ δεν μπόρεσε να απαλλάξει την Αμερική από τους πολέμους λόγω της ισχύος του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος ασφαλείας και του Ισραήλ. Για να εξυπηρετήσει τη δύναμη και τα κέρδη αυτού του συμπλέγματος, ο Πρόεδρος Τραμπ αναγκάστηκε να ξεκινήσει μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Βενεζουέλα, απαγάγοντας τον πρόεδρο και την πρώτη κυρία της Βενεζουέλας και οδηγώντας τους σε δίκη με κατασκευασμένες κατηγορίες. Το Ισραηλινό λόμπι και ο Νετανιάχου απαίτησαν ξανά από τον Πρόεδρο Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν. Τα προκύπτοντα πολεμικά κέρδη, τα οποία εξάντλησαν τον προϋπολογισμό, κατέστησαν αδύνατο τον περιορισμό της αύξησης του εθνικού χρέους των ΗΠΑ.
Η ραγδαία αύξηση του αμερικανικού εθνικού χρέους συνέβαλε στην ραγδαία άνοδο της τιμής του χρυσού και του ασημιού σε δολάρια. Ωστόσο, η κύρια απειλή για το δολάριο και την ικανότητα των ΗΠΑ να χρηματοδοτήσουν το τεράστιο χρέος τους είναι η εργαλειοποίηση του δολαρίου μέσω κυρώσεων κατά της Ρωσίας, του Ιράν, της Κούβας, της Βενεζουέλας και οποιασδήποτε χώρας που δεν υποτάσσει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της στη βούληση της Ουάσιγκτον. Όσο το εθνικό χρέος των ΗΠΑ, με τη μορφή τίτλων (ομόλογων) του αμερικανικού δημοσίου, αποτελούσε τα αποθεματικά των κεντρικών τραπεζών του κόσμου, η χρηματοδότηση του χρέους των ΗΠΑ δεν αποτελούσε πρόβλημα. Η αύξηση του αμερικανικού χρέους σήμαινε απλώς αύξηση των αποθεματικών του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Με την επιβολή κυρώσεων, ωστόσο, οι κεντρικές τράπεζες συνειδητοποίησαν ότι η κατοχή αποθεματικών σε τίτλους του αμερικανικού δημοσίου θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάσχεση αυτών των αποθεματικών, όπως συνέβη με τη Ρωσία. Καθώς οι κεντρικές τράπεζες των διαφόρων χωρών απέστρεψαν τις εναλλακτικές λύσεις στα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, το δολάριο ΗΠΑ αποδυναμώθηκε και έχασε τη δύναμή του.
Οι ΗΠΑ όχι μόνο έχασαν την ύπαρξή τους από εκατομμύρια μετανάστες εισβολείς. Έχασαν επίσης την ανεξαρτησία τους από το ισραηλινό λόμπι και τον πρωθυπουργό Νετανιάχου, έναν άνθρωπο που κατηγορήθηκε από την ίδια του την κυβέρνηση και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει επανειλημμένα επιδείξει μια ταπεινωτική υποταγή σε αυτούς τους κατηγορούμενους εγκληματίες.
Στις ΗΠΑ, και ιδιαίτερα εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το πιεστικό ερώτημα που τίθεται είναι αν κάποιος είναι αντισημίτης. Σκεφτείτε αυτόν τον όρο για μια στιγμή. Κάποτε, ο όρος αντισημίτης σήμαινε ένα άτομο που μισούσε τους Εβραίους και ήθελε να τους βλάψει. Σήμερα, σημαίνει ότι όποιος επικρίνει το Ισραήλ ─ όσο ήπια κι αν είναι αυτή η κριτική ─ δεν το κάνει από ηθική συνείδηση, όχι από αποδοκιμασία για τους Ισραηλινούς στρατιώτες που πυροβολούν Παλαιστίνιες γυναίκες και παιδιά στο κεφάλι, βομβαρδίζουν νοσοκομεία γεμάτα τραυματίες και ασθενείς, βομβαρδίζουν σχολεία γεμάτα παιδιά, βομβαρδίζουν σπίτια γεμάτα πολίτες, αλλά από μίσος για τους Εβραίους. Έτσι, η κριτική για τη συνεχιζόμενη ισραηλινή γενοκτονία στην Παλαιστίνη απορρίπτεται ως έκφραση μίσους για τους Εβραίους.
Καμία άλλη εθνοτική ομάδα δεν είναι τόσο πλήρως προστατευμένη από την ευθύνη για εγκλήματα. Αμερικανοί φοιτητές που επικρίνουν τη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ στην Παλαιστίνη αποβάλλονται από τα πανεπιστήμια. Εάν οι φοιτητές είναι αλλοδαποί, ο Τραμπ τους απελαύνει στις χώρες καταγωγής τους. Σε πολιτείες όπως είναι το Τέξας και η Φλόριντα, η κριτική στο Ισραήλ και η συμμετοχή σε μποϊκοτάζ του Ισραήλ αποκλείουν τους Αμερικανούς από το να εργάζονται για το κράτος ή να λαμβάνουν συμβάσεις για την προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών στο κράτος. Θα πρέπει να σοκάρει και να ντροπιάζει τους Αμερικανούς εξίσου το γεγονός ότι το Ισραήλ κατάφερε να παρακάμψει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου.
Η ηθική συνείδηση του δυτικού κόσμου εξαφανίστηκε όταν το Ισραήλ μπορούσε να πυροβολεί μητέρες και τα μωρά τους στο κεφάλι, ενώ οποιαδήποτε διαμαρτυρία εναντίον αυτών των πράξεων απαγορεύτηκε ως αντισημιτισμός.
Σκεφτείτε τον όρο αντισημιτισμός. Γιατί υπάρχει ένας όρος ειδικά για τους Εβραίους που απορρίπτει κάθε προσπάθεια να θεωρηθούν υπεύθυνοι για γενοκτονία ή οποιοδήποτε άλλο έγκλημα; Οποιοσδήποτε άλλος στον κόσμο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για εισβολή ξένων μυστικών υπηρεσιών ή για επιθέσεις σε πολεμικά πλοία ─ όπως έκανε το Ισραήλ το 1967 με την επίθεση στο USS Liberty, κατά την οποία σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν περίπου 200 μέλη του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Ωστόσο, δεν επιτράπηκε καμία διαμαρτυρία. Στην πραγματικότητα, λίγοι Αμερικανοί το γνωρίζουν καν.
Ο Πρόεδρος Τραμπ δεν μπορούσε να σώσει την Αμερική επειδή δεν μπορούσε να την απελευθερώσει από τον ισραηλινό έλεγχο. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υποστήριζε το Ισραήλ περισσότερο από τον ίδιο του τον πρόεδρο.
Η κοινωνική και ηθική παρακμή των ΗΠΑ είναι ακόμη πιο σοβαρή. Οι φεμινίστριες έχουν καταστρέψει τη φυσική σχέση μεταξύ ανδρών και γυναικών στη δυτική κοινωνία. Η οικογένεια έχει γίνει θύμα. Σήμερα, το 40% των γεννήσεων στην Αμερική συμβαίνουν εκτός γάμου. Δεν υπάρχουν πλέον δύο γονείς που μεγαλώνουν ένα παιδί. Μερικές φορές δεν υπάρχουν καθόλου. Δεδομένου ότι και οι δύο σύζυγοι είναι προσανατολισμένοι στην καριέρα, τα παιδιά αφήνονται σε παιδικούς σταθμούς και οθόνες.
Από τότε που ο Alfred Blumrosen, στο EEOC (Επιτροπή Ίσων Ευκαιριών στην Απασχόληση των ΗΠΑ), ανέτρεψε τον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964 και εφάρμοσε ποσοστώσεις παρά την ρητή απαγόρευση, οι λευκοί ετεροφυλόφιλοι άνδρες στην Αμερική ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας ενώπιον του νόμου. Η εισαγωγή φυλετικών ποσοστώσεων από τον Blumrosen κατέστρεψε το αμερικανικό αξιοκρατικό σύστημα που αποτέλεσε τη βάση για τις εισαγωγές στα κολέγια, την απασχόληση και τις προαγωγές, επιβάλλοντας αναλογική εκπροσώπηση για τις λεγόμενες «ευνοημένες μειονότητες». Εκτός από τους μαύρους, οι γυναίκες και τα σεξουαλικά διεστραμμένα άτομα προστέθηκαν ως ευνοούμενες μειονότητες. Σήμερα, οι γυναίκες κυριαρχούν στα ΜΜ ενημέρωσης, την εκπαίδευση, τη νομική και την υγειονομική περίθαλψη και πλησιάζουν τις θέσεις των Διευθυντών (CEO) μεγάλων εταιρειών, όπου τώρα αποτελούν το 48% των στελεχών στις αμερικανικές εταιρείες. Οι λευκοί άνδρες δεν μπορούν πλέον να αποκτήσουν πρόσβαση στα ελίτ πανεπιστήμια σε αναλογία που να αντικατοπτρίζει το μερίδιό τους στον πληθυσμό. Επομένως, βιώνουν το αντίθετο της θετικής δράσης. Βιώνουν νόμιμες αλλά αντισυνταγματικές φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις ─ και αυτό συμβαίνει εδώ και 60 χρόνια. Φανταστείτε το. Πώς συμβαδίζει αυτό με τα ίσα δικαιώματα; Γιατί η Αμερική τιμώρησε τους λευκούς ετεροφυλόφιλους άνδρες πολίτες για να προωθήσει τους μαύρους, τις γυναίκες και τα σεξουαλικά διεστραμμένα άτομα; Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να καταστραφεί μια χώρα; Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό το κοινωνικό έγκλημα; Γιατί η αμερικανική κοινωνία ανέχτηκε αυτή την αντισυνταγματική διάκριση για 60 χρόνια;
Η γυναικεία αγνότητα είναι μια αρετή που έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό. Σήμερα, τα βιβλία των γυναικών εξυμνούν τις αρετές και τη γοητεία της ασυδοσίας. Γυναίκες μέσης ηλικίας γράφουν μπεστ σέλερ στους New York Times για το πώς εγκατέλειψαν τους συζύγους και τα παιδιά τους και οδηγήθηκαν στην αυτο-αγάπη και στο καλύτερο σεξ της ζωής τους. Κανένα έθνος δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε τέτοιες γυναίκες. Δεν υπήρξε ούτε ένα παράδειγμα στην ιστορία.
Μια πρόσφατη δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Μανχάταν δείχνει ότι λίγοι Ρεπουμπλικάνοι κατανοούν τα ζητήματα της εποχής μας ή τους κινδύνους για την επιβίωση του δυτικού πολιτισμού. Ένας πολιτισμός βασίζεται σε ένα σύστημα πεποιθήσεων και όταν αυτές οι πεποιθήσεις διαβρώνονται επί δεκαετίες από συνεχείς επιθέσεις και προπαγάνδα που έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν μια χώρα να εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα, καταστρέφεται και μένει ανυπεράσπιστη απέναντι στους εχθρούς της.
Σε όλη την Ευρώπη, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Το να διεκδικεί κανείς την εθνική ταυτότητα του εξισώνεται πλέον με τον ναζισμό. Στη Γαλλία, η Μαρίν Λεπέν, ηγέτιδα του μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος της χώρας, απαγορεύεται να θέσει υποψηφιότητα για κάποιο αξίωμα. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τον εθνικό πληθυσμό της ─ με εξαίρεση τις κυβερνήσεις της Ουγγαρίας και ίσως της Πολωνίας. Οι υπόλοιπες εκπροσωπούν τους λαθρομετανάστες εισβολείς που σταδιακά αποκτούν το δικαίωμα να ζουν εκτός των νόμων των χωρών τους. Οι βιασμοί Σουηδών, Νορβηγών και Βρετανίδων γυναικών, καθώς και ανήλικων κοριτσιών, από μετανάστες εισβολείς μένουν σε μεγάλο βαθμό ατιμώρητοι. Στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι επικίνδυνο για τις γυναίκες, ιδίως στη Σκανδιναβία και το Ηνωμένο Βασίλειο, να αναφέρουν βιασμούς, καθώς η αναφορά τους μπορεί να ερμηνευτεί ως έγκλημα μίσους.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Αμερικανίδες φεμινίστριες παραμένουν εντελώς σιωπηλές για αυτό το ζήτημα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να καταστείλει τις εθνοτικές εθνικότητες της Ευρώπης και να καταστρέψει την κυριαρχία τους, υποβάλλοντάς τες σε ένα τεχνητό κατασκεύασμα που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ΕΕ είναι ένας αυταρχικός θεσμός όπου όλη η εξουσία βρίσκεται σε διορισμένους ηγέτες, όχι σε αιρετούς αντιπροσώπους (βουλευτές). Οι αιρετοί αντιπρόσωποι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μεταμφίεση για την δημιουργημένη αυταρχικότητα. Αυτό καταδεικνύει ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας σεβασμός στην Ευρώπη για την κυριαρχία των ευρωπαϊκών λαών. Πρέπει να κυβερνώνται από εκείνους που αυτοδιορίζονται ηγέτες.
Πρόκειται για μια εύθραυστη δομή και, για να τη συγκρατήσει, η Ευρωπαϊκή Ένωση επικεντρώνεται στην υποτιθέμενη «ρωσική απειλή» εναντίον της οποίας η Ευρώπη πρέπει να είναι ενωμένη. Η προετοιμασία για πόλεμο με τη Ρωσία είναι επομένως η στρατηγική για να κρατηθούν παγιδευμένα τα ευρωπαϊκά έθνη στο μαντρί των Βρυξελλών. Ωστόσο, σε περίπτωση που ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, δεν θα υπάρξει Ευρώπη.
Τι είναι λάθος με την ευρωπαϊκή ηγεσία που την εμποδίζει να αναγνωρίσει ότι ένας πόλεμος με τη Ρωσία θα σήμαινε το τέλος της Ευρώπης; Τι κερδίζει κανείς από έναν πόλεμο που τερματίζει την ίδια της την ύπαρξη; Η αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει αυτό το θεμελιώδες ερώτημα αποκαλύπτει μια αδυναμία να αναγνωρίσει τα γεγονότα και να σκεφτεί ορθολογικά.
Οι Αμερικανοί έχουν το ίδιο πρόβλημα. Αυτό που θέλει να ακούσει η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών είναι αυτό που ήδη σκέφτεται. Δεν θέλουν να αμφισβητηθεί η πλύση εγκεφάλου και η κατήχηση που τους έχουν ασκήσει. Αυτό είναι άβολο και προτιμούν την άνεση από την πληροφόρηση. Έτσι, προσκολλώνται σε ψευδείς εξηγήσεις που τους κρατούν ζωντανούς σε έναν φανταστικό κόσμο.
Όταν ένας λαός είναι τόσο απληροφόρητος, τόσο αποξενωμένος από τα γεγονότα, τόσο άνετα εγκλωβισμένος στην πραγματικότητα στην οποία ζει, έρχεται αντιμέτωπος με την απειλή για τη συνέχιση της ύπαρξής του ─ πώς υποτίθεται ότι θα το αντιμετωπίσει; Δεν μπορεί.
Έχω περάσει την ενήλικη ζωή μου παρέχοντας στους Αμερικανούς καλές πληροφορίες. Δεν θα μπορούσα να είχα επιλέξει πιο δύσκολο έργο. Οι Αμερικανοί είναι ουσιαστικά άτρωτοι σε οποιαδήποτε πραγματικότητα πέρα από τις προσωπικές τους συνθήκες. Αυτό έχει καταστήσει εύκολο να αλλάξουν δραματικά τις μη προσωπικές τους συνθήκες με την πάροδο του χρόνου χωρίς να το καταλάβουν. Σήμερα, το Σύνταγμα, το οποίο κάποτε προστάτευε τα δικαιώματα των Αμερικανών, έχει καταπατηθεί & βρίσκεται σε ερείπια. Οι Αμερικανοί κατακλύζονται από δεκάδες εκατομμύρια μη λευκούς μετανάστες εισβολείς που δεν αφομοιώνονται αλλά ιδρύουν τις δικές τους κοινότητες και είναι προνομιούχοι ενώπιον του νόμου. Αν το δούμε ειλικρινά, οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον μια χώρα με εθνοτική βάση. Είναι ένας ασταθής Πύργος της Βαβέλ όπου η ηθική έχει δώσει τη θέση της στη σεξουαλική ασυδοσία και η ηθική ακεραιότητα έχει εξαφανιστεί.
Μπορούμε πραγματικά να περιμένουμε από έναν Αμερικανό πρόεδρο να αντιστρέψει μια τόσο διαβρωμένη, διεφθαρμένη και παρακμάζουσα κατάσταση με έναν πληθυσμό τόσο αδιάφορο που έχει χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας; Με ένα Δημοκρατικό Κόμμα που είναι αφοσιωμένο στο να κτίσει έναν Πύργο της Βαβέλ και τα Σόδομα και τα Γόμορρα και ένα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα όπου το 60% των μελών έχει δεσμευτεί με το σύνθημα «Πρώτα το Ισραήλ». Επομένως, τι μέλλον έχει η Αμερική;
