Δεύτερη φορά (σε πολύ μικρό χρονικό) διάστημα άκουσα αναστεναγμό ανακούφισης του Τραμπ σε σχέση με το Ιράν. Η πρώτη, όταν τους βομβάρδισε τα πυρηνικά. Είδαμε το εντελώς κουφό, να απειλεί, να προειδοποιεί που ακριβώς θα βομβαρδίσει για να μην υπάρξει ούτε τραυματίας και αμέσως μετά να ευχαριστεί θερμά αυτούς που βομβάρδισε για τα χλιαρά αντίποινα!!!!!!!!!!!! Ηταν τέτοια η ανακούφιση του, που ελάχιστα έλειψε να αρχίσει τους τεμενάδες στους μουλάδες, όπως κάνει κάθε φορά, που γίνεται η δουλειά του, αδιαφορώντας που εξυμνεί καθάρματα σαν τον Ερντογάν και τον Τζολάνι.
Βέβαια κανείς δεν παίρνει πλέον σοβαρά τις κολακείες του, γιατί ξέρει πόσο εύκολα μπορεί να τον στοχοποιήσει και πάλι, όπως και έγινε με τους Ιρανούς. Μετά την εξύμνηση της υπευθυνότητας τους από τον ίδιο του έδωσαν κάποια σοβαρή αφορμή; Απλά κατέστειλαν βίαια μία εξέγερση στην δική τους χώρα. Μπορεί ειδικά ο Τραμπ να τους κατηγορήσει γι αυτό; Κι όμως το έκανε, απειλώντας με κάτι που δεν μπορούσε να κάνει. Για άλλη μια φορά τον έβγαλαν από την δύσκολη θέση οι ίδιοι οι Ιρανοί. Αφενός ο λαός κατάλαβε, ότι σκοτώνεται για να του φορέσουν τον γιό του μισητού Σάχη και αφετέρου η ηγεσία δεν πραγματοποιεί τις θανατικές ποινές που επέβαλε, τουλάχιστον όχι δημόσια, όπως απειλούσε. Ετσι γλίτωσε για δεύτερη φορά τα μεγάλα μπλεξίματα. Και έτσι επαληθεύομαι κι εγώ, που από την αρχή του πολέμου της Γάζας λέω, ότι δεν πρόκειται να γίνει πόλεμος με επίκεντρο το Ιράν, πολλώ δε μάλλον πυρηνικός, ή παγκόσμιος. Βομβαρδισμοί; Ναι. Πόλεμοι με συμμάχους του; Ναι. Πολύ σύντομες επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων; Ναι. Πόλεμος κανονικός; Όχι.
Και ο πρώτος που δεν θέλει αυτόν τον πόλεμο είναι ο Τραμπ. Ενας κανονικός πόλεμος είναι εντελώς έξω από τα πλάνα του, παρά το ότι εκτιμώ, ότι θα χρησιμοποιήσει κατά κόρον την πολεμική του μηχανή. Κυρίως με κινήσεις εκφοβισμού, αλλά και σύντομες επιχειρήσεις με εντυπωσιακό τρόπο και εντυπωσιακό στόχο. Γι αυτό πάντα θα έχει το άγχος, μήπως μία τέτοια επιχείρηση καταλήξει σε κανονικό πόλεμο.
Ένα πράγμα που διαφωνώ με τους περισσότερους αναλυτές, είναι η σχέση του με τους Εβραίους. Γι αυτούς, απλά κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι. Για εμένα, από κάπου τον κρατάνε. Ισως από τα κορίτσια του Επστάιν, ίσως από οικονομικά σκάνδαλα, ίσως και από τα δύο, αλλά δεν τους κάνει με χαρά τα χατίρια και προσπαθεί να τους βάλει κάποια όρια. Για παράδειγμα, θυσίασε 16 από τις 20 βόμβες που είχε για βαθειά υπόγειες εγκαταστάσεις, δείχνοντας κατανόηση στις μάλλον υπερβολικές ανησυχίες της ΜΟΣΑΝΤ, αλλά τους είπε «αφού μόνοι σας παραδέχεστε, ότι ο βομβαρδισμός ήταν επιτυχημένος, δεν υπάρχει λόγος πλέον να συνεχιστεί ο πόλεμος» κι έτσι πράγματι σταμάτησε τον πόλεμο των 12 ημερών και δικαίως το πιστώνει αυτό στον εαυτό του. [Λέω, ότι οι ανησυχίες της ΜΟΣΑΝΤ για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι μάλλον υπερβολικές, γιατί αυτό είπε η Γκάμπαρντ, η αρμόδια υπουργός του Τραμπ. Από την άλλη οι Ισραηλινοί είναι της λογικής «το καλό το παλικάρι πριν πεινάσει, μαγειρεύει» και δεν έχουν άδικο. Η διακηρυγμένη πρόθεση να εξαλειφθεί το Ισραήλ από τον χάρτη είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι λόγια για εσωτερική κατανάλωση; Ισως, αλλά η στήριξη της Χεζμπολάχ και της Χαμάς, το πυρηνικό και πυραυλικό πρόγραμμα, δεν είναι πλέον μόνο λόγια.
Όλα αυτά τροφοδοτούν μία αυξανόμενη υστερία στο εσωτερικό του Ισραήλ και κυρίως στις μυστικές υπηρεσίες, που έχουν αναλάβει το κύριο βάρος του υπαρξιακού του προβλήματος. Ετσι τους καρφώθηκε η ιδέα να καταστήσουν το Ιράν φιλικό κράτος ανατρέποντας το καθεστώς. Δεν είναι λανθασμένη η ιδέα, ούτε ανήθικη, αλλά μόνοι τους την έκαναν ανήθικη και μόνοι τους την υπονόμευσαν προωθώντας τον Σάχη. Αντί να αρκεστούν σε μία δημοκρατική μεταρρύθμιση, θεώρησαν, ότι είναι ευκαιρία να επιβάλλουν τον πράκτορα τους στο Ιράν. Μάλιστα εξανάγκασαν τον Τραμπ να δηλώσει, ότι θα επιτεθεί, αν σκοτώνονταν διαδηλωτές, πράγμα που και να ήθελε, δεν μπορεί, γιατί άλλο οι βομβαρδισμοί κι άλλο οι χερσαίες επιχειρήσεις. Ηλπιζαν, ότι θα τον σύρουν σε κανονικό πόλεμο, όπως τον έσυραν και στους βομβαρδισμούς των πυρηνικών.
Και τότε ο Τραμπ έκανε κάτι εξαιρετικά ιδιοφυές. Παράστησε για άλλη μια φορά τον αφελή και παρορμητικό και μάλιστα δεν εκτέθηκε ο ίδιος, αλλά έβαλε τον Πομπέο (που δεν έχει καμία επίσημη ιδιότητα αυτήν την περίοδο) να ευχηθεί καλή επιτυχία στους πράκτορες του Ισραήλ, που επιχειρούν στο εσωτερικό του Ιράν!!!!!!!!!!!!!!!! Τους κάρφωσε κανονικότατα δηλαδή. Αυτό σε λίγες ημέρες το έμαθαν οι διαδηλωτές και φυσικά αποσύρθηκαν από τους δρόμους, γιατί οι άνθρωποι δεν διαδήλωναν ούτε για τον Σάχη, ούτε για το Ισραήλ. Με λίγα λόγια, δεν κατέστειλε το καθεστώς την εξέγερση, αλλά η απληστία των Εβραίων και το δήθεν αφελές ξεμπρόστιασμα τους από τους Αμερικάνους.
Πιστεύω και ελπίζω, ότι το αίμα των αγωνιστών δεν θα πάει χαμένο και οι μεταρρυθμίσεις θα επιταχυνθούν από το ίδιο το καθεστώς, όχι γιατί θέλουν οι μουλάδες, ούτε γιατί φοβόνται κανονικό πόλεμο, αλλά γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Το Ιράν πρέπει να ξαναμπεί στην διεθνή οικονομία και θα ξαναμπεί δίνοντας εγγυήσεις για τον ειρηνικό χαρακτήρα του πυρηνικού του προγράμματος. Ο Τραμπ μόνο «καλό παιδί» δεν είναι, αλλά αποδεικνύεται πανέξυπνος παριστάνοντας παντού τον άνευ ορίων τραμπούκο. Τελικά θα κάνει το χατίρι των Εβραίων (να τους εξασφαλίσει από πυρηνική απειλή του Ιράν) αλλά με τον δικό του τρόπο, που είναι πιο σωστός. Και η Ιρανική ηγεσία έλαβε το μήνυμα και του απάντησε με σαφήνεια «Είμαστε έτοιμοι και για πόλεμο και για συζήτηση»…………
Οσο κι αν ορέγονται παγκόσμιο πόλεμο και πυρηνικό όλεθρο οι «προφήτες» και οι «αναλυτές», τις μύχιες επιθυμίες τους μας αποκαλύπτουν μόνο. Ο Τραμπ και ο Πούτιν (και ο Τζινπινγκ) θα τους χαλάσουν το «όραμα», όχι βέβαια γιατί είναι καλά παιδιά, αλλά γιατί είναι έξυπνα παιδιά. Φυσικά και δεν θα κάψουν τον κόσμο που καλοπερνάνε, ούτε είναι κανείς τους απελπισμένος, για να φτάσει μέχρι εκεί. Αντίθετα, οι Εβραίοι, παρά την ευφυΐα τους, αποδεικνύονται κοντόφθαλμοι. Μεριμνούν μεν για μελλοντικούς κινδύνους, αλλά η πρεμούρα να εξασφαλιστούν τώρα για όλους τους πιθανούς μελλοντικούς κινδύνους, τους οδηγεί στον άκρατο τυχοδιωκτισμό και την συνακόλουθη παγκόσμια απομόνωση. Οι ίδιοι φταίνε και οι ίδιοι έφεραν τον Ερντογάν στην πόρτα τους. Ο Ασσαντ ήταν ο ιδανικός γείτονας για αυτούς. Αυταρχικός, αλλά κοσμικός χωρίς θρησκόληπτες εμμονές, δεν διεκδικούσε τίποτα από το Ισραήλ. Κι εδώ που τα λέμε, αν δεν ήταν αυταρχικός, πως θα κυβερνούσαν οι μειονότητες την Σουνιτική πλειοψηφία; Αλλά η αχόρταγη βουλιμία τους για μια σταλιά γη (την γη των Δρούζων) τους τύφλωσε τόσο, που προτίμησαν τους Ασσασίνους του Τζολάνι.
Για άλλη μια φορά μας απέδειξαν πόσο «αξιόπιστοι» σύμμαχοι πρέπει να θεωρούνται. Οι Ιρανοί διαδηλωτές σίγουρα τους θεωρούσαν συμμάχους, αλλά αποδείχτηκαν νταβατζήδες, που απλά ήθελαν να εκμεταλλευτούν την αναταραχή για να επιβάλλουν τον πράκτορα τους.
Στην περίπτωση της Συρίας, που εγκατέλειψαν τους Κούρδους, έχουν ένα ελαφρυντικό. Την πραγματική αδυναμία τους να τους υπερασπιστούν, αλλά και η αδυναμία επίσης δείχνει αναξιοπιστία. Ο στρατός του Ισραήλ δεν είναι αυτός που ήταν στους δύο τρεις πρώτους Αραβοϊσραηλινούς πολέμους. Στην Γάζα απεδείχθη περίτρανα αυτό. Δεν έχουν καθαρίσει ακόμα μία περιοχή όση η Ανδρος, ενώ την έχουν ισοπεδώσει!!!!!! Εχουν πολύ γερή αεροπορία και πυραυλικά συστήματα, αλλά ο στρατός ξηράς δεν μπορεί να διεξάγει μεγάλο πόλεμο και μάλιστα μακριά από τα σύνορα. Αυτό το είδε και ο Τραμπ και τους ξηγήθηκε: Στην Συρία θα πάρετε, ότι μπορείτε μόνοι σας να πάρετε. Δηλαδή την περιοχή των Δρούζων.
Οι Κούρδοι πουλήθηκαν* από τους Αμερικάνους για τον ίδιο ακριβώς λόγο· την αδυναμία να επιβληθούν χωρίς την εμπλοκή μεγάλων χερσαίων δυνάμεων. Ο Τραμπ επιζητά επιτυχίες χωρίς καμία απώλεια σε ζωές Αμερικανών (ιδίως μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές). Οπου μπορεί να το κάνει, το κάνει, όπως στην Βενεζουέλα. Οπου δεν μπορεί, όπως στην Συρία και στο Ιράν, συμβιβάζεται και κάνει μπίζνες με τους τρομοκράτες. Είναι τόσο ρεαλιστής, που αποτελεί εγγύηση. Στην θητεία του θα γίνονται πόλεμοι και η ανθρωπότητα θα βρίσκεται σε μόνιμο αναβρασμό από το εκρηκτικό του ταπεραμέντο, αλλά δεν θα φτάσουμε σε παγκόσμιο, ή πυρηνικό πόλεμο, γιατί οι τρείς μεγάλοι έχουν συμφωνήσει άτυπα τους κανόνες της μεταξύ τους αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού. Αυτοί οι κανόνες περιλαμβάνουν και τον κανονικό πόλεμο, αλλά όχι μεταξύ τους και όχι πυρηνικό. Ετσι οι αρμάδες που πλέουν προς την περιοχή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά όπλα διπλωματικού εκβιασμού. Όχι μόνο δεν θα πάρει φωτιά η υφήλιος από τυχόν αεροπυραυλικούς βομβαρδισμούς, αλλά τελικά ούτε το καθεστώς της Τεχεράνης θα πέσει (ούτε βέβαια το Ισραήλ θα εξαφανιστεί). Μια χαρά θα τα βρεί με τους μουλάδες ο Τραμπ, όπως τα βρήκε με τον Κιμ, όπως τα βρήκε με τον Τζολάνι και όπως τα βρίσκει τελικά με όλους. Αυτό το εντελώς παλαβιάρικο στυλ που έχει υιοθετήσει, νομίζω ότι πράγματι θα τον βάλει στην ιστορία ως έναν από τους κορυφαίους διαπραγματευτές. Το παίζει παντού τσαμπουκάς, αλλά δεν είναι παντοδύναμος ούτε καν στο εσωτερικό της χώρας του και αυτό το ξέρουν όλοι οι διεθνείς παίκτες. Γι αυτό δεν φτάνει το προφίλ του τσαμπουκά· του χρειάζεται η εικόνα του ασυγκράτητου μισότρελου, γι αυτό και την υιοθέτησε.
Γράφει στα παλιά του τα παπούτσια συνθήκες και κανόνες, αλλά η μόνη διαφορά που έχει από τους άλλους, είναι ότι αυτός το κάνει βροντερά, θεαματικά· δεν παριστάνει τον τιμητή του διεθνούς δικαίου. Αλλοι το κάνανε κουρέλι το διεθνές δίκαιο· ο Τραμπ απλά πατάει το κουρέλι.
Δεν ζούμε σε έναν κόσμο πιο ανασφαλή από την περίοδο Μπάιντεν· το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Το ότι μέχρι τώρα δεν κατάφερε να τελειώσει τον Ουκρανικό πόλεμο, οφείλεται αποκλειστικά στο βαθύ κράτος της Δύσης, που τον πολεμάει ύπουλα και ασταμάτητα. Αυτοί οι ίδιοι τον κατηγορούν για τον πόλεμο που οι ίδιοι ξεκίνησαν, γιγάντωσαν και υποθάλπουν και οι ανόητοι ανά την υφήλιο υιοθετούν την άθλια κριτική των εχθρών της ανθρωπότητας.
Ο Τραμπ όντως ασκεί συμφεροντολογική πολιτική και δεν το κρύβει, αλλά τουλάχιστον δεν ασκεί την σατανιστική πολιτική του προκατόχου του, που οδηγούσε στον αφανισμό της ανθρωπότητας κι όποιος δεν το βλέπει αυτό, είναι τυφλός, ή πονηρός. Τυφλός, ή πονηρός είναι και όποιος δεν βλέπει, ότι είναι ο πιο δραστήριος ηγέτης που έχουμε γνωρίσει παγκοσμίως. Μόνο τις πρωτοβουλίες του για το Ουκρανικό να μετρήσουμε, ποιος έκανε ποτέ περισσότερες; [Για την ακρίβεια, ποιος έκανε έστω μία; Ή μήπως ήταν «πρωτοβουλίες ειρήνης» να ζητούν την παράδοση του Πούτιν και να βγάζουν εντάλματα σύλληψης;]
Οσμίζομαι, ότι η υπόθεση της Γροιλανδίας είναι η κίνηση ματ του Τραμπ πρωτίστως για το Ουκρανικό (πάντα με το αζημίωτο βέβαια). Τι υποκρύπτει ο φαινομενικός παραλογισμός του; Μήπως του αρνήθηκαν οσεσδήποτε βάσεις, ή οποιαδήποτε οικονομική εισβολή; Γιατί επιμένει στο θέμα της ιδιοκτησίας; ΜΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΤΟ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΠΛΕΟΝ Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ.
Να λοιπόν γιατί η «τρέλα» μπορεί να κρύβει ευφυΐα. Και τα αποτελέσματα αυτής της ιδιοφυούς κίνησης είναι άμεσα και απόλυτα. Και μάλιστα το ότι επίμονα συμπλήρωνε τον «παραλογισμό» με έναν πολύ μεγαλύτερο (ότι δεν αποκλείει την στρατιωτική επέμβαση) ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ. Ποιος ΝΑΤΟϊκός θα πει πλέον, ότι ο Πούτιν κάνει κάτι παράνομο, που απελευθέρωσε μία καθαρά Ρώσικη περιοχή, η οποία υφίστατο καθεστώς εθνοκάθαρσης; Αν αληθεύουν και κάποιες πληροφορίες για πολύ γενναίες παραχωρήσεις από πλευράς Πούτιν (κάτι σοβαρό θα έχει πάρει και δεν το ξέρουμε) θεωρώ σίγουρο, ότι και αυτός ο πόλεμος θα λήξει μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές. Ο Ζελένσκι το κατάλαβε πρώτος και αφού ξέχεσε τους Ευρωπαίους ξεφτίλες, προτίμησε να πάει μόνος του στα λιοντάρια… Ρωσία, Ουκρανία, ΗΠΑ συζητούν μόνες τους, για πρώτη φορά χωρίς την θλιβερή κουστωδία των ψευτοπροστατών της Ουκρανίας, που κατάλαβε επιτέλους τι σόι «συμμάχους» είχε.
Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι, ότι και για εμάς είναι σκούρα τα πράγματα. Και ο μόνος λόγος είναι, ότι είμαστε κότες και αυτός είναι ο λόγος που θα βρεθούμε στο μενού, παρότι θα κάτσουμε και στο τραπέζι. Την θέση μας στο μενού την «κερδίσαμε» με προδοσίες και μειοδοσίες δύο αιώνων και την μεταπολεμική αλλοτρίωση, που κορυφώθηκε με την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ. Η «βοήθεια» που θα μας προσφέρει ο Τραμπ είναι να περιοριστεί η ζημιά σε θαλάσσια εδάφη στην περιοχή της Α. Μεσογείου, που θα την χάσουμε σχεδόν όλη. Αλλωστε μόνοι μας στρώσαμε τον δρόμο με την προδοτική συμφωνία με την Αίγυπτο.
Οσο κι αν μας στεναχωρεί, αυτό είναι το περισσότερο που θα κάνει γι αυτούς, που δεν είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν για τα δικαιώματα τους και τα συμφέροντα τους. Και ποιος θα έκανε κάτι περισσότερο; Και ο Τραμπ και ο Πούτιν θα μας προτιμούσαν, αν δεν ήμασταν αυτοί που είμαστε, αλλά αυτό δεν μπορούν να το αλλάξουν. Και επιπλέον έχουμε την αρνητική συγκυρία ενός Μητσοτάκη, που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει κωλομπότσι του Τραμπ, χωρίς όμως να σταματήσει να είναι τσουτσέκι των Γερμανών. Οσο κι αν τον απεχθάνεται, τελικά δεν θα πει όχι. Η μόνη μας ελπίδα, είναι ότι αυτά θα γίνουν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, γιατί έχει ανάγκη την ψήφο των Ελληνοαμερικάνων. Δηλαδή έχουμε λίγο χρόνο. Δυστυχώς όμως οι δικές μας εκλογές είναι μετά τις Αμερικάνικες…
* Το πούλημα των Κούρδων ήταν ότι πιο αισχρό έχει κάνει μέχρι στιγμής ο Τραμπ. Και το συμπλήρωσε με κάτι πολύ χειρότερο: Μπλόκαρε τα όπλα που τους είχαν δώσει (ακόμα και τα οχήματα) και δεν μπορούσαν ούτε να υποχωρήσουν χωρίς σημαντικές απώλειες. Δεν είναι μόνο τρομακτικά ανήθικο, αλλά και το πρώτο μεγάλο σφάλμα του. Πιστεύω, ότι είναι δουλειά αυτού του ξετσίπωτου αλήτη παιδεραστή, του Μπάρακ, που σίγουρα τα παίρνει και από τους Τούρκους και από τους Καταριανούς και πιθανότατα και από τους Εβραίους.
Το σενάριο που κυκλοφορεί λέει, ότι αυτό το βδέλυγμα πρότεινε στους Κούρδους να πολεμήσουν εναντίον Ιρακινών Σιιτών πρώην συμμάχων τους στον πόλεμο κατά του ΙΣΙΣ και στην συνέχεια εναντίον του Ιράν και εκείνοι με συγκινητική αξιοπρέπεια απάντησαν, ότι είναι μαχητές της ελευθερίας· όχι μισθοφόροι. Και σε τέτοιους ιππότες, γνήσιους απόγονους του Σαλαδίνου, επεφύλαξαν τέτοια ιταμή συμπεριφορά… [Βέβαια για να είμαστε ακριβείς: Οι Κούρδοι έχασαν μόνο τα Αραβικά εδάφη που κατείχαν και εξακολουθούν να τελούν υπό την υψηλή προστασία των Αμερικάνων. Το πούλημα είναι μερικό και προσωρινό, αλλά δεν παύει να πλήττει την αξιοπιστία των Αμερικάνων ως συμμάχων.]
Αφού έφαγαν την χυλόπιτα Αμερικάνοι και Ισραηλινοί σκέφτηκαν κάτι διαβολικά έξυπνο: Θα βάλουμε τους Σουνίτες τρομοκράτες να πολεμήσουν αρχικά τις Σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ και στην συνέχεια το ίδιο το Ιράν. Ετσι αυτοί θα αλληλοσκοτωθούν και μετά εμείς θα επικρατήσουμε εύκολα. Αυτό βέβαια θα ανέτρεπε όσα λέω στο άρθρο, αλλά ο πόλεμος αυτός (αν γίνει) δεν θα περάσει τα όρια του Ιράκ. Θα συμπληρωθεί βέβαια με βομβαρδισμούς του Ιράν, αλλά μέχρις εκεί. Πιστεύω όμως, ότι δεν θα γίνουν ούτε αυτά, γιατί υπάρχει πολύ πιο σύντομος και ανώδυνος τρόπος για να εξασφαλιστεί το Ισραήλ από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν: Οι διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη για την επανεγκατάσταση διεθνών ελεγκτών. Ετσι δεν θα πέσουν και στην ξεφτίλα να χρησιμοποιήσουν ως στρατό ξηράς τους τρομοκράτες.
