Ἐννεάμηνη θητεία «λούφα καί παραλλαγή» ἴση μέ τῶν μαχίμων ὁπλιτῶν!
ΚΑΤΑΦΩΡΕΣ ἀδικίες εἰς βάρος τῆς συντριπτικῆς πλειονότητος τῶν νέων Ἑλλήνων πού συνεισφέρουν στήν ἐθνική ἄμυνα, ὑπηρετώντας κανονικά τήν στρατιωτική τους θητεία, εἰσάγει τό σχέδιο νόμου πού ἐπιγράφεται: «Ρυθμίσεις Μέριμνας Προσωπικοῦ Ἐνόπλων Δυνάμεων» καί κατατίθεται ἐντός τῶν ἡμερῶν στήν Βουλή. Στήν πραγματικότητα, ἕνα τέτοιο νομοσχέδιο θά ἔπρεπε νά περιγράφεται ὡς «εἰσαγωγή διατάξεων πρός ὑποβάθμιση τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καί τοῦ εὐσυνειδήτου προσωπικοῦ τους».
Δέν εἶναι μόνον ὅτι χρονικῶς ἐξομοιώνει τήν ἐναλλακτική θητεία τῶν ἀντιρρησιῶν συνειδήσεως μέ τῶν μαχίμων ὁπλιτῶν, ἀλλά ἀλλοιώνει καί τήν σύνθεση τῆς Ἐπιτροπῆς πού θά κρίνει αὐτούς τούς ἀντιρρησίες, στήν ὁποία ἐφ’ ἑξῆς θά μετέχει ἕνας μόνον ἀξιωματικός μαζί μέ τρεῖς πανεπιστημιακούς. Ἔτσι, ἡ κατάστασις γίνεται ἀκόμη χειρότερη σέ σχέση μέ τό παρελθόν πού οἱ ἀξιωματικοί ἦσαν δύο, μέ δύο πανεπιστημιακούς, ὥστε νά ὑπάρχει ἰσοψηφία.
Ἡ διαφορά ἀνάμεσα στό 2-2 τοῦ παρελθόντος μέ τό ὑπό ψήφισιν 3-1 εἶναι καί σημειολογική, διότι πέρα ἀπό τήν ἀνατροπή τῆς ἰσορροπίας ἀπεικονίζει καί τήν περιφρόνηση τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως πρός τά μόνιμα στελέχη τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι στήν εἰσηγητική ἔκθεση τοῦ νομοσχεδίου ἡ ἀλλαγή αὐτή αἰτιολογεῖται μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι γίνεται «πρός παροχή περισσότερων ἐγγυήσεων ἀμερόληπτης καί ἀνεξάρτητης κρίσης τῆς ἐπιτροπῆς». Δηλαδή, ἡ Κυβέρνησις λέγει εὐθέως πρός τούς ἀξιωματικούς ὅτι θεωρεῖ πώς ἡ συμμετοχή τους στήν ἐπιτροπή αὐτή συνεπάγεται μειωμένη ἀμεροληψία καί ἀνεξαρτησία!
Ἐπί τῆς οὐσίας ὅμως τῆς ρυθμίσεως, ἡ ὁποία ἐξισώνει τήν διάρκεια τῆς «ἐναλλακτικῆς» θητείας μέ τήν στρατιωτική, οἱ ἐμπνευστές τοῦ νομοσχεδίου ἐπικαλοῦνται τήν Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, τό Διεθνές Σύμφωνο γιά τά Ἀτομικά Πολιτικά Δικαιώματα καί τόν Εὐρωπαϊκό Χάρτη Κοινωνικῶν Δικαιωμάτων. Ὁμιλοῦν γιά «συμμόρφωση τῆς χώρας μέ τίς διεθνεῖς της ὑποχρεώσεις» καί μέ τούς ἰσχυρισμούς αὐτούς ἔρχονται νά δικαιολογήσουν τό γεγονός ὅτι ἐξαλείφουν τούς δύο μόλις μῆνες ἐπί πλέον θητείας τῶν ἀντιρρησιῶν. Αὐτά τά νεφελώδη «δικαιώματα» στά ὁποῖα γίνεται ἀναφορά μέ τά προαναφερθέντα ἔγγραφα, ἔχουν, φαίνεται, γιά τήν Κυβέρνηση μεγαλύτερη σημασία ἀπό τήν ὑποχρέωσή της νά παρέχει ἀσφάλεια στούς Ἕλληνες πολῖτες καί νά προετοιμάζει τούς μηχανισμούς ἀμύνης, πού, ἐάν χρειασθεῖ, θά προστατεύσουν τήν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα, τήν ἐθνική μας κυριαρχία καί τά πραγματικά δικαιώματα καί τίς ἐλευθερίες τῶν πολιτῶν αὐτῆς τῆς χώρας.
Ὁμιλοῦν ἀκόμη οἱ συντάκτες τοῦ νομοσχεδίου γιά τήν «Διεθνῆ Ἀμνηστία» καί τό «Εὐρωπαϊκό Γραφεῖο Ἀντιρρησιῶν Συνείδησης» καί ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει νά ἐξαλειφθοῦν «οἱ πάγιες ἀρνητικές διαπιστώσεις γιά τή χώρα» ἀπό τίς ὀργανώσεις αὐτές. Ἔ λοιπόν, πρός αὐτές τίς ὀργανώσεις θά ἔπρεπε ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις νά ἔχει καταστήσει σαφές ἐδῶ καί πολλά χρόνια ὅτι πρό τῆς πρωταρχικῆς ὑποχρεώσεως ἀπέναντι στούς Ἕλληνες πολῖτες, τά ἀρνητικά τους σχόλια ἀπό τήν περιορισμένη ὀπτική γωνία ὑπό τήν ὁποία διατυπώνονται, ἔρχονται σέ πολύ ὕστερη μοῖρα καί δέν ἀξίζει κάν νά ἀναγνωσθοῦν. Καί ἄν ἔχουν ἐνστάσεις καί οἱ Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σύνορα μεταξύ τους, καί ἡ ἐξωτερική ἀπειλή τούς εἶναι γιά δεκαετίες ξεχασμένη, ἡ ἀπάντησις ἐμπεριέχεται στίς ἀπειλές πού καθημερινῶς διατυπώνουν ἐναντίον μας οἱ Τοῦρκοι μέ προεξάρχοντα τόν Πρόεδρό τους Ἐρντογάν. Ἴσως θά ἄξιζε γιά κάτι τέτοιους «δύσπιστους» Εὐρωπαίους νά ἀποχαρακτηρισθεῖ τό θεσμικό κείμενο τῆς «Πολιτικῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας» τῆς χώρας μας, τό ὁποῖο γιά λόγους ἁβρότητος πρός τόν ἐξ ἀνατολῶν γείτονα καί κατ’ ὄνομα μόνον «σύμμαχο» κρατοῦμε διαβαθμισμένο.
Διερωτώμεθα, ὅμως, ἄν ἡ πολιτική καί στρατιωτική ἡγεσία, ἡ ὁποία ἔχει γνώση τοῦ κειμένου αὐτοῦ, θεωρεῖ πώς μέ ρυθμίσεις ὅπως αὐτές τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, θά μπορεῖ στό μέλλον νά φέρει εἰς πέρας τήν ἀποστολή πού, συμφώνως πρός τό Σύνταγμα, τούς ἔχει ἀνατεθεῖ.
Δυστυχῶς, ὅμως, δέν τελειώνουμε μόνον μέ τήν ἐξίσωση τοῦ χρόνου θητείας. Τό νομοσχέδιο ἀφαιρεῖ ἀπό τόν ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης νά ἀναστέλλει ἐν καιρῶ πολέμου τίς διατάξεις περί ἐναλλακτικῆς θητείας. Πού σημαίνει ὅτι οὔτε ἐν καιρῶ πολέμου θά φέρουν ὅπλα, μέ ἀποτέλεσμα νά ρεμβάζουν ἀπό τήν ἀσφάλεια τῶν μετόπισθεν, σχολιάζοντας αὐτούς πού ἔχουν ὁρκισθεῖ νά μήν ἐγκαταλείπουν τάς Σημαίας, νά διεξάγουν πολεμικές ἐπιχειρήσεις μέχρι τελευταίας ρανίδος τοῦ αἵματός τους.
Ἀλλά καί ἐν καιρῶ εἰρήνης θά τυγχάνουν καί ἄλλων εὐεργετημάτων. Θά μποροῦν νά παίρνουν ἀναβολές «πρός παρουσίαση σέ φορεῖς τοῦ δημοσίου». Θά τούς χορηγοῦνται γονικές ἄδειες. Πέντε ἡμέρες ἀνά τέκνο… Μάλιστα, ἀναφέρεται ὅτι τοῦτο θά γίνεται «γιά λόγους προστασίας τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας»! Διερωτᾶται κανείς ἄν οἱ μάχιμοι ὁπλῖτες δικαιοῦνται ἀναλόγων ἀδειῶν.
Ὅλα αὐτά εἶναι ἐνδεικτικά μιᾶς κυβερνητικῆς στάσεως ἡ ὁποία μέ τίς ἀδικίες τίς ὁποῖες εἰσάγει καταρρακώνει τό ἠθικό τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καί ὑπονομεύει τό ἐθνικό ἀμυντικό σύστημα. Στό ὄνομα μιᾶς ψευδεπίγραφης «δικαιοσύνης» τιμωρεῖ τούς νομοταγεῖς Ἕλληνες καί ἐπιβραβεύει τά ἄτομα πού ἀρνοῦνται τήν προσφορά πρός τήν πατρίδα.
