ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΧΑΡΑ
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια και τέλος)
Είδες τι ζητούσαν στην Παλαιά Διαθήκη και τι στην Καινή ; Η Λυδία στους Φιλίππους το μόνο που ζητούσε ήταν να φιλοξενήσει τους Αποστόλους. Ο Χριστός λέει να χαιρόμαστε επειδή τα ονόματά μας γράφτηκαν στους ουρανούς. Στην Παλαιά Διαθήκη όμως επειδή από τα αισθητά καταλάβαιναν την ευλογία του Θεού οι άνθρωποι, αλλά και για παρηγοριά προς τον θάνατο, θεωρούνταν μέγιστο πράγμα η πολυπαιδία. Όταν όμως έγινε γνωστό ότι ο θάνατος είναι ύπνος, έδειξε την ανωτερότητα της παρθενίας. Ανάγκη αρετής υπάρχει, όχι πολυπαιδίας (δυστυχώς στην Ελλάδα οι γονείς σκοτώνονται τα λίγα παιδιά τους ν’ αποκτήσουν τα πάντα, εκτός από αρετή).
«εὐλογημένοι ὑμεῖς τῷ Κυρίῳ». Καλώς πρόσθεσε «τῷ Κυρίῳ». Επειδή οι άνθρωποι ευλογούν, δηλαδή εγκωμιάζουν, επαινούν εκείνους που έχουν πλούτο, εξουσία και δόξα. Αλλά αυτή η ευλογία είναι πρόσκαιρη και δεν έχει κανένα κέρδος, ενώ του Θεού είναι διαρκής και παρέχει την μέγιστη ωφέλεια. «τῷ ποιήσαντι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». Είδες πόση της ευλογίας η ισχύς ; Διότι τα λόγια αυτού γίνονται έργα … μ’ εκείνο τον λόγο σ’ ευλογεί, που τόσα μπορεί.
«ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ τῷ Κυρίῳ, τὴν δὲ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων». Συγκαταβατικά το λέει αυτό, όχι περιορίζοντας στον ουρανό τον Θεό … διότι όλα αυτός τα περιέχει, όλα τα φέρει, μη χρειαζόμενος τόπου, αλλ’ αυτός όλα τα συγκρατεί. Αλλά λέγεται ο ουρανός οίκος του, επειδή είναι τόπος καθαρός από πονηρία.
Όταν αλλού λέει ότι εξέλεξε τους Ιουδαίους δεν εννοεί ότι προνοεί μόνο γι αυτούς και όχι για τους άλλους λαούς. Διότι είναι κοινός Θεός των πάντων, αλλά θέλει να δείξει τον πόθο του γι αυτούς, ενώ οι Ιουδαίοι το πήραν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους … και εσύ, αν δεν είσαι προσκολλημένος στην γη, αλλά γίνεις άγγελος, γρήγορα θ’ ανεβείς στον ουρανό και στον πατρικό οίκο, και πριν την ανάσταση (των νεκρών) ήδη μετατέθηκες από εδώ κι έχεις το αξίωμα.
«οὐχ οἱ νεκροὶ αἰνέσουσί σε, Κύριε, οὐδὲ πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου, ἀλλ᾿ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογήσομεν τὸν Κύριον, ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Νεκρούς δεν ονομάζει τους πεθαμένους, αλλά εκείνους που πέθαναν μέσα στις ασέβειες ή εκείνους που σάπισαν μέσα στις αμαρτίες. Επειδή και ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ αν και ήταν πεθαμένοι, παντού μέσα στην Γραφή σαν ζωντανοί μνημονεύονται … διότι εκείνος που πρόκειται να μεταφερθεί σε καλύτερη ζωή κοιμάται, ενώ εκείνος που πρόκειται να οδηγηθεί σε θάνατο αθάνατο, και ζώντας έχει πεθάνει και είναι νεκρός. Εκείνοι κατεβαίνουν σε άδη, αυτοί θα ανεβούν στον ουρανό και θα είναι με τον Χριστό. Λέει το «ἡμεῖς» βάζοντας και τον εαυτό του μέσα.
Και ο Παύλος γράφει κάπου «ἡμεῖς οἱ ζῶντες» δείχνοντας ότι αυτά που λέει δεν αναφέρονται σε όλους αλλά στους πιστούς που μιμούνται τον τρόπο της ζωής του, έτσι κι εδώ ο Δαβίδ αναφέρεται σ’ αυτούς που ζουν όπως αυτός, αυτούς που ζουν με αρετή. «ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Και με τα λόγια αυτά αναφέρεται σ’ αυτούς που ζουν με αρετή. Επειδή κανένας δεν ζει αιώνια αυτή την ζωή, αλλά εκείνοι μόνοι, που ζουν την γεμάτη από δόξα ζωή. Και οι αμαρτωλοί ζουν αιώνια, αλλά μέσα στην κόλαση και την τιμωρία, και το τρίξιμο των δοντιών, ενώ αυτοί (οι δίκαιοι) μέσα σε λαμπρότητα και περηφάνια, δοξάζοντας τον Θεό με τους αγγέλους.
Για ν’ απολαύσουμε λοιπόν κι εμείς αυτή την χαρά, ας επιδιώξουμε αυτή την ζωή (την ενάρετη), για να φτάσουμε σ’ εκείνη την ζωή την οποία ούτε λόγος, ούτε νους, ούτε άλλο τίποτα μπορεί να περιγράψει, αλλά μόνο η εμπειρία δείχνει αυτής την μακαριότητα. Εύχομαι όλοι μας να την πετύχουμε με την χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, τώρα και πάντα, και στους αιώνες των αιώνων, Αμήν.
(βλέπετε λοιπόν γιατί σήμερα αγωνίζονται ο πονηρός και τα όργανά του να ζούμε σαν παλαβωμένοι ; για να μην μπορέσουμε να πετύχουμε αυτή την μακαριότητα. Γι αυτό «στώμεν καλώς». Τον νου μας, μην χάσουμε αυτή την αιώνια χαρά).
