«Το δέ τήν Πόλιν σοί δοῦναι οὔτ’ ἐμόν ἐστί οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινή γάρ γνώμη πᾶντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν»! Με αυτή την ιστορική φράση διατράνωσε, θυσιαζόμενος, ο τελευταίος Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, την διαχρονική απάντηση των Ελλήνων όταν καλούνται να παραδώσουν «γην και ύδωρ»!
Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως στις 29 Μαΐου του 1453 από τους Οθωμανούς Τούρκους και η σημειολογική θυσία του Αυτοκράτορα, ήταν το τραγικό τέλος μιας θριαμβευτικής πορείας, ενός εκ των σπουδαιότερων ανθρώπινων πολιτισμών, που οδηγήθηκε σταδιακά προς την πτώση και την παρακμή. Η «πτώση της Πόλης» αποτελεί αναμφισβήτητα ένα ιδιαίτερο σταθμό στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι της εποχής, καθώς και γεγονός που σημάδεψε σημαντικά την παγκόσμια ιστορία επί πέντε περίπου αιώνες.
Βέβαια, η αποφράς εκείνη ημέρα δεν ήρθε ξαφνικά. Είχε προηγηθεί η Άλωση της Πόλης το 1204 από τους Φράγκους, τους δυτικούς «σταυροφόρους», η οποία σήμανε το τέλος της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής υπεροχής του ζωτικού αυτού κέντρου αναφοράς και επικοινωνίας του τότε πολιτισμένου κόσμου.
Η σοβαρά «τραυματισμένη» αυτοκρατορία όμως είχε ακόμη δυνάμεις. Έτσι πέτυχε την ανακατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως το 1261, αλλά το κακό είχε ήδη συντελεστεί σε μεγάλο βαθμό. Κι αυτό ήταν η καταστροφικά αμφιταλαντευόμενη πολιτική των κέντρων εξουσίας μεταξύ Δύσης και Ανατολής, γεγονός που διαδραμάτισε κρισιμότατο ρόλο στη μετέπειτα πορεία της.
Από την μια πλευρά η πιεστική επιλογή της «ένωσης των εκκλησιών» και της παράδοσης των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών προνομίων της Αυτοκρατορίας σε «δυτικούς συμμάχους» και από την άλλη οι πιέσεις από τους «ανατολίτες βάρβαρους κατακτητές», οδήγησαν στην σταδιακή κατάρρευση, άλλοτε αμαχητί και άλλοτε μετά από λανθασμένες στρατηγικές επιλογές.
Ερευνώντας τα βασικά αίτια της πτώσης, αν ταξιδεύσουμε στο Βυζάντιο στις παραμονές της Άλωσης, βλέπουμε ότι εκτός εναντίον των εξωτερικών εχθρών, των Οθωμανών Τούρκων, οι Παλαιολόγοι έδιναν συγχρόνως και έναν άλλο αγώνα, εναντίον του «εσωτερικού εχθρού», των «πρόθυμων ηλιθίων» που δούλευαν συνειδητά υπέρ του εαυτού τους και των εχθρών της αυτοκρατορίας και εναντίον της ενότητας και της ανάκτησης της ισχύος της.
Ακόμη και εκείνη την εποχή που προηγήθηκε της αλώσεως, η λατρεία της εξουσίας και του χρήματος, η ατολμία στις αποφάσεις, η λεγόμενη πολιτική του «κατευνασμού», καθώς και η λανθασμένη επιλογή συμμαχιών από ανίκανους και δουλοπρεπείς «ηγέτες», έκριναν κατά πολύ τα μετέπειτα γεγονότα.
Επιστρέφοντας στα καθ’ ημάς, κατά την σημερινή εποχή και στην σύγχρονη Ελλάδα, διαβλέπουμε να επικρατεί ακριβώς η ίδια καταστροφική νοοτροπία. Οι ίδιες και χειρότερες πολιτικές, καθώς και ο εσωτερικός κίνδυνος. Ραγιάδες πολιτικοί γυαλίζουν από τη μια πλευρά τα σκαρπίνια των γραβατωμένων δανειστών της Δύσης και από την άλλη τις μπότες των πασάδων της Ανατολής, καταστρέφοντας τις εθνικές, πολιτικές, οικονομικές, πνευματικές και κοινωνικές δομές της πατρίδας μας και επιτρέποντας τον καταστροφικό εποικισμό της χώρας από αμέτρητους αλλοεθνείς και αλλόθρησκους.
Η ιστορική πραγματικότητα είναι αμείλικτη και μας διδάσκει πως εάν δεν απομονώσουμε μια για πάντα τους εσωτερικούς αυτούς εχθρούς, τους δήθεν ανοιχτόμυαλους, τους πολιτικά «ορθούς» και τους δήθεν ρεαλιστές, μοιραίως θα θυσιάζουμε «Παλαιολόγους» και θα υφιστάμεθα Αλώσεις.
Οι Έλληνες έχουμε αποδείξει πολλές φορές στην ιστορία μας ότι εύκολα εντοπίζουμε τους εξωτερικούς εχθρούς και τους αντιμετωπίζουμε δυναμικά. Το μεγάλο πρόβλημά μας διαχρονικά είναι οι εσωτερικοί αντίπαλοι, οι συνειδητοί «εχθροί» της Πατρίδας και του Έθνους και οι ανόητοι που τους υποστηρίζουν, αδυνατώντας να κατανοήσουν την εθνοκτόνα εθελοδουλία τους.
Ας τους εντοπίσουμε! Ας τους αντιμετωπίσουμε! Ας τους απομονώσουμε! Ας μην επιτρέψουμε άλλη μια Άλωση! Ενωμένοι μπορούμε!
Η Πόλις εάλω! Όχι όμως και ο ελληνισμός, με τα αγνά τέκνα του! Η Βασιλεύουσα ζει πάντα στις καρδιές μας! Θα ‘ρθει καιρός!
Νικόλαος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
