«Αξιωθείς να γεννηθώ Έλλην, ευλογώ τον Θεόν ότι είμαι Πόντιος»!
Η φράση αυτή υπερηφάνειας της ελληνικής ποντιακής καταγωγής, ανήκει στον Λεωνίδα Ιασωνίδη, ένα αγνό και δυναμικό Πόντιο πατριώτη, που έμεινε γνωστός για τους αγώνες του, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, για ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο Πόντο, αλλά και για την κοινωνική του προσφορά, κυρίως στους κατατρεγμένους πρόσφυγες από όλα τα μέρη της Μικράς Ασίας, στα πρώτα χρόνια του ξεριζωμού.
Ο Λεωνίδας Ιασωνίδης γεννήθηκε το 1884 στα Κοτύωρα (Ορντού) του Πόντου. Αποφοίτησε από το Φροντιστήριο Τραπεζούντας το 1902 και στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, από όπου έλαβε πτυχίο το 1912. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, λαμβάνοντας πτυχίο στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες, το έτος 1915.
Η εθνική δράση του ξεκίνησε το 1919, όταν εξελέγη πρόεδρος της απελευθερωτικής Εθνοσυνέλευσης των Ποντίων. Αγωνίστηκε ποικιλοτρόπως για την Ανεξαρτησία του Πόντου. Η δράση του έχει ως αποτέλεσμα να καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο με απαγχονισμό από τα Τουρκικά δικαστήρια της Αμάσειας.
Στην Ελλάδα, όπου διέφυγε, διέπρεψε. Υπήρξε κορυφαίος πολιτικός, βουλευτής και υπουργός Πρόνοιας και Βορ. Ελλάδος, αφιέρωσε δε τη ζωή του στην αποκατάσταση των προσφύγων και τη διατήρηση της μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού. Πέρασε στην αθανασία στις 29 Ιουλ 1959 στην Αθήνα.
Ο Λεωνίδας Ιασωνίδης είπε την ιστορική φράση «Ξηρανθήτω ἡμῖν ὁ λάρυγξ, ἐάν ἐπιλαθόμεθά σου ὦ πάτριος Ποντία γῆ», και σε ελεύθερη νεοελληνική μετάφραση: «Να ξεραθεί ο λαιμός μας (το στόμα μας), αν σε ξεχάσουμε, πατρική γη του Πόντου!». Ήταν η πρώτη φράση κειμένου με τίτλο «Η προσευχή μου προς τον Πόντον», που αποτέλεσε πρόλογο σε διάλεξή του με τίτλο «Αι μεγάλαι γραμμαί της ιστορίας του Πόντου», την Κυριακή 5 Μαΐου 1946, στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης. Ήταν μια ιστορική και συγκινητική ομιλία-προσευχή, ένας σύντομος αλλά έντονα φορτισμένος λόγος. Το όλο κείμενο εκφράζει την αγάπη για την ποντιακή γη και αποτελεί όρκο μνήμης!
Στον απόηχο, λοιπόν, της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, ας θυμηθούμε πως εξυμνεί την γη του Πόντου, με αστραπές ποιητικού θαυμασμού, και τι υπόσχεται ο μεγάλος αυτός Έλλην Πόντιος ανήρ, αφήνοντας παράλληλα παρακαταθήκη σε εμάς τις νεώτερες γενιές!
«Ὦ πάτριος Ποντία γῆ!
Συ ελάμπρυνας δια των τέκνων σου θρόνους Πατριαρχικούς,
Τα ρείθρα σου αγιωσύνης εγένοντο βαπτιστήρια και οι ποταμοί σου χρησμών δελφικών αντικείμενα,
Ημιλλήθης προς Βυζάντιον και κατετάραξας την Ρώμην,
Κατά βαρβάρων ασπίς εγένου και προφυλακή και ακριτών συ υπήρξας διάσημος κουροτρόφος,
Επί μακρούς αιώνας δουλείας, συ φάρος εγένου και ξένων χωρών ιστορήθης αναγεννητής και φωτιστής,
Από των ορέων σου μυριόστομος ηκούσθη η προς «θάλατταν» κραυγή, και επί των βουνών σου η «φιλοκαλία» εφιλοτεχνήθη,
Τας παραδόσεις τας εθνικάς ετήρησας, την πίστην του Χριστού εκράτυνας και υπέρ αμφοτέρων τούτων Σταυρώ σεαυτόν ανύψωσας και ούτω μάρτυς εγένου και εις το Εθνικόν Πάνθεον κατεσκήνωσας,
Ανδροτάτης λαϊκής μούσης πάτρων εγένου και τροφός και του Ευρυπίδου επλούτισας το δράμα,
Ηρώων και μαρτύρων συ εγένου γεννήτωρ, δι’ ο και ύμνον σοι αναπέμπομεν και όρκον δίδομεν πίστεως:
«Ξηρανθήτω ἡμῖν ὁ λάρυγξ, ἐάν ἐπιλαθόμεθά σου ὦ πάτριος Ποντία γῆ!»
Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί τον εμβληματικό όρκο τιμής και μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Για την όλη του πορεία, την αγάπη προς την πατρίδα και τους αγώνες του, ο Λεωνίδας Ιασωνίδης χαρακτηρίστηκε ως «αλυτρώτων πόθων υμνωδός ασίγαστος, προσφύγων παρήγορος και Χριστού και Ελλάδος λάτρης ισόβιος»!
Δεν τον ξεχνάμε! Τον τιμούμε! Μας εμπνέει!
Νικόλαος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
(με καταγωγή από τη Νικόπολη Κερασούντος Πόντου)
