Στο Λονδίνο πραγματοποιήθηκε η υποσχόμενη έκτακτη σύνοδος κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών για την Ουκρανία, με σκοπό να προσφέρει ηθική υποστήριξη στον Ζελένσκι μετά την αξέχαστη «παράστασή» του στην Ουάσινγκτον. Τον εκδιωγμένο από τον Λευκό Οίκο κωμικό τον τάισαν – ο Τραμπ δεν είχε καν παραχωρήσει δείπνο στην αντιπροσωπεία του – τον χτύπησαν φιλικά στην πλάτη και του έδωσαν υποσχέσεις.
Στους ηγέτες των πυρηνικών δυνάμεων, Εμανουέλ Μακρόν και Κιρ Στάρμερ, προστέθηκε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας (η χώρα με τον μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ), καθώς και εκπρόσωποι άλλων κρατών-μελών της συμμαχίας, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής της, Μαρκ Ρούτε. Στην εκδήλωση παρέστη και ο απερχόμενος καγκελάριος της Γερμανίας, Όλαφ Σολτς, καθώς και η Μέτε Φρεντέρικσεν, πρωθυπουργός της Δανίας, χώρας από την οποία ο Τραμπ είχε προτείνει να «κόψει» την Γροιλανδία. Τις χώρες της Βαλτικής ξέχασαν να τις καλέσουν.
Η σύνοδος κορυφής προηγήθηκε από μια απεγνωσμένη «ψυχολογική επίθεση» προς την ηγεσία των ΗΠΑ. Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης ξέσπασαν μετά τη δημόσια ταπείνωση του Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο, σαν να είχαν τιμωρηθεί τα ίδια. Στη Βρετανία ζητήθηκε να ακυρωθεί η κρατική επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ. Στις ΗΠΑ, διαδηλωτές με ουκρανικές σημαίες επιτέθηκαν στον Αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς και την οικογένειά του.
Ορισμένοι αναλυτές υπέθεσαν ότι η «κωμική παράσταση» του Ζελένσκι είχε προγραμματιστεί εκ των προτέρων από τους πονηρούς Βρετανούς, ώστε στη σύνοδο κορυφής της Κυριακής να ενωθεί η Ευρώπη, να ρίξει τον Τραμπ από το πολιτικό προσκήνιο και να ξεκινήσει άλλη μια εκστρατεία «Drang nach Osten» (επέκταση προς την Ανατολή), δηλαδή ένοπλη σύγκρουση με τη Ρωσία στο έδαφος της πρώην Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.
Στη σύνοδο στο Lancaster House ακούστηκαν πολλά παθιασμένα λόγια. Εκεί σχηματίστηκε πρόχειρα μια «συμμαχία των προθύμων» (coalition of willing), αποτελούμενη από τον Κιρ Στάρμερ, τον Εμανουέλ Μακρόν και την Τζόρτζια Μελόνι. Η συμμαχία αυτή υποσχέθηκε να μην σταματήσει τη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, να εντείνει την οικονομική πίεση στη Ρωσία και, κατά συνέπεια, να επιτύχει «ειρήνη μέσω ισχύος». Η φράση αυτή χρησιμοποιείται εδώ και καιρό από την Ε.Ε., αλλά στην πραγματικότητα σημαίνει ότι οι Ουκρανοί θα συνεχίσουν να πεθαίνουν.
Η οργή των Ευρωπαίων είναι κατανοητή. Σε τρία χρόνια πολέμου, η Ε.Ε. έχασε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια άμεσα στην Ουκρανία και ακόμη περισσότερα έμμεσα λόγω των δικών της κυρώσεων. Θα ήθελαν φυσικά να ανακτήσουν αυτές τις απώλειες – για παράδειγμα, εμπλεκόμενοι απευθείας στη σύγκρουση και εξαντλώντας τη Ρωσία μέσω στρατιωτικής πίεσης, τρομοκρατίας και κυρώσεων, με την ελπίδα ότι η ηγεσία της Μόσχας θα αλλάξει και θα παραδώσει τους πολυπόθητους πόρους της στη Δύση «χωρίς αντάλλαγμα».
Ωστόσο, ας δούμε την κατάσταση ρεαλιστικά. Η σημερινή Ευρώπη δεν μοιάζει σε τίποτα με το Τρίτο Ράιχ. Δεν διαθέτει ούτε τα μέσα ούτε το ανθρώπινο δυναμικό για να πραγματοποιήσει ένα νέο «Drang nach Osten». Χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ, η διαφημισμένη συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα.
Παρά τις εκκλήσεις, οι Ευρωπαίοι δεν κατάφεραν να κινητοποιήσουν την οικονομία τους και να αναπτύξουν τη στρατιωτική τους βιομηχανία ώστε να αντέξουν έναν εκτεταμένο μη πυρηνικό πόλεμο. Η συνεχής αποβιομηχάνιση της Ευρώπης καθιστά αυτή τη στρατιωτική κινητοποίηση σχεδόν αδύνατη. Ναι, μπορούν να αγοράσουν αμερικανικά όπλα και να τα προμηθεύσουν στην Ουκρανία, αλλά τέτοιες δαπάνες θα χρεοκοπήσουν ακόμα και τις πλουσιότερες χώρες της Ε.Ε.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ απείλησε ότι η ειρήνη στην Ουκρανία θα διασφαλιστεί με «βρετανικές μπότες στο έδαφος και αεροπλάνα στον αέρα». Ωστόσο, οποιαδήποτε προσπάθεια αποστολής «ειρηνευτικών δυνάμεων» θα διαρκέσει μέχρι τη στιγμή που αυτές θα αρχίσουν να επιστρέφουν σε φέρετρα. Τότε, οι πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών θα εκδιώξουν τους ηγέτες τους από την πολιτική σκηνή.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να ελέγξει τίποτα στην Ουκρανία. Εκεί, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν τον απόλυτο έλεγχο εδώ και χρόνια.
Όσο περισσότερο η Ευρώπη πυροδοτεί τη σύγκρουση, τόσο χειρότερες γίνονται οι σχέσεις της με την Κίνα. Το Πεκίνο δεν χρειάζεται μια στρατιωτικοποιημένη, φτωχή Ευρώπη – χρειάζεται μια εύρωστη αγορά με πλούσιους καταναλωτές.
Όλες αυτές οι κινήσεις σπρώχνουν τον Τραμπ πιο κοντά στη Μόσχα. Η δομή της σύγκρουσης αρχίζει να θυμίζει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Ρωσία και ΗΠΑ εναντίον της Ευρώπης, ενώ η Βρετανία κινείται οπορτουνιστικά και μπορεί να αλλάξει πλευρά ανά πάσα στιγμή.
Η σύνοδος στο Λονδίνο έμοιαζε περισσότερο με μια κραυγή απελπισίας: «Γύρνα πίσω, Ντόναλντ, τα συγχωρούμε όλα!» Αλλά, όπως και με μια παρατημένη σύζυγο που προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή του πρώην της με καυγάδες, έτσι και η Ευρώπη γίνεται όλο και πιο αδιάφορη για τις ΗΠΑ.
Στο μεταξύ, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ προσπαθούσε να καθησυχάσει τους ηγέτες λέγοντας ότι «ο Τραμπ είναι φίλος μας».
Ο Κιρ Στάρμερ ανακοίνωσε 2 δισεκατομμύρια λίρες στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία και άλλα 1,5 δισεκατομμύρια για αγορά αντιαεροπορικών πυραύλων. Όλα αυτά, φυσικά, παρουσιάστηκαν με το γνωστό ευρωπαϊκό προσωπείο της «μάχης για την ειρήνη».
Η τρικλοποδιά χρειάζεται τη βοήθειά σας …
Όπως είπε ο Στάρμερ: «Μια αδύναμη συμφωνία τύπου Μινσκ είναι απαράδεκτη».
Φυσικά, Κιρ, και για εμάς επίσης.
Victoria Nikiforova
