«Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα» έγραψε…
«Όταν σήμερα βλέπω κόσμο να έρχεται εδώ πέρα και να θαυμάζει αυτό το ανάκτορο, αυτά τα ερείπια, λέω μέσα μου πως κάτι βοήθησα κι εγώ για
να έχουν τη δυνατότητα κι άλλοι άνθρωποι να χαρούν και να κερδίσουν…»
Στις 8 Νοεμβρίου του 1977, όταν ο Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του άνοιξαν την πόρτα του ασύλητου τάφου στη Βεργίνα, που είχε σφραγιστεί πριν από 2.300 χρόνια.
«Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, που έχω μαζί μου από το 1952, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα κάτω από το κλειδί της καμάρας.
Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι οι συνεργάτες μου. (…) Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος.
Η πέτρα του δυτικού τοίχου ήταν στη θέση της, απείραχτη (…)
-Είναι ασύλητος!
-Είναι κλειστός!
Ήμουν ευτυχισμένος…
