Συγκλημένος στην οικεία του πρεσβευτή των ΗΠΑ στις Βρυξέλλες από τον πρόεδρο Τραμπ, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg επικρίθηκε δημοσίως για την ανικανότητα του να διατηρήσει την πολιτική συνοχή της Συμμαχίας.
Τιερί Μεϊσάν
Σε αντίθεση με την κυρίαρχη σκέψη, η διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ δεν έθεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες ενάντια στα άλλα μέλη της Συμμαχίας, αλλά τον πρόεδρο Τραμπ κατά της ανώτατης διακυβερνητικής διοίκησης. Για τον Τιερί Μεϊσάν, το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιος εκτιμά ή όχι την προσωπικότητα του ενοικιαστή του Λευκού Οίκου, αλλά αν τον υποστηρίζει επειδή εκλέγεται από τον λαό του ή αν του προτιμά τους γραφειοκράτες του συστήματος.
Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία)
Από τις 20 Ιανουαρίου 2017, η άφιξη στο Λευκό Οίκο ενός υποστηρικτή του παραγωγικού καπιταλισμού ανατρέπει τη διεθνή τάξη εις βάρος των υποστηρικτών του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Ο ιμπεριαλισμός, ο οποίος υπερασπιζόταν τυφλά μέχρι τότε από τους προέδρους των ΗΠΑ στο σημείο που ταυτιζόταν με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, βασίζεται από τούδε και στο εξής σε γραφειοκρατίες, πρωτίστως μεταξύ των οποίων εμφανίζονται οι διοικήσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, ενεργώντας όπως είχε ανακοινώσει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, είναι ένας πολύ προβλέψιμος εκλεγείς. Ωστόσο, η ικανότητά του να αλλάζει το σύστημα είναι τελείως απροβλέψινη. Μέχρι τώρα δεν έχει δολοφονηθεί όπως ο John Kennedy, ούτε αναγκάστηκε να παραιτηθεί όπως ο Ρίτσαρντ Νίξον [ 1], και προχωρά, κάνοντας δύο βήματα μπροστά, ένα πίσω.
Οι Δυτικοί το έχουν ξεχάσει, αλλά στη Δημοκρατία, ο μόνος ρόλος των εκλεγμένων αξιωματούχων είναι να ελέγχουν τις διοικήσεις των κρατών που κυβερνούν. Ωστόσο, σταδιακά μια «ενιαία σκέψη» επιβλήθηκε σε όλους, μετατρέποντας τους εκλεγμένους σε ανώτερους υπαλλήλους και τα κράτη σε διοικητικές δικτατορίες. Η σύγκρουση μεταξύ του προέδρου Τραμπ και των ανώτερων αξιωματούχων των προκατόχων του είναι επομένως μια απλή προσπάθεια επιστροφής στο φυσιολογικό. Είναι επίσης μια τιτανική σύγκρουση συγκρίσιμη με εκείνη που έθετε αντίπαλες τις δύο γαλλικές κυβερνήσεις κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο [ 2 ].
Ζεματισμένη από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ της 25ης Μαΐου 2017 κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε την προσθήκη της καταπολέμησης της τρομοκρατίας στους στόχους της Συμμαχίας, καθώς και από εκείνη της G7 στις 8 και 9 Ιουνίου 2018, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε να υπογράψει την Τελική Διακήρυξη, η διοίκηση του ΝΑΤΟ προσπάθησε να διατηρήσει τους στόχους του ιμπεριαλισμού.
Πρώτον, υπέγραψε μια κοινή δήλωση με τους ομολόγους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση την παραμονή της συνόδου κορυφής [3]. Με αυτόν τον τρόπο, εξασφάλισε την υπαγωγή της ΕΕ στο ΝΑΤΟ που θεσπίστηκε με το άρθρο 42 της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Η δήλωση αυτή υπογράφηκε από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και από εκείνον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker. Ο Πολωνός Τουσκ προέρχεται από μια οικογένεια που εργαζόταν κρυφά για το ΝΑΤΟ στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ενώ ο Λουξεμβούργιος Juncker είναι ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Συμμαχίας στη χώρα του (Gladio) [ 4 ]. Οι ανώτεροι υπάλληλοι της Ευρώπης γνωρίζουν ότι απειλούνται από τότε που ο πρώην ειδικός σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ, Steve Bannon, ήρθε στην Ιταλία για να στηρίξει τη δημιουργία μιας αντί-συστημικής κυβέρνησης, με τον δηλωμένο στόχο της ανατίναξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεύτερον, η διοίκηση του ΝΑΤΟ έβαλε να υπογραφεί το σχέδιο της κοινής δήλωσης στην αρχή της συνόδου κορυφής και όχι στο τέλος [ 5 ]. Δεν υπήρξε επομένως συζήτηση για το αντιρωσικό δόγμα της Συμμαχίας.
Έχοντας επίγνωση της παγίδας που του είχε συσταθεί, ο πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να αιφνιδιάσει τους υπαλλήλους του. Ενώ όλοι οι συμμετέχοντες αναμένονταν μια διαμάχη για την αδύναμη οικονομική συμβολή των Συμμάχων στην κοινή πολεμική προσπάθεια, ο Ντόναλντ Τραμπ αμφισβήτησε τα θεμέλια της Συμμαχίας: την προστασία εναντίον της Ρωσίας.
Καλώντας τον γενικό γραμματέα της Συμμαχίας, Jens Stoltenberg, στη κατοικία του πρέσβη των ΗΠΑ στις Βρυξέλλες, με την παρουσία του Τύπου, παρατήρησε ότι η Γερμανία τροφοδοτεί την οικονομία της με φυσικό αέριο από το «φίλο» της τον Ρώσο, ενώ ζήτα να προστατευθεί από τον ρωσικό «εχθρό» της.
Επισημαίνοντας αυτή την αντίφαση, υποβίβασε το θέμα της χρηματοδότησης σε δεύτερο πλάνο, από το οποίο όμως δεν παραιτήθηκε. Προπαντός, μια εβδομάδα πριν από τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, αχρήστευσε τη μακρά κατηγορία εναντίον της Ρωσίας που περιέχεται στην εισαγωγική δήλωση της συνόδου κορυφής.
Αντίθετα με τα σχόλια του Τύπου, αυτή η παρατήρηση του προέδρου Τραμπ απευθυνόταν λιγότερο στη Γερμανία παρά στον ίδιο τον Stoltenberg.
Υπογραμμίζει την απροσεξία αυτού του ανώτερου υπαλλήλου που διαχειρίζεται το ΝΑΤΟ χωρίς να αμφισβητεί τον λόγο ύπαρξης της Συμμαχίας.
Η σύγκρουση μεταξύ του Λευκού Οίκου και των Βρυξελλών [ 6 ] συνεχίζεται.
Αφενός, το ΝΑΤΟ υποστήριξε τη δημιουργία δύο κοινών κέντρων διοίκησης (στοUlm, στη Γερμανία και στο Norfolk, στις ΗΠΑ) … και την αύξηση του προσωπικού του κατά 10%. Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση μόλις δημιούργησε τη «Μόνιμη Δομημένη Συνεργασία» (ένα πρόγραμμα δομών 6,5 δισ. Ευρώ) και η Γαλλία πρόσθεσε την «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Παρέμβασης» (ένα επιχειρησιακό πρόγραμμα). Σε αντίθεση με του λόγους σχετικά με την ευρωπαϊκή ανεξαρτησία, οι δύο αυτές δομές υπόκεινται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και επομένως τίθενται στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ. Προστεθούν στην πολυπλοκότητα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας για την μεγάλη ικανοποίηση των ανωτέρων υπαλλήλων της.
Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε διακριτικά συνομιλίες με τον Ρώσο ομόλογό του για να αποσύρουν στρατεύματα από τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ από τη γραμμή του μετώπου τους.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
_______________________________________________________-
[ 1 ] Ο Richard Nixon αναγκάστηκε βέβαια να παραιτηθεί λόγω της ευθύνης του στην υπόθεση Watergate. Αλλά η τελευταία υπήρχε μόνο από τη βούληση του πληροφοριοδότη «Βαθύ Λαρύγγι», στην προκειμένη περίπτωση του Mark Felt, ενός από τους βοηθούς του J. Edgar Hoover.
[ 2 ] Με το γεγονός του Παγκόσμιου Πόλεμου και την ήττα, η Εθνοσυνέλευση, που συνήλθε στο σπα του Vichy στις 10 Ιουλίου 1940, κήρυξε “το Γαλλικό Κράτος”, καταργώντας τη Δημοκρατία de facto. Αυτή η αλλαγή καθεστώτος υποστηριζόταν επί μακρόν από ομάδες και κόμματα κατά του κοινοβουλευτισμού. Συνεπώς, η Γαλλία εκπροσωπήθηκε από δύο ανταγωνιστικές κυβερνήσεις: τη νομιμοποιημένη της Δημοκρατίας σε εξορία στο Λονδίνο και τη νομική του κράτους στο Vichy. Τον Αύγουστο του 1944, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας αποκαταστάθηκε από το de Gaulle στο Παρίσι, ενώ εκείνη του κράτους συνέχισε στη Γερμανία, στο Sigmaringen, μέχρι τον Απρίλιο του 1945.
Η σύγχυση μεταξύ της Γαλλικής Δημοκρατίας και του γαλλικού κράτους είναι κοινή σήμερα στο σημείο που χρησιμοποιούνται αδιακρίτως για να οριστεί ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, σύμφωνα με τη τάξη του πρωτοκόλλου ο ορισμός «επικεφαλής κράτους, chef d’État » και ο τίτλος του «επικεφαλής του Κράτος, chef de l’État».
[3] « Déclaration conjointe sur la coopération entre l’UE et l’OTAN » (Κοινήδήλωση για τη συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ), Réseau Voltaire, 10 juillet 2018.
[4] « La guerre secrète au Luxembourg » (Ο μυστικός πόλεμος στοΛουξεμβούργο), par Daniele Ganser ; « Luxembourg : Jean-Claude Juncker refuse de démissionner pour le Gladio » (Λουξεμβούργο: ο Jean-Claude Junckerαρνείται να παραιτηθεί για το Gladio) ; « Gladio-Luxembourg : Juncker contraint de démissionner » (Gladio- Λουξεμβούργο: ο Juncker αναγκάστηκε ναπαραιτηθεί), Réseau Voltaire, 4 et 10 juillet 2013.
[5] « Déclaration d’ouverture du sommet de l’Otan » (Δήλωση Ανοίγματος τηςΔιάσκεψης Κορυφής του ΝΑΤΟ), Réseau Voltaire, 11 juillet 2018.
[6] Οι Βρυξέλλες είναι ταυτόχρονα έδρα του ΝΑΤΟ και έδρα της ΕΕ
