Γράφει ο Ισπανός Αναλυτής Ernesto Milà
https://info-krisis.blogspot.com/2025/01/el-final-del-primer-cuarto-del-siglo-lo_6.html
Η Ευρωπαϊκή πολιτική χαρακτηρίζεται από την περιπλάνηση μιας αυλής γραφειοκρατών αξιωματούχων που έχουν οχυρωθεί μέσα στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, χωρίς ακριβείς κατευθυντήριες γραμμές, χωρίς πυξίδα & προσανατολισμό, που ρυμουλκείται ανεπαρκώς, ειδικά από την «Ατζέντα–2030» & τη «Συμφωνία των Παρισίων» για την κλιματική αλλαγή, και που βρίσκεται σε σύγχυση επειδή το σχέδιό της — να καταστήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση το περιφερειακό «πόδι» της παγκοσμιοποίησης— μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αποτυχημένο σχέδιο. Πράγματι, ειδικότερα ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά και η τρέλα που συνδέεται με καθέναν από τους 17 «στόχους» & τους 164 «προδιαγραφές» της Ατζέντας–2030 και τα απόλυτα δυσμενή αποτελέσματά της, τα οποία έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα Ευρωπαϊκά συμφέροντα και ταυτίζονται με τον «υπερπροοδευτισμό» του Woke-ισμού, έχουν πιάσει τους αξιωματούχους της ΕΕ στον ύπνο και διστάζουν να αλλάξουν την πορεία της Ομοσπονδίας, παρά το γεγονός ότι ο «ευρωσκεπτικισμός» αυξάνεται & επεκτείνεται σε κάθε ένα από τα κράτη μέλη της καθημερινά.
Η κακοδιαχείριση της ΕΕ σε όλους τους τομείς έχει καταφέρει να μας μετατρέψει σε «αντιευρωπαίους», ακόμη και όσους από εμάς που από νεαρή ηλικία θεωρούσαμε τη «νέα Ευρωπαϊκή προοπτική» ως μια αναγκαιότητα για να μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε στον διπολικό κόσμο που προέκυψε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Ευρωπαϊκών χωρών (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας).
Είναι κοινή πεποίθηση ότι η ΕΕ διοικείται από ένα «Συμβούλιο Υπουργών» που έχει επικεφαλής έναν «Πρόεδρο της ΕΕ». Στην πραγματικότητα, αυτό δεν ισχύει. Η «Ευρωπαϊκή κυβέρνηση» στην πραγματικότητα συγκροτείται από μια αυλή μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι είναι οι μόνοι που γνωρίζουν καλά το πυκνό πλέγμα των «οδηγιών», των «προδιαγραφών», των «νόμων», των «κανόνων» και των «αρχών δράσης», των «συνθηκών» και των «συμφωνιών» που στην πράξη αποτελούν έναν ατσάλινο σφικτό κορσέ που είναι απαραίτητος για την αποτελεσματική διαχείριση της ΕΕ. Όσον αφορά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι εξουσίες του είναι τόσο περιορισμένες όσο και ο προϋπολογισμός του είναι απεριόριστος. Ο ρόλος του είναι αυτός να λειτουργεί σαν μια «δημοκρατική βαλβίδα ασφαλείας», χωρίς όμως να έχει ουσιαστικές εξουσίες και χωρίς καμία πραγματική δυνατότητα να αλλάξει την πορεία που έχει δρομολογηθεί από τη Διάσκεψη του Μάαστριχτ και μετά.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μπορούμε να πούμε ότι, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναμφισβήτητα ο πιο αντιευρωπαϊκός θεσμός που δημιουργήθηκε ποτέ. Επιπλέον, διαπιστώνουμε ότι είναι ένας θεσμός που μας οδηγεί στην αυτοκτονία: Όταν συνάπτονται συμφωνίες για την εισαγωγή τροφίμων από τη Μερκοσούρ (την τελωνειακή ένωση της Λατινικής Αμερικής) ή την Αφρική, αυτό σημαίνει ότι καταδικάζεται η ευρωπαϊκή γεωργία σε θάνατο & οι ευρωπαίοι γεωργοί σε αφανισμό. Και ακόμη περισσότερο, στην περίπτωση των Αφρικανικών χωρών, δίνεται τη δυνατότητα να εκβιάζουν την Ευρώπη απειλώντας την ότι θα διακόψουν τις προμήθειες τροφίμων. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι από τον Ιανουάριο του 2025, τα τρόφιμα που εισάγονται από αυτές τις χώρες δεν θα υπόκεινται πλέον σε υγειονομικούς ελέγχους, παρόλο που όλοι γνωρίζουν ότι τα φυτοφάρμακα, τα ζιζανιοκτόνα και τα μυκητοκτόνα, που έχουν απαγορευτεί ως τοξικά στην ΕΕ, χρησιμοποιούνται μαζικά στην Αφρική.
Επιπλέον, δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβουμε ότι οι ενεργειακές, βιομηχανικές και οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζει το Διευθυντήριο της ΕΕ, σε συνδυασμό με την απαράδεκτη ανεκτικότητα που επιδεικνύει η Ευρώπη στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, της ελεύθερης κυκλοφορίας των ανθρώπων, σημαίνουν ότι σε μόλις 20 ή 30 χρόνια, θα έχουν ως αναπόδραστο αποτέλεσμα η ΕΕ και κάθε μία από τις χώρες-μέλη της, θα συνεχίσουν να αποβιομηχανοποιούνται και να ξεπερνιούνται από τις άλλες ανταγωνιστικές χώρες.
Αυτή είναι η σημερινή τάση. Για παράδειγμα, το επίπεδο εκβιομηχάνισης, εξοπλισμών και αποτελεσματικότητας της κρατικής διοίκησης είναι πολύ υψηλότερο στο Μαρόκο της Αφρικής από ό,τι στην ίδια την Ισπανία της Ευρώπης. Οπότε μπορούμε πολύ εύκολα να φανταστούμε το πώς θα διαμορφωθεί η κατάσταση το 2050. Μιλώντας εκ μέρους της Ισπανίας, η κατάσταση στη Θέουτα, στην Μελίγια (πόλεις της Ισπανίας που βρίσκονται στη βόρεια ακτή της Αφρικής, ακριβώς απέναντι από το Γιβραλτάρ) και στα Κανάρια Νησιά θα είναι πολύ χειρότερη, ακόμη και σε άλλα τμήματα της Ισπανικής χερσονήσου. Πράγματι, η κατάσταση κινδυνεύει να γίνει δραματικά επικίνδυνη.
Το πιο τρομερό είναι ότι, κάθε χρόνο, δεκάδες χιλιάδες νέοι Ευρωπαίοι φοιτητές πανεπιστημίων εγκαταλείπουν την ήπειρο, καταβεβλημένοι από την εργασιακή ανασφάλεια & ανεργία, τους υψηλούς φόρους και την έλλειψη ευκαιριών επαγγελματικής αποκατάστασης, για να εγκατασταθούν σε χώρες στις μπορούν να ευημερίσουν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς, με αυξανόμενη σταθερότητα, προγραμματισμό και εγγυημένο μέλλον… Ενώ την ίδια στιγμή, εκατομμύρια μετανάστες καταφτάνουν στην ΕΕ, με κάθε πρόσφορο μέσο, από άλλους πολιτισμούς, έθνη & θρησκείες (με υψηλό ποσοστό ρεβανσισμού, εκδικητικότητας και τάση οικονομικού παρασιτισμού), με ελάχιστη πολιτιστική κατάρτιση και χωρίς καμία επαγγελματική εξειδίκευση.
Το σύνθημα «Ναι στην Ευρώπη, αλλά Όχι έτσι» θα μπορούσε να αναβιώσει & να θεριέψει. Και το σύνθημα αυτό θα υλοποιούνταν με την δραστική, και σίγουρα πολύ πιο αποτελεσματική ιδέα της «Επαναφοράς» (Reset) της ΕΕ και της επεκκίνησης της ανασυγκρότησης, από το μηδέν, δεδομένου ότι τώρα είναι πλέον πολύ ξεκάθαρο σε εμάς ποιοι είναι οι λόγοι που προκάλεσαν την αποτυχία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
Ας το θέσουμε αλλιώς: «Αν η ΕΕ συνεχίσει να επιμένει στον δρόμο που έχει χαράξει από το Μάαστριχτ και μετά, η Ευρώπη, που ξέραμε, είναι σίγουρο ότι θα πεθάνει, στην πραγματικότητα αυτοκτονεί» ή, τέλος, ακόμη πιο ξεκάθαρα διατυπώνω την θέση ότι: “Η ΕΕ πρέπει να πεθάνει, για να μπορέσει να ζήσει η Ευρώπη”.
Το έτος 2025 ξεκινά με πολιτική αστάθεια στις δύο «Ευρωπαϊκές ατμομηχανές», τη Γαλλία & τη Γερμανία. Στη Γερμανία, ο «αδύνατος συνασπισμός» των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελευθέρων και των Πράσινων-Οικολόγων έχει καταρρεύσει. Προκηρύχθηκαν στην Γερμανία νέες εκλογές για τον Φεβρουάριο. Όλο το μυστήριο, αυτών των εκλογών, είναι το ποια εκλογική επίδοση θα έχει στην Γερμανία το κόμμα AfD, το οποίο είναι ανερχόμενο. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές στα ανατολικά ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας το κόμμα AfD αναδείχθηκε η αγαπημένη εκλογική επιλογή και το ερώτημα είναι αν αυτή η τάση θα επιβεβαιωθεί και στη Δυτική Γερμανία. Όλα δείχνουν ότι, σε κάθε περίπτωση, το AfD είναι θα ανέβει εκλογικά.
Και το ερώτημα είναι: για πόσο καιρό το κεντροδεξιό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών θα μπορέσει να διατηρήσει το προβάδισμα του απέναντι στο AfD χωρίς να μειωθούν δραστικά οι ψηφοφόροι του; Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Αυστριακός καγκελάριος έχει αναθέσει στο «ακροδεξιό» κόμμα της Αυστρίας FPÖ τον σχηματισμό κυβέρνησης… γεγονός που δημιουργεί ένα προηγούμενο για τις στρατηγικές της υπόλοιπης ΕΕ.
Το γεγονός ότι παρόμοια κόμματα κυβερνούν στην Ιταλία ή την Ουγγαρία και τείνουν να γίνουν ηγεμονικά σε όλη την Κεντρική & Ανατολική Ευρώπη, ακόμη και στην Ολλανδία, ενώ είναι παρόντα & δυναμικά σε όλες τις Σκανδιναβικές χώρες, δημιουργεί «επικίνδυνα» προηγούμενα για την έκβαση των εκλογών στις δύο «ευρωπαϊκές ατμομηχανές», την Γερμανία & την Γαλλία. Πράγματι, σε αντίθεση με τους δραματικούς ισχυρισμούς των συστημικών θεωρητικών που προβάλουν το σκιάχτρο, τον μπαμπούλα της ανόδου της λεγόμενης «ακροδεξιάς», σε όλες αυτές τις χώρες όπου αυτά τα «ακροδεξιά» κόμματα κυβερνούν, δεν χάθηκαν ελευθερίες, ούτε τέθηκαν σε κίνδυνο οι κοινωνικές κατακτήσεις. Η διαχείρηση του κράτους απλά καλυτέρευσε και απλά εγκαταλείφθηκαν οι «εξωγήινες ιδέες» του «προοδευτισμού & της εξέλιξης».
Στη Γαλλία, το γιγαντιαίο λάθος του Μακρόν να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές, με το απροσδόκητο για τον ίδιο αποτέλεσμα (δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη νίκη της Αριστεράς χάρη στον «δεύτερο γύρο», ούτε να ανακόψει την προέλαση της Εθνικής Συσπείρωσης (Rassemblement National) της Λεπέν. Από τότε —αρχικά το 2024— έπεσαν δύο κυβερνήσεις στην Γαλλία και οι Σοσιαλιστές, οι οποίοι τώρα έχουν αναλάβει να σχηματίσουν κυβέρνηση, αντιμετωπίζουν τις ίδιες ανυπέρβλητες δυσκολίες. Φαίνεται αναπόφευκτο ότι, αργά ή γρήγορα, ο Μακρόν θα αναγκαστεί να προκηρύξει νέες βουλευτικές εκλογές και μοιάζει πολύ δύσκολο, να ανατρέψει την παρούσα αβέβαιη & ομιχλώδη σημερινή κατάσταση, δεδομένου του εθνο-κοινωνικού χάους που βιώνει η Γαλλία και της παταγώδους αποτυχίας των Ολυμπιακών Αγώνων (μια διεθνή βιτρίνα επίδειξης που έδειξε στον κόσμο ότι το Παρίσι είναι εντελώς «αραβοποιημένο» και «αφρικανοποιημένο» και ότι οι αυταπάτες του «προοδευτισμού & της εξέλιξης» στην τελετή έναρξης δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν ύμνο στην πιο δυσάρεστη ασχήμια.
Παρόλο που τα κεντροδεξιά κόμματα συνεχίζουν επισήμως να διατηρούν το πολιτικό προβάδισμα και την «υγειονομική ζώνη», πολλοί είναι εκείνοι που, παρατηρώντας τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής – η οποία ξεκίνησε το 2002 με την είσοδο της Ζαν-Μαρί Λεπέν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας – συμπεραίνουν ότι όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο ισχυρό γίνεται το Εθνικό Μέτωπο, νυν Εθνική Συσπείρωση της Λεπεν, ενώ αντίθετα η κεντροδεξιά όλο και περισσότερο αποδυναμώνεται. Είναι δύσκολο για τους δύσκαμπτους ηγέτες των κεντρώων και κεντροδεξιών κομμάτων να διορθώσουν αυτόν τον ολέθριο προσανατολισμό των κομμάτων τους, αλλά είναι πολύ πιθανό αυτή την διόρθωση να την κάνουν οι ψηφοφόροι. Όσοι ψήφισαν υπέρ του Αριστερού Νέου Λαϊκού Μετώπου στον δεύτερο γύρο των εκλογών ψήφισαν μια «Εξωγήινη Αριστερά» που έχει χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα και βυθίζεται στις δικές της τάχα «προοδευτικές» αυταπάτες & ψευδαισθήσεις της «κοινωνικής μηχανικής».
Όποια και αν είναι τα αποτελέσματα αυτών των δύο εκλογών, στην Γερμανία & την Γαλλία, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι αλλαγές στη διεθνή πολιτική και ακόμη και στην ηγεμονική «κουλτούρα». Φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το εκκρεμές, το οποίο έφτασε στο ακραίο του όριο με τον «Γουοκισμό» (με την Woke-κοσμοθεωρία) ο οποίος ξεκίνησε το ταξίδι του με την «πολιτική ορθότητα», τώρα αρχίζει να αλλάζει κατεύθυνση. Κατευθύνεται στο αντίθετο άκρο, και αυτό θα έχει συνέπειες στις Ευρωπαϊκές χώρες.
Επιπλέον, είναι αναπόφευκτο ότι το αποτέλεσμα των Αμερικανικών εκλογών —η νίκη του Τραμπ & των Τραμπιστών— θα έχει άμεσο πολιτικό αντίκτυπο στην Ευρώπη. Και, στον τομέα αυτό, η πρώτη συνέπεια θα είναι η αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Η δεύτερη συνέπεια θα είναι η συνειδητοποίηση ότι ό,τι απομείνει από την Ουκρανία μετά το τέλος του πολέμου που μαίνεται δεν θα πρέπει ενταχθεί ποτέ ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην ΕΕ. Και, με την ίδια λογική, ενώ η Ευρώπη χρειάζεται μια «κοινή άμυνα», το ΝΑΤΟ δεν είναι σίγουρα το καταλληλότερο μέσο.
Η «επανεκκίνησή» του ΝΑΤΟ είναι εξίσου αναγκαία με εκείνη της ΕΕ. Αυτό σημαίνει την υιοθέτηση μιας νέας εξωτερικής πολιτικής που να βασίζεται στην πραγματικότητα: Να σταματήσουμε να βλέπουμε τη Ρωσία ως «εχθρό» και να αρχίσουμε να τη βλέπουμε ως «γείτονα» με τον οποίο δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαν διακοπεί οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις.
Οι συνέπειες αυτών των δύο εκλογικών διαδικασιών (στην Γερμανία & την Γαλλία) δεν μπορούν να παραβλεφθούν:
■ Από τη μία πλευρά, εάν το κόμμα AfD σημειώσει σαρωτική, συντριπτική πρόοδο στις Γερμανικές εκλογές, η «υγείονομική ζώνη» έναντι της απειλής της «ακροδεξιάς» μπορεί να διατηρηθεί εγκαίρως μόνο με το κόστος της υιοθέτησης από τον κυβερνητικό συνασπισμό ορισμένων από τις πολιτικές θέσεις του AfD, βαθμιαία, ιδίως στους τομείς της μετανάστευσης, της ασφάλειας, της ενέργειας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το ίδιο ισχύει και στη Γαλλία.
■ Από την άλλη πλευρά, μπορεί επίσης να συμβεί να σπάσει η «υγειονομική ζώνη» και η Δεξιά να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Στον 21ο αιώνα και απέναντι στην Ατζέντα–2030 και τις «υπερπροοδευτικές» Woke-αυταπάτες, υπάρχουν μόνο δύο πιθανές προοπτικές στην Ευρώπη:
■ 1. είτε να ακολουθήσει τον νέο συντηρητισμό (αναγέννηση + παράδοση)
■ 2. είτε να ακολουθήσει τον παλιό «υπερπροοδευτισμό» (που οδεύει σταθερά προς την άβυσσο). Δεν υπάρχουν «τρίτοι δρόμοι», παρά μόνο σε κάποιο ιδεατό επίπεδο.
ΠΗΓΗ: https://synergon-info.blogspot.com/2025/01/het-einde-van-het-eerste-kwart-van-de.html
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
