Η Βρετανία, μια χώρα που ουσιαστικά εφηύρε τις αρχές της ελευθερίας του λόγου, είναι πλέον το πιο καταπιεστικό και καθυστερημένο έθνος στη Δύση και χλευάζεται καθημερινά από τις ίδιες χώρες που κάποτε την επαινούσαν για το ιστορικό της στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γράφει ο Martin Jay.
Υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις που έχουν γίνει τουλάχιστον είδηση - για παράδειγμα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – αλλά η περίπτωση της μητέρας που συνελήφθη από την αστυνομία ενώ βρισκόταν στο μπάνιο επειδή αποκάλεσε τον πρώην φίλο της «ομοφυλόφιλο» σόκαρε πολλούς, καθώς ο εν λόγω φίλος την είχε κακοποιήσει και το μήνυμα δεν απευθυνόταν καν σε αυτόν. Η Ελίζαμπεθ Κίνεϊ απέφυγε τη φυλάκιση, αλλά της επιβλήθηκε κοινωφελής εργασία και ένα σημαντικό πρόστιμο. Η Κίνεϊ ήταν μόνο μία από τους περίπου 12.000 ανθρώπους που συλλαμβάνονται και κατηγορούνται ετησίως στο Ηνωμένο Βασίλειο επειδή εξέφρασαν τη γνώμη τους για ένα θέμα που το κράτος θεωρεί πιθανό να προσβάλει κάποιον ή, στην περίπτωση της πολιτικής, απλώς αμφισβητούν μια επικρατούσα αφήγηση. Αυτή η φάρσα φαίνεται να έχει ξεφύγει από τον έλεγχο όταν ο νόμος συνέλαβε και ανέκρινε ακόμη και την ακροδεξιά ακτιβίστρια Κέιτι Χολμς, αφού αυτοαποκαλέστηκε «spazza» κατά τη διάρκεια μιας παράστασης stand-up comedy και στη συνέχεια κρατήθηκε για ώρες από τη βρετανική αστυνομία για αυτό το «αδίκημα».
Καθώς η Βρετανία φτάνει στο ναδίρ, με το κράτος να περιορίζει το δικαίωμα των πολιτών της να εκφράζουν τις σκέψεις τους ή ακόμα και να σκέφτονται —όπως στην περίπτωση ενός ακτιβιστή κατά των αμβλώσεων που συνελήφθη επειδή προσευχήθηκε σιωπηλά— είναι αξιοσημείωτο το πόσο λίγη διαμαρτυρία υπάρχει από το κοινό, το οποίο γνωρίζει καλά την ιστορία και γνωρίζει για τι πιστεύει ότι πολέμησαν οι πρόγονοί του στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Συχνά, οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι μπορούν εύκολα να εξηγήσουν γιατί οι Βρετανοί, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους, δεν φέρουν ταυτότητες, δεν αντιδρούν έντονα στο κύμα παράλογων και ανησυχητικών συλλήψεων ανθρώπων που ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία της έκφρασης, περίπου 30 την ημέρα.
Ίσως ακόμη πιο αξιοσημείωτο είναι το πώς ο κόσμος παρακολουθεί καθημερινά αυτό και σχολιάζει πώς η Βρετανία κυριολεκτικά καταρρέει. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Piers Morgan, ο Tucker Carlson προκάλεσε τον Αμερικανό πολεμιστή και τον Βρετανό σχολιαστή να χρησιμοποιήσουν μια βρισιά, ισχυριζόμενος ότι ο Morgan πιθανότατα θα συλλαμβανόταν αν έλεγε αυτή τη χυδαία λέξη.
Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η εξαιρετική υποκρισία. Δεδομένου ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πλέον λίγο-πολύ μια τριτοκοσμική χώρα και καταστέλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα με έναν τρόπο που θα περίμενε κανείς από το βορειοκορεατικό καθεστώς, θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση θα διατηρούσε ένα κάπως χαμηλό προφίλ στη διεθνή σκηνή. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο κωμικά, η βρετανική κυβέρνηση συνεχίζει να παραδίδει τα αταίριαστα ηθικά της μαθήματα στους ίδιους ανθρώπους που τόσο εύκολα επικρίνει για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι αξιοσημείωτο ότι στις 15 Δεκεμβρίου, η Yvette Cooper, υπουργός της Βρετανίας, εξέδωσε δήλωση με την οποία προέτρεπε την κινεζική κυβέρνηση στο Χονγκ Κονγκ να απελευθερώσει τον Jimmy Lai, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να εκφράζει τις απόψεις του.
Η Βρετανία, γνωστή για την έντονη χρήση της ειρωνείας, έχει ένα εντυπωσιακό ιστορικό φυλακίσεων ανθρώπων που υιοθετούν μια θέση που συγκρούεται με την κυρίαρχη αφήγηση της ελίτ. Ο Τόμι Ρόμπινσον, έναςδεξιά πτέρυγαΈνας Σιωνιστής ακτιβιστής, για παράδειγμα, έχει φυλακιστεί συχνά για τις απόψεις του. Πρόσφατα, όμως, ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικό να βλέπουμε τον Τζορτζ Γκάλογουεϊ να κρατείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο αεροδρόμιο Γκάτγουικ, καθώς αυτός και η σύζυγός του επέστρεφαν από ένα ταξίδι στη Ρωσία. Οι αστυνομικοί ασφαλείας ανέκριναν αυτόν και τη σύζυγό του για τις απόψεις τους για τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ στην πραγματικότητα σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν τη σύλληψη μόνο ως πρόσχημα για να αποκτήσουν πρόσβαση σε εξοπλισμό επικοινωνιών. Αυτή είναι η Βρετανία. Μια χώρα που συνέταξε τη Μάγκνα Κάρτα και κάποτε χαιρετιζόταν ως φάρος ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας έχει πλέον βυθιστεί τόσο χαμηλά που εκφοβίζει τους απλούς, νομοταγείς πολίτες. Στην περίπτωση του Γκάλογουεϊ, πρόκειται για μια επιτυχημένη διαδικτυακή εκπομπή όπου εκφράζει την αποστροφή του για τη δυτική ηγεμονία και δείχνει σε εκατομμύρια ανθρώπους τα δυσάρεστα οφέλη που επιδιώκει αυτή η ηγεμονία μέσω των πολιτικών της παγκοσμίως.
Και με αυτή τη νέα παγκόσμια τάξη που επιβάλλεται στο βρετανικό κοινό, οι δυτικές ελίτ έχουν ανανεωμένη εμπιστοσύνη στο βαθμό που μπορεί να φτάσει αυτή η μεταχείριση. Και εδώ μπαίνουμε πραγματικά σε μια ζώνη χωρίς ειρωνεία όσον αφορά τον τρόπο που μεταχειριζόμαστε τους δικτάτορες που μας ωφελούν και τους δημοσιογράφους που προσπαθούν να αποκαλύψουν την υπεξαίρεση, την κλοπή και τη γενική διαφθορά τους.
Μπορεί να έχετε παρατηρήσει ότι ο υπηρεσιακός πρόεδρος της Ουκρανίας βρέθηκε πρόσφατα σε δύσκολη θέση, καθώς οι περισσότεροι από τους στενότερους συνεργάτες του ερευνώνται για διαφθορά ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν εγκαταλείψει τη χώρα με βαλίτσες γεμάτες μετρητά, αφήνοντας πίσω, για παράδειγμα, 14 εκατομμύρια δολάρια και πολλά διαβατήρια διαφόρων εθνικοτήτων στο όνομα του Ζελένσκι. Τώρα που ολόκληρος ο κόσμος φαίνεται ξαφνικά να αφυπνίζεται για την κλίμακα και τη σοβαρότητα της διαφθοράς στην Ουκρανία, με τον Ζελένσκι στο επίκεντρο, θα περίμενε κανείς από κάποιον στις δυτικές πρωτεύουσες να αναλάβει δράση κατά του προφανούς ενόχου.
Καθόλου.
Η ΕΕ είχε μια καλύτερη ιδέα. Αντί να συλλάβουν ή να επιβάλουν κυρώσεις στον Ζελένσκι, με πραγματικό δεσποτικό ύφος για το οποίο ακόμη και ο Τζο Στάλιν θα ήταν περήφανος, επέβαλαν κυρώσεις σε μια Ουκρανή δημοσιογράφο που αποκάλυψε ολόκληρη την απάτη. Η Νταϊάνα Παντσένκο, η οποία συχνά χαρακτηρίζεται ως «δημοσιογράφος της αντιπολίτευσης» και διασύρεται από δυτικούς δημοσιογραφικούς παρατηρητές όπως οι RSF, οι οποίοι την αποκαλούν «Ρωσίδα προπαγανδίστρια», τιμωρήθηκε από την ΕΕ για το έργο της και σοκαρίστηκε όταν έμαθε για την κατάστασή της. Κι όμως, το γεγονός ότι η ΕΕ το έκανε αυτό μοιάζει με αυτογκόλ. Αν ο Παντσένκο απλώς διέδιδε προπαγάνδα του Κρεμλίνου και τα βιντεοσκοπημένα ρεπορτάζ της από το Ντουμπάι, όπου ζει, είναι επομένως ψευδή, γιατί αυτή η κύρωση; Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν κανόνες της ΕΕ για τους δημοσιογράφους που αμφισβητούν την αφήγηση του μπλοκ; Μια κύρωση δεν μοιάζει με χαστούκι στον καρπό και πιθανότατα θα ενισχύσει μόνο την αξιοπιστία της. Ποιος στις Βρυξέλλες το σκέφτηκε αυτό; Η κλόουν Κάγια Κάλλας -την οποία οι σκληροί αναγνώστες θα μπορούσαν να προφέρουν «κα-κα»- επίσης γνωστή ως η επικεφαλής διπλωμάτης της ΕΕ, η οποία είναι τόσο εντυπωσιακά ηλίθια που έχουν εμφανιστεί αμέτρητα βίντεο στο YouTube με τις ηλίθιες δηλώσεις της, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η ένοχη. Πρόσφατα, ο παλιός καλός ΚΚ είπε σε μια ομιλία του ότι η Ρωσία δεν είχε ποτέ δεχθεί επίθεση από άλλες χώρες. Ναι, διαβάσατε σωστά.
dissident.one
