Από χρόνια στήν Ελλάδα καλλιεργείται μία ιδιόμορφη συμπάθεια πρός τήν Ρωσσία καί τόν Πρόεδρο Πούτιν.
Η Δύση περνά συνολική κρίση.
Παράγει δυσαρέσκεια.
Απογοητευμένοι πολίτες σέ όλη τή Δύση, αναζητούν ψυχολογική ασφάλεια στούς στιβαρούς χειρισμούς Πούτιν.
Σ’ αυτό τό σημείο, μάλλον, επιβεβαιώνεται ο συνήθης ιστορικός ένοχος, ο Α. Χίτλερ, όταν έγραψε ότι οι μάζες είναι θηλυκές.
Οι μάζες αναζητούν στιβαρή καθοδήγηση πού μπορεί νά είναι μία μαζική αυταπάτη.
Οι ψευδαισθήσεις παράγονται από μικρές καθημερινές υπερβολές.
Όταν έχουμε ένα πρόβλημα υγείας έστω μακροχρόνιο,
δέν απορρίπτουμε τό σώμα (τόν εαυτό μας), αλλά, τού δίνουμε τήν κατάλληλη φροντίδα.
Ομοίως, όταν υπάρχει κρίση στίς σχέσεις μέ τούς οικείους μας δέν αλλάζουμε μαμά καί μπαμπά,
γυναίκα καί παιδιά, αλλά, βελτιώνουμε τήν σχέση μαζί τους.
Τό ίδιο κοινωνικό συναίσθημα (πού καταλήγει στόν πατριωτισμό),
υπάρχει καί στή ρωσσική κοινωνία, επομένως, κάνουμε τό ίδιο όταν φροντίζουμε τόν προσωπικό χώρο πού ολοκληρώνεται στή δική μας πατρίδα!
Είτε αφορούσε τόν Χίτλερ, τόν Στάλιν είτε ακόμη καί τόν Μάο, η υποστήριξη έξω από τά όρια κάθε χώρας,
κατέληγε στήν εθνική υποτέλεια καί ενίοτε, στήν προδοσία.
Τό Έθνος είναι τό φυσικό περιβάλλον.
Τά Βαλκάνια είναι ένας ιδιαίτερος ανθρωπολογικός κόσμος.
Πολλοί μικροί λαοί, ενίοτε, χαμηλοί..
Η αρνητική φόρτιση πυροδοτεί εντάσεις καί κάνει λαούς νά μοιάζουν μέ τόν ταραχοποιό συμμαθητή πού είχαμε στό σχολείο.
Οι Δυνάμεις κάθε εποχής, λόγω αριθμητικής υπεροχής, βρίσκουν τήν ευκαιρία νά χώνουν τήν μούρη τους.
Έχει κάποιο συμφέρον η Δύση νά υπάρχει ρωσσο-φιλία στήν Ελλάδα ?
Υπό προϋποθέσεις ?
Ναί !
Ο στρατηγικός σκοπός τής Δύσης διατηρεί μόνιμη επιρροή στήν Ελλάδα.
Κάθε παρέμβαση πρέπει νά έχει διάρκεια καί ηθικό αίτημα.
Χρήσιμοι ηλίθιοι υπάρχουν παντού.
Η Ελλάς είναι τμήμα τού Δυτικού κόσμου, επομένως, ανήκει σ’ αυτόν υπό τήν δίκαιη έννοια ότι τά λίγα εκατομμύρια πού υπερέχουν μόνο σέ νευρασθένεια , σέβονται τήν Δύση τών πολλών εκατομμυρίων όπου εκεί όλοι αναζητούν δουλειά.
Τί νά πρώτο-θυμηθούμε ?
Τά γράφει κι ο Βακαλόπουλος.
Λίγο μετά τήν επικράτηση τής Επαναστάσεως τού ’21,
αρκετοί Ρωμιοί εγκατέλειπαν τήν Οθωμανική αυτοκρατορία (πού είχε παρακμάσει εντελώς) καί μέ αισιοδοξία, έρχονταν στήν μικρή απελευθερωμένη Ελλάδα.
Λίγο αργότερα, απελπισμένοι από τόν αχόρταγο εμφύλιο κανιβαλισμό καί τήν παράνοια τής καθολικής ασυμφωνίας, επέστρεφαν (ναί !!!) στήν..Οθωμανία, βρίζοντας :
“Νά φύγομε από τόν καταραμένο τούτον τόπο ! “,
δηλαδή, τούς περήφανους προγόνους..
Σάς θυμίζει κάτι ?
Πολλά ??
Έφταιγε.. τό ΝΑΤΟ ?
Τότε ?
Η ΕΟΚ ?
Η Ούρσουλα ?..
Έχει αλλάξει κάτι ?
Από τότε ?
Ναί, βγάζουμε βόλτα τόν σκύλο.
Αυτό, μόνο..
Αφήστε τήν ιερή επίκληση τής “αντι-ρωσικής προπαγάνδας”.
Ψυχολογικά είναι τό ίδιο μέ τήν κατηγορία περί αντικομμουνισμού.
Δέν κατάλαβα, έχουμε υπογράψει κάποιο καταναγκαστικό συμβόλαιο υπέρ τής Ρωσσίας?
Είναι γελοίο νά διατρανώνουν κάποιοι ότι “η Ελλάδα ανήκει μόνο στόν εαυτό της”.
Ο καθένας ανήκει μόνο στόν εαυτό του όταν (μόνος) πηγαίνει μόνο στήν τουαλέτα.
Στήν συνέχεια τής ζωής του, φροντίζει νά συνυπάρχει μέ άλλους ανθρώπους καί όσο πιό ουσιαστικές είναι οι σχέσεις, τόσο επιβεβαιώνουν τήν έννοια τής συλλογικότητας.
Υπό αυτή τήν βασική έννοια, ναί, ανήκουμε στή Δύση (στό πλαίσιο τής δυναμικής τών σχέσεων).
Αν κάποιοι φαντασιώνονται τούς Ουράνιους Έψιλον(!!) ή τό χιλιόχρονο Βυζάντιο, άς σκάψουν βαθιά (μόνοι τους..) μέσα στό μυαλό τους, για νά βρούνε τίς αιτίες τής εθνικής παρακμής.
Στήν πιό μακρινή ιστορική απόσταση, η Ιαπωνία καί η Νότια Κορέα, αποτελούν τμήμα τού ευρύτερου σύγχρονου Δυτικού κόσμου καί βέβαια, δέν ασθμαίνουν νά απαλλαγούν από αυτή τήν σχέση.
Κι εμείς, τό υποβασταζόμενο καί διαχρονικά αποτυχημένο κράτος τού βαλκανικού νότου,
περιφρονούμε τήν μόνη σύνδεση πού μάς κρατά στή ζωή όταν άλλοι λαοί αγωνίζονται -συνειδητά- περισσότερο για τήν εθνική τους πρόοδο.
Η απαίδευτη ρωσσοφιλία, εύκολα, ζυμώνεται σέ λατρεία.
Η λατρεία συμπλέκεται μέ τή βλακεία καί τήν ενοχή.
Οι συναισθηματικές εντάσεις περιορίζουν τή λογική κρίση.
Γίνονται λάθη κι έχουμε έναν φαύλο κύκλο πού καταλήγει στή βία κάθε μορφής.
Οι θαυμαστές τού μαρμαρωμένου.. Πούτιν καί τής μούμιας τού Λένιν, είναι
η θλιβερή δυναμική τών ψυχιατρικών άκρων πού αναστέλλουν τήν ωριμότητα τού λαού.
Τελικά, ως από μηχανής θεός (αρχαίας τραγωδίας), επεμβαίνει η Δύση σέ διάφορες μορφές,
από τήν αμερικάνικη βοήθεια μέ τούς τόνους ρύζι καί μακαρόνια, μέχρι τό see-through τής Κίμπερλυ καί βάζει τούς ΑΝΆΛΟΓΟΥΣ συντελεστές ρεαλισμού σ’ ένα λαό πού ενώ ξέχασε νά πεθάνει στό καφενείο, έχει λόγο καί άποψη στή σύγχρονη πραγματικότητα..
Συμπαθητικέ ρωσσό-φιλε,
κατάλαβες τώρα, γιατί είσαι μόνιμα “παρών ! ” στή διαχρονική συμφωνία τών ποσοστών ?
Είσαι ο Χατζηαβάτης τού Καραγκιόζη !
Είσαι ο Καραγκιόζης τού Χατζηαβάτη !
Άνευ καί τής δικής σου παρουσίας, δέν γίνεται παιχνίδι..
” It Takes Two To Tango ! ”
Τά δίπολα είναι τεχνικές εξουσίας.
Από παλιά είχα τήν υπόνοια, τώρα πλέον τήν βεβαιότητα, ότι για τήν όλη κατάσταση μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τόν λεγόμενο πατριωτικό χώρο..
Όσοι νοήμονες συμφωνούμε ότι τό θέμα τών κατοχικών γερμανικών αποζημιώσεων δέν έχει λήξει καί μέχρι τώρα, έχουν γίνει ύποπτοι χειρισμοί.
Υπάρχει πάντα, ένα ψυχολογικό περιβάλλον πού, τελικά, ακυρώνει (ΣΚΟΠΙΜΑ) κάθε εθνική διεκδίκηση.
Παρακολουθήστε τήν πορεία ενός λαού συνεπή σχιζοφρενή:
θυμάμαι ακόμα τό “επαναστατικό” ΠΑΣΟΚ τού Αντρέα,
μέ κατήχηση καί πορτραίτα Μάρξ καί Άρη Βελουχιώτη,
Μάρκο Βαφειάδη τού ΔΣΕ (βουλευτή επικρατείας),
“φεύγουν οι (αμερικάνικες) Βάσεις” πού μένουν (συμφωνία παράτασης παραμονής),
καί
τούς πρασινοφρουρούς πού ανά τήν επικράτεια καί στό σοβιετικό οργανωτικό μοντέλο,
οργάνωναν κράτος καί παρακράτος πού φτάνει μέχρι σήμερα (καί άλλα πολλά).
Ο Αντρέας είχε άριστες προσωπικές καί καθεστωτικές σχέσεις μέ δύο στυγνούς δικτάτορες :
τόν στρατηγό Γιαρουζέλσκι (Πολωνία) καί τόν Νικολάε Τσαουσέσκου (Ρουμανία), χωρίς νά αναφερθώ στό καθεστώς τής Ανατολικής Γερμανίας καί τήν Στάζι..
Ως πρώην μόνιμος στρατιωτικός, θά αναφερθώ σέ δύο ανθυπο-λεπτομέρειες πού έτυχε νά γνωρίζω:
1)
για νά ικανοποιήσουμε τά αντι-νατοϊκά αισθήματα τών ελλαδο-πιθήκων, μεταξύ άλλων,
ο ελληνικός στρατός πιέστηκε από τήν πολιτική ηγεσία (ΠΑΣΟΚ), νά πάρει έναν τύπο ρουμάνικου τζιπ, μάρκας ARO, τά οποία έβγαζαν τόσα προβλήματα πού γρήγορα ο στρατός τούς έβγαλε τό παρατσούκλι ΚΆΡΟ (Κ + ARO) (κάρο πού σέρνει ένα άλογο, ένα μουλάρι..) επειδή ακινητούσαν συχνά κι έτρεχαν οι τεχνικοί νά τά επισκευάσουν ενώ ο στρατός γινόταν ρεζίλι (σέ αστικό περιβάλλον) καί πέφταν καμπάνες σέ φαντάρους και στελέχη.
Τά ARO (αξιοπιστίας ΚΆΡΟ) σιωπηλά αποσύρθηκαν καί σάπισαν πρόωρα αφού ταλαιπώρησαν σοσιαλιστικά..αρκετά.
Εμείς, όμως, μέναμε σταθερά υπάκουοι στήν πορεία τής σοσιαλιστικής ανάπτυξης τού ΠΑΣΟΚ καί τού σοσιαλιστικού συνασπισμού χωρών..
2)
Κατά τρόπο φωτογραφικά παρόμοιο πήραμε πλάκες ακτινογραφίας εκ σοσιαλιστικής Πολωνίας.
Οι πλάκες αυτές, πρακτικά, ήταν άχρηστες..
Πήγαινε ο φαντάρος μέ πνευμονία από Έβρο, νά βγάλει ακτινογραφία στό στρατιωτικό νοσοκομείο καί στήν ακτινογραφία, δέν φαινόταν τίποτα καί γινόταν ο χαμός καί τρέμανε τά Στελέχη, τότε, πού στήν εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” υπήρχε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ στήλη διαθέσιμη σέ ΑΝΏΝΥΜΕΣ καταγγελίες κατά εφέδρων καί μονίμων Στελεχών τού στρατεύματος βάσει τών οποίων(!!!) καθοριζόταν η ζωή τους ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΆ καί εκφράζομαι πολύ στεγνά..
Μέ τέτοιου τύπου μεθόδους σοσιαλιστικής βίας έγινε η σταδιακή μετάλλαξη τής ελληνικής κοινωνίας.
Ραβασάκι ήταν τά παραπάνω στό σύνολο τών καθημερινών συμβάντων..
Τήν ίδια εποχή, Έλληνες πήγαιναν στήν Ευρώπη ως οικονομικοί μετανάστες καί αρκετοί πού ήσαν ένθερμοι οπαδοί τού ΠΑΣΟΚ, οργάνωναν τίς περίφημες κλαδικές τού ΠΑΣΟΚ εξωτερικού μέ σκοπό τήν υποστήριξη τού καθεστώτος τού Ανδρέα Παπανδρέου στήν Ελλάδα.
(Όσοι δέν έζησαν τότε, δέν μπορούν νά καταλάβουν. Η πλειοψηφία υπέκυψε.. Κάτι στελεχάρες τού Στρατού έγιναν πασοκάρες.. Από τότε? Αμίλητοι.. Όπως τώρα μέ τίς ξαφνικίτιδες πού δέν μιλά κανείς..)
Μέ μία λεπτομέρεια :
Όλοι αυτοί οι φλογεροί οπαδοί τού ΠΑΣΟΚ καί οι κλαδικές πού οργάνωναν, βρισκόντουσαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ σέ χώρες τής ΔΥΤΙΚΉΣ Ευρώπης, δηλαδή, σέ χώρες.. καπιταλιστικές.
Τότε, περίπου η μισή (η Δυτική) Ευρώπη ήταν καπιταλιστική καί η υπόλοιπη ήταν κομμουνιστική.
Ούτε ένας απ’ αυτούς τούς “προοδευτικούς – σοσιαλιστές” Πασόκους, δεν αναζήτησε στέγη καί εργασία σέ χώρα τής σοσιαλιστικής/κομμουνιστικής Ευρώπης.
Τό πιάνετε ?
Τρώγανε ψωμί από τόν καπιταλισμό καί πουλάγανε σοσιαλισμό..
Κατά τρόπο παρόμοιο (ψυχολογικά βολεμένο), οι σημερινοί ρωσσό-φιλοι, ζούνε στή Δύση, αλλά, αισθάνονται τήν Ρωσσία..
Η Δύση πάντα είχε προβλήματα, αλλά, παρέμενε πάντα, Δύση.
Για φανταστείτε τούς Αρχαίους επειδή είχαν εσωτερικά προβλήματα στίς τοπικές πόλεις-κράτη, νά τίς εγκατέλειπαν καί νά προσχωρούσαν στούς Πέρσες, στούς Ινδούς, στούς Αιγύπτιους, στούς Κινέζους, στούς Αιθίοπες, στούς Μάγια, στούς Εβραίους, στούς Ίνκα..
Σείς οι πατριωτάρες,
σκεφτείτε τόν Λεωνίδα νά προσχωρεί στούς Πέρσες,
τόν Βασίλειο στούς Βούλγαρους,
τόν Κωνσταντίνο Παλαιολόγο στούς Οθωμανούς,
τόν Παύλο Μελά στούς κομιτατζήδες,
τόν Ίτσιο στούς Γερμανούς,
τόν Ψαρρό στόν Βελουχιώτη,
τόν Αυξεντίου στούς Άγγλους..
Όμως, από μία άποψη καί συμπληρωματική οπτική αντίληψη, αναλογίζομαι ότι πιθανόν νά διατελώ υπό τήν έντονη επίδραση καί τό κράτος τής αντι-ρωσσικής προπαγάνδας..
Πρός άρση κάθε ανώφελης παρεξηγήσεως καί τήν άμβλυνση τών παθών, προτείνω τό εξής:
Σείς μπροστά κι εγώ ακολουθώ,
νά ζητήσουμε τήν δημοσιοποίηση τών Σοβιετικών ιστορικών αρχείων τής δεκαετίας ’40 πού αφορούν τήν δύσμοιρη πατρίδα μας!
Τί θά λέγατε ?
Υποστηρίζω, ότι όλα είναι εκεί.
ΌΛΕΣ οι απαντήσεις είναι εκεί.
Από ένα φλαμίνγκο πού αναζήτησε προσωρινό καταφύγιο σ’ έναν ορμίσκο κοντά στόν Μώλο Φθιώτιδας, έμαθα ότι η Μόσχα κρατά κλειστά ειδικά τ’ αρχεία αυτά.
Προφανώς, αλλάζει όλη η Ιστορία.
Κι επειδή τό κράτος έχει συνέχεια, η Μόσχα δεν απελευθερώνει τό αρχειακό σοβιετικό παρελθόν.
Κι εσείς..οι πατριώτες, δεν απαιτήσατε ποτέ τά σοβιετικά αρχεία νά βγούνε στό φώς, σέ δημόσια θέα καί δημόσια ακρόαση.
Στήν ίδια ψυχολογική ευθυγράμμιση μέ τό άλλο πολιτικό άκρο τού εν Ελλάδι αγγλο-σταλινισμού καί τής συμφωνίας τών ποσοστών, τό ΚΚΕ..
Σάν νά μήν πέρασε ούτε μιά μέρα..
Σάν νά μήν άλλαξε ο κόσμος, στό αποτυχημένο βασίλειο τού βαλκανικού νότου..
Αν πάλι είμαι ένας κοινός συκοφάντης, και παρέχεται πρόσβαση, εμπρός βήμα ταχύ στήν σοβιετική εξοχή !
Χάντζος Φίλιππος
