Σύμφωνα με το θέμα των Πυρηνικών Ολυμπιακών Αγώνων, νομίζω ότι πρέπει να διοργανώσουμε ειδικούς Πυρηνικούς Ολυμπιακούς Αγώνες για να απευθυνθούμε στον ελέφαντα, στις πυρηνικά εξοπλισμένες χώρες, δηλαδή σε όλες τις χώρες του κόσμου, για να δούμε ποια θα κερδίσει.
Στόχος του θα ήταν να φέρει κοντά ανθρώπους που θα μπορούσαν να προσομοιώσουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι συμμετέχοντες θα οργανωθούν ως χώρες, οι οποίες θα πρέπει να είναι πυρηνικά οπλισμένες ή ικανές για κάτι τέτοιο μέσα στα επόμενα χρόνια.
Ο στόχος του πολεμικού παιχνιδιού, συγγνώμη, εννοώ το παιχνίδι ειρήνης, θα ήταν να δούμε ποια χώρα ή χώρες θα κέρδιζαν έναν πυρηνικό πόλεμο (αν υπάρχει κάποιος) και πόσους ανθρώπους θα μπορούσαν να σκοτώσουν στις χώρες των αντιπάλων τους. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Πυρηνικοί Καλοκαιρινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Θα υπήρχαν αρκετοί κανόνες. Η ομάδα της χώρας Rach θα αποτελούνταν από μη κυβερνητικούς συμμετέχοντες, έτσι ώστε να μην μπορούν να παραβιάσουν κανένα στρατιωτικό μυστικό. Ο διαγωνισμός θα γινόταν σε διάστημα μιας εβδομάδας. Θα υπήρχε ένας ανεξάρτητος διαιτητής, ο πίνακας του Bulletin of Atomic Scientists έρχεται στο μυαλό μου, αλλά ίσως οι πιθανοί συμμετέχοντες θα πίστευαν ότι είναι πολύ προκατειλημμένοι.
Όλες οι διαδικασίες θα είναι δημόσιες και θα δημοσιοποιούνται πλήρως. Κάθε χώρα θα μπορούσε να ορίσει έναν ορισμένο αριθμό συμμετεχόντων παρατηρητών. Θα διορίζονταν ανεξάρτητοι διαιτητές και οθόνες συστημάτων υπολογιστών μόνο και μόνο για να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγκρουση.
Οι δημοσιογράφοι από κάθε χώρα θα έχουν επίσης τη δυνατότητα να αναφέρουν τις διαδικασίες στους πολίτες της χώρας τους.
Γιατί λοιπόν να διοργανώσουμε μια τέτοια εκδήλωση; Λοιπόν, όλο αυτό το πυρηνικό υλικό που διαβάζουμε στις εφημερίδες συμβαίνει κεκλεισμένων των θυρών σε πολλές χώρες, χωρίς οι πολίτες τους να έχουν ιδέα για τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο όνομά τους και τους τύπους λογισμών που υιοθετούνται.
Εάν είμαι πολίτης, δεν δικαιούμαι να γνωρίζω εάν η πόλη ή η κωμόπολη μου πρόκειται να παραδοθεί σε πυρηνικά πλήγματα από τον εχθρό; Είναι πιθανό η οικογένειά μου να είναι μεταξύ των επιζώντων ή όχι; Σε αυτή την περίπτωση, ποια ιατρική και μεταπολεμική περίθαλψη είναι πιθανό να χρειαστεί να λάβουμε; Αυτά δεν είναι παράλογα αιτήματα σωστά;
Και τι γίνεται με την καταμέτρηση των αποτελεσμάτων; Χωρίς αμφιβολία θα δείξουν ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και δισεκατομμύρια άλλοι θα ζουν στη Λίθινη Εποχή.
Αυτό θα επηρεάσει τη σκέψη κάποιου; Θα μπορούσε να είναι ένα κάλεσμα στα όπλα, ας πούμε; Θα ήθελαν πολιτικοί, στρατιωτικοί, μεγάλες εταιρείες, φιλάνθρωποι να επικεντρωθούν στο θέμα; Ή μήπως ο έλεγχος των πυρηνικών όπλων είναι κάπως σαν τον έλεγχο των όπλων στις ΗΠΑ, ένα ιερό θέμα, πολύ καυτό για να το αγγίξουμε, εκτός από το να σταθεροποιηθεί ο αριθμός τους σε ένα επίπεδο που θα μπορούσε ακόμα να οδηγήσει στην εξαφάνιση των ανθρώπων;
Ας πούμε ότι η χώρα μου είναι χαμένη. Θα μπορούσαμε να παραδοθούμε εκ των προτέρων και να αποφύγουμε τον πραγματικό πόλεμο και τις απώλειες και να εξαιρεθούμε ώστε τουλάχιστον οι δικοί μας πολίτες να επιβιώσουν;
Θα μπορούσε η προσομοίωση να χρησιμοποιηθεί για την ανάληψη εκ των προτέρων διαπραγματεύσεων για τη μεταπολεμική τάξη; Σκεφθείτε ότι το παιχνίδι ειρήνης θα ήταν ένας νέος τρόπος διαπραγμάτευσης της επόμενης συνθήκης για τα πυρηνικά όπλα, υποθέτοντας ότι δεν θα υπάρξει ποτέ άλλη;
Μου φαίνεται ότι η χρήση πυρηνικών όπλων είναι πολύ σημαντική για να αφεθεί στους πολιτικούς ή στον στρατό. Τι θα συμβεί αν οι πολιτικοί μπορούν να διαφθαρούν για να χάσουν έναν πυρηνικό πόλεμο με αντάλλαγμα να σωθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους; Ακούγεται αδιανόητο, αλλά νομίζω ότι έχουμε δει τις ίδιες συμπεριφορές σε αμέτρητους μεγάλους και μικρούς πολέμους.
Όσο για τους στρατιωτικούς, η δουλειά τους είναι να κάνουν περισσότερα από τα ίδια και καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει να απαλλαγούμε από τα πυρηνικά, απλώς να αποκτήσουμε περισσότερα από αυτά, πιο ισχυρά και πιο αποτελεσματικά.
Ίσως η απάντηση στο ζήτημα του πυρηνικού πολέμου να είναι περισσότερο καθαρός αέρας και πολύ περισσότερο φως του ήλιου, όπως συμβαίνει για πολλά προβλήματα της κυβέρνησης.
Τώρα είμαι βέβαιος ότι πολλοί άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι αυτή είναι μια αφελής και μη πρακτική λύση στο πρόβλημα της διάδοσης των πυρηνικών όπλων.
Θα συμφωνήσω ολόψυχα μαζί τους. Στη συνέχεια, όμως, το βάρος τους είναι να σκεφτούν κάτι καλύτερο. Μέχρι στιγμής το μόνο που βλέπω είναι οι ίδιες λύσεις που χρησιμοποιούνται από το κατάστημα για περισσότερα πυρηνικά όπλα και περισσότερες αποφάσεις που λαμβάνονται πίσω από τριπλές κλειδωμένες πόρτες ασφαλείας από χάλυβα υψηλής αντοχής σχετικά με τη μοίρα όλων εκεί έξω και τη δική σας πραγματικά.
Αυτό δεν μου δίνει καμία αίσθηση εμπιστοσύνης.
Περπατήσαμε στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως είναι καιρός να περάσουμε στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αυτόν τον πόλεμο που θα οδηγήσει σε μια γη με ελάχιστους ανθρώπους.
