© REUTERS / Kevin Lamarque
Σημαίες της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών – RIA Novosti, 1920, 24.12.2020
Το βασικό ερώτημα του επόμενου έτους είναι συχνά διατυπωμένο ως εξής: “Ποια θα είναι η πορεία της νέας Αμερικανικής κυβέρνησης όσον αφορά την Κίνα και τη Ρωσία; Θα αποκαλέσει ο Μπάιντεν τις δύο χώρες εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών ή θα προσπαθήσει να βελτιώσει τις σχέσεις με μία από αυτές (πιθανότατα με την Κίνα) και έτσι να αποδυναμώσει τη Ρωσο-Κινεζική συμμαχία;” Ή, για να το θέσω απλά, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να χωρίσουν τη συμμαχία μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου·
Για τους αμφισβητίες, η τελική απάντηση δόθηκε την Τρίτη.
“Όσο πιο χαοτικός θα είναι ο κόσμος, τόσο πιο σταθερές θα πρέπει να είναι οι σινορωσικές σχέσεις, τόσο πιο πολύτιμη θα είναι η σημασία της διμερούς συνολικής στρατηγικής συνεργασίας για την Κίνα, τη Ρωσία και τον κόσμο… Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιτίθενται στις τάσεις της εποχής και συνεχίζουν να επιβάλλουν μονομερείς κυρώσεις που θα αφήσουν μόνο τα πιο επαίσχυντα σημάδια στην παγκόσμια ιστορία”.
Αυτό δήλωσε ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι σε συνομιλία με τον Σεργκέι Λαβρόφ την Τρίτη, και ο υπουργός μας σε απάντηση τόνισε την ανάγκη να «αντισταθούμε αποφασιστικά στις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να υπονομεύσουν την πολυμέρεια, αντιστεκόμενοι από την πίεση της Ουάσινγκτον στη Ρωσία και την Κίνα ». ” Η αναφορά στις κυρώσεις δεν είναι τυχαία: την ίδια ημέρα έγινε γνωστό για τα νέα αμερικανικά μέτρα κατά των ρωσικών και κινεζικών επιχειρήσεων του στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος και σχετικά με τις κοινές περιπολίες που διεξάγονται από ρωσικά και κινεζικά στρατηγικά αεροσκάφη στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας και τη Θάλασσα της Ιαπωνίας – δηλαδή, όπου η Κίνα φρουρείται από τις Αμερικανικές βάσεις.
Η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν καταστήσει εδώ και καιρό σαφές ότι η σχέση τους δεν εξαρτάται από το ποιος θα είναι ο Πλοίαρχος στον Λευκό Οίκο, αλλά απλά δεν θέλουν όλοι να το ακούσουν. Ο Xi Jinping έχει καταστήσει σαφές ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δεν πρέπει να εξαρτώνται από τις αλληλεπιδράσεις τους με τρίτες χώρες και τις διεθνείς αναταραχές – και ήδη σε αυτή τη διατύπωση ήταν η απάντηση σε εκείνους που εξακολουθούν να αναμένουν να παγώσουν τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου. Ή να φοβούνται την προδοσία: δεν είναι μυστικό ότι τόσο στην Κινεζική όσο και στη Ρωσική κοινή γνώμη υπάρχουν τόσο ειλικρινείς όσο και δεσμευμένοι πολέμιοι της προσέγγισης μεταξύ των δύο χωρών, σχεδόν το κύριο επιχείρημα των οποίων ακούγεται σαν το εξής: “Δεν μπορείτε να κάνετε στρατηγικά σχέδια με την προσδοκία των συμμαχικών σχέσεων, γιατί σε κάποιο σημείο αυτοί (Ρώσοι ή Κινέζοι) θα μας προδώσουν, συνωμοτώντας με τον εχθρό μας τις Ηνωμένες Πολιτείες, και τότε θα μας χτυπήσουν.”
Είναι σαφές, όταν αυτές οι “προφητείες” εκφωνούνται από εκπροσώπους της “πέμπτης φάλαγγας” στη Ρωσία ή την Κίνα – έχουν μια τέτοια δουλειά, οι Ατλαντιστές χρειάζονται πάση θυσία για να κάνουν ένα χάσμα μεταξύ των Ρώσων και των Κινέζων, έτσι επεξεργάζονται την κοινή γνώμη μέσω “ειλικρινών πατριωτών”. Ακόμη χειρότερα, όταν τέτοια συναισθήματα αρχίζουν να μεταδίδουν πραγματικοί πατριώτες και στις δύο χώρες – που ανησυχούν ειλικρινά για την πατρίδα τους, η ηγεσία της οποίας υποτίθεται ότι έχει πολύ εμπιστοσύνη και ξεχνά τα διδάγματα της ιστορίας: τι γίνεται με το Damansky(ένα μικρό νησί στα σύνορα Ρωσίας Κίνας), μας επιτέθηκαν τότε;
Και αυτό παρά το γεγονός ότι η εμπιστοσύνη μεταξύ της Ρωσίας και της Κίνας, μεταξύ Πούτιν και Xi δεν βασίζεται σε συναισθήματα, δεν είναι σε απελπιστική κατάσταση (και μετά από όλες τις δημοφιλείς ιστορίες που “διαπληκτίστηκε με τη Δύση – και πήγε να υποκύψει στην Κίνα”), όχι για το γεγονός ότι είμαστε “φίλοι κατά των Ηνωμένων Πολιτειών”, αλλά σε μια βαθιά κατανόηση των συμφερόντων, την ιστορία και τους νόμους της ανάπτυξης του κράτους τους και τα οφέλη των στενών, σχεδόν συμμαχικών σχέσεων. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας συνειδητής στρατηγικής επιλογής της ηγεσίας των δύο χωρών. Μαζί είμαστε πολύ ισχυρότεροι από μεμονωμένα, και τα συμφέροντά μας συμπίπτουν στο κύριο πράγμα: οικοδομούμε έναν νέο, μετααμερικανικό κόσμο.
Ταυτόχρονα, οι σχέσεις μεταξύ των χωρών μας και των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν διαφορετική ιστορία και διαφορετικό τρέχον περιεχόμενο, αλλά δεν πρόκειται για το Αμερικανικό κράτος, αλλά για το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που οι ελίτ του Ατλαντικού προσπαθούν να προωθήσουν με τη βοήθειά του. Εδώ και αρκετά χρόνια, ταυτόχρονα με την κατασκευή στοιχείων ενός νέου τρόπου ζωής, ενός νέου συστήματος διεθνών σχέσεων, το οποίο προκύπτει μπροστά στα μάτια μας, αλλά είναι μια μακρά και δύσκολη διαδικασία. Κατά τη διάρκεια της οποίας οι εντάσεις και το χάος στον κόσμο θα αυξηθούν μόνο – και η τρέχουσα δήλωση του Wang Yi είναι ακριβώς αυτό. Όσο πιο χαοτικός είναι ο κόσμος, τόσο πιο σταθερές θα πρέπει να είναι οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, όσο περισσότερο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν να αποσταθεροποιήσουν την κατάσταση στον κόσμο και να ασκήσουν πίεση στην Κίνα και τη Ρωσία, τόσο ισχυρότερη θα πρέπει να είναι η ρωσοκινεζική συμμαχία.
Και ακόμη και αν το αδύνατο συμβεί, και οι ΗΠΑ θα αλλάξουν την πολιτική τους προς τη Ρωσία ή την Κίνα και να προσπαθήσουν να “κάνουν τους φίλους” ως απάντηση στην αποδυνάμωση της ρωσο-κινεζικής συνεργασίας, δεν θα αλλάξει ριζικά τίποτα. Ναι, η Μόσχα και το Πεκίνο θα μπορούσαν ακόμη και να παίξουν αυτό το παιχνίδι με την Ουάσιγκτον, αλλά δεν θα επηρέαζε τη στρατηγική συμμαχία των δύο χωρών μας. Φυσικά, κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου παιχνιδιού (ακόμη και σε συμφωνία με τον σύμμαχο) θα μπορούσαν να υπάρξουν ιδιωτικές παρανοήσεις και ακόμη και παρεξηγήσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Κίνας – αυτός που θα πήγαινε σε μια τέτοια προσέγγιση, θα ήταν ύποπτος για προδοσία: τι γίνεται εάν δεν φλερτάρει, και είναι το πρώτο βήμα στο δρόμο προς την προδοσία; Τέτοιες αμφιβολίες θα είναι πάντα παρούσες στις ελίτ (μερικές από τις οποίες θα είναι πάντα δύσπιστες της Ρωσο-Κινεζικής συνεργασίας), αλλά η σχέση εμπιστοσύνης των ηγετών των δύο χωρών (και το γεγονός ότι θα είναι στο πηδάλιο για πολύ) θα ξεπεράσει τη δοκιμασία οποιουδήποτε Αμερικανικού πειρασμού.
Επιπλέον, στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες μιας τέτοιας πονηριάς της Ουάσιγκτον φαίνονται αρκετά ασήμαντες: αν ο Trump δεν είχε την ευκαιρία να προσπαθήσει ακόμη και να «τα πάει καλά με τον Πούτιν», τότε ο Μπάιντεν και οι παγκοσμιοποιητές του θα συνεχίσουν την πολιτική της ταυτόχρονης πίεσης στη Μόσχα και το Πεκίνο, η οποία είναι εντελώς χαμένη και ασύμφορη υπόθεση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτά συνδυασμό με ανεπιτυχείς προσπάθειες οικοδόμησης μιας ευρείας αντικινεζικής συμμαχίας και επιστροφής της Αμερικής στο ρόλο του «ηγέτη του δημοκρατικού κόσμου», δηλαδή του παγκόσμιου μαέστρου με την στολή του χωροφύλακα και των δεξιοτήτων του προβοκάτορα. Όλα αυτά θα αυξήσουν μόνο το ήδη αυξανόμενο χάος στις διεθνείς σχέσεις – και θα ενισχύσουν τη ρωσοκινεζική συμμαχία.
