Το γεγονός ότι η αυξημένη ρευστότητα που χορηγεί στην Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων δεν φτάνει στην ελληνική αγορά, αναγνωρίζει ο επικεφαλής της ΕΤΕπ, Werner Hoyer.
Με συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ο κ. Hoyer κάνει λόγο για τρεις βασικούς λόγους που οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Από την μία πλευρά η ελληνική γραφειοκρατία. «Ήμασταν σε θέση να χρηματοδοτήσουμε την κατασκευή αυτοκινητοδρόμων εδώ και χρόνια, αλλά η κατάσταση με τα συμβόλαια και τις παραχωρήσεις ήταν καταστροφική και μας πήρε χρόνια να καθαρίσουμε το τοπίο και να προχωρήσουμε» εξηγεί.
Από την άλλη πλευρά, εξίσου σημαντικός λόγος σύμφωνα με τον κ. Hoyer είναι η κατάσταση των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της Ελλάδας, που είναι και οι μεσολαβήτριες μεταξύ της ΕΤΕπ και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όπως λέει, «και εγώ δέχομαι παράπονα από μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν βλέπουν ετοιμότητα από τις ελληνικές τράπεζες να βοηθήσουν. Σε πολλές περιπτώσεις ζητάω από συναδέλφους μου να πάνε και να δουν τι έχει πάει λάθος».
Το τρίτο πρόβλημα που διαπιστώνει, είναι η ότι δεν υπάρχουν αρκετές επενδυτικές προτάσεις από την Ελλάδα. «Οι πλούσιοι στην Ελλάδα δεν είναι φιλόδοξοι με τις ελληνικές επενδύσεις. Προτιμούν να επενδύσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα», λέει ο επικεφαλής του μεγαλύτερου δημόσιου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος στον κόσμο, με ενεργητικό 512 δισ. ευρώ.
«Ελάτε με καλές προτάσεις και θα τις χρηματοδοτήσουμε. Μπορούμε να βάλουμε εμείς την πραγματογνωμοσύνη ώστε να εξελίξετε καλύτερα το επενδυτικό σας σχέδιο. Δοκιμάστε το!» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο Werner Hoyer κάνει επίσης λόγο για αδυναμίες της Ελλάδας στους τομείς της παραγωγικότητας και της καινοτομίας. «Ικανότητες υπάρχουν, αν πάτε σε επιστημονικά κέντρα θα βρείτε Έλληνες ερευνητές που στέκουν παγκοσμίως, αλλά μερικές φορές εργάζονται υπό εξαιρετικά σκληρές συνθήκες. Θα ήταν πολύ ευεργετικό για την μακροπρόθεσμη ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας να γίνουν επενδύσεις εκεί» σημειώνει.
Μεταξύ άλλων, ο κ. Hoyer αποδίδει εύσημα στους κ.κ. Σαμαρά και Στουρνάρα, για το γεγονός ότι κατάφεραν να πάρουν αποφάσεις κόντρα στη διάθεση της κοινής γνώμης, κάτι που, όπως λέει, «θα ήταν αδύνατο να συμβεί στη Γερμανία ή στη Δανία».
