Ο πρόεδρος, ήσυχος πως τα κόμματα όσο και να φωνάξουν στο τέλος θα φοβηθούν να πάρουν μια απόφαση που μπορεί να αποδειχτεί μοιραία, και τελικά θα ψηφίσουν, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα εκ του μακρόθεν, από τον τόπο των διακοπών του. Κι οι πολίτες, κι αυτοί εν μέσω θέρους, πιο παθητικά από ποτέ, αναμένουν τις εξελίξεις με λιγότερη αγωνία από αυτήν που έχουν για το τέλος του «Μπρούσκο». Γιατί το όλο σίριαλ, όσο τραγικό κι αν είναι, μοιάζει κάπως με τις προφητείες του Νοστράδαμου. Χωρίς το νομοσχέδιο το χάος.
Αλλά, αφού ήταν τόσο κομβικό το θέμα, αντί οι δύο υπουργοί να παριστάνουν τώρα τους απόγονους του Νοστράδαμου που προφητεύουν την καταστροφή, γιατί δεν φρόντισαν έγκαιρα να ενημερώσουν τα κόμματα πως «τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα όσο τα παρουσιάζουμε στους πολίτες, δεν άνοιξαν οι κρουνοί της αγοράς και μας ραντίζουν με δάνεια. Όλα αυτά για να αποκοιμίζουμε τους πολίτες τα λέμε ώστε να μην καμφθεί το ηθικό τους, όπως και τότε, το 1974, που τους λέγαμε πως ρίχναμε τα τουρκικά αεροπλάνα το ένα μετά το άλλο».
Γιατί πρώτα έγινε το νομοσχέδιο, συζητήθηκε και προσυπογράφηκε με την Τρόικα κι όταν στάληκε στη Βουλή δεν μπορούσε ούτε να προστεθεί, ούτε να αφαιρεθεί λέξη; Πόσες φορές θα παιχτεί το ίδιο σενάριο; Ή μήπως είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού με τελική έκβαση την πλήρη αποχαύνωση του πολίτη, που κουρασμένος να παρακολουθεί τα ίδια και τα ίδια, υψώνει τα χέρια κι αφήνεται στη μοίρα του που την καθορίζουν πια οι τραπεζίτες, οι οίκοι, τα funds και πολιτικοί που έχουν γίνει νεροκουβαλητές όλων αυτών;
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Πηγή: Hellasforce
