Το «Έθνος της Κυριακής» φιλοξενεί άρθρο του καταξιωμένου επιστήμονα του οποίου οι προτάσεις είναι… επαναστατικές.
«Η Ελλάδα, από την ένταξή της στην Ευρωζώνη, είχε σχετικά υψηλό χρέος. Ωστόσο, τα χρέη έμεναν σταθερά σε σχέση με τα έσοδα, επειδή διέπρεπε σημειώνοντας τον μεγαλύτερο ρυθμό αύξησης εσόδων. Δεν μπορούσε να γινει κανένας λόγος για ‘κρίση χρέους’.
Σημαντικό ρόλο στην κατάρρευση της Ελλάδας διαδραμάτισε το γεγονός ότι το αξιόχρεό της υποβαθμίστηκε από τους οίκους αξιολόγησης σε τέτοια έκταση που ξεπερνούσε κατά πολύ μια υποβάθμιση που θα δικαιολογούσε η οικονομική της κατάσταση, τα δημοσιονομικά της ελλείμματα και τα επίπεδα του χρέους. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει σε τόσο ακραία και υπερβολική υποβάθμιση έγκειται στη δυνατότητα που προκύπτει για αυτοεκπληρούμενες προβλέψεις.
Μία απολύτως αδικαιολόγητη υποβάθμιση μπορεί να κλονίσει τόσο πολύ την εμπιστοσύνη στην ικανότητα μιας χώρας να εξυπηρετήσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, ώστε τα επιτόκια δανεισμού να αυξηθούν σε τέτοιο βαθμό που θα νομιμοποιούν την αρχική υποβάθμιση ή θα απαιτούν και νέες υποβαθμίσεις που θα οδηγήσουν σε νέα αύξηση επιτοκίων. Το τέλος ενός τέτοιου ‘σπιράλ’ μπορεί να είναι η χρεοκοπία ενός κράτους που ήταν οικονομικά και δημοσιονομικά σταθερό», αναφέρει μεταξύ άλλων ο Γκέρτνερ και εξηγεί ότι «έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου η ευρωπαϊκή πολιτική να απελευθερωθεί από τα συμπτώματα της κρίσης χρέους και την εμμονή που έχει προκύψει μέσα από αυτήν με τη λιτότητα και την περικοπή των κρατικών δαπανών. Πρέπει πλέον να εντοπίσει και να διαχειριστεί τις πραγματικές αιτίες της κρίσης. Αυτό μπορεί να το πετύχει είτε απαγορεύοντας πλήρως την αξιολόγηση κρατών με την παρούσα μορφή ή τουλάχιστον με το να δημιουργήσει το νομικό πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέπει στις χώρες που αξιολογούνται με τρόπο που τους φαίνεται αδικαιολόγητος, να μπορούν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη.
Πώς είναι δυνατόν ένας ιδιώτης όπως ο Κροίσος των γερμανικών ΜΜΕ, Λέο Κιρχ – ο οποίος πέθανε το 2011 – να έχει τη δυνατότητα να προσφύγει με ένδικα μέσα εναντίον της Deutsche Bank» επειδή η τράπεζα αμφισβήτησε δημοσίως την πιστοληπτική του ικανότητα και πιθανότητα τον οδήγησε έτσι στη χρεοκοπία και να πετύχει από το δικαστήριο μια αποζημίωση που αγγίζει το ένα δισεκατομμύριο ευρώ;
Και την ίδια στιγμή, χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία να μην έχουν το δικαίωμα να αμυνθούν εναντίον ‘απόψεων’ των οίκων αξιολόγησης, που μοιάζουν παντελώς ανυπόστατες, παρότι το διακύβευμα είναι η ίδια η ύπαρξη εκατομμυρίων πολιτών και το μέλλον της νεολαίας μας;».
