Είμαστε εμείς οι πολίτες ένοχοι για την κατάντια της χώρας; Τα φάγαμε όλοι μαζί; Είμαστε υπεύθυνοι για τη σαπίλα και τη διαφθορά; Όχι και πρέπει να πάψουμε να αυτομαστιγωνόμαστε, νικημένοι από την προπαγάνδα του καθεστώτος, διαφορετικά δεν πρόκειται να αντιληφθούμε τι
πραγματικά συμβαίνει.
Δεν είναι υπεύθυνη η ελληνική κοινωνία για τον απλούστατο λόγο, γιατί…
ποτέ δεν συμμετείχε στη λήψη οποιασδήποτε απόφασης. Εκείνος που δεν συμμετέχει σε κάποια απόφαση δεν είναι υπεύθυνος για τις συνέπειες της απόφασης που πάρθηκε. Η κοινωνία έχει εξοβελιστεί έξω από το θεσμικό πολιτικό σύστημα σε μια ιδιότυπη ιδιώτευση. Επομένως, δεν φέρει καμία ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στο κράτος σήμερα. Φταίνε εκείνοι που θεσμικά έπαιρναν τις αποφάσεις.
Η αντίθετη άποψη λέει ότι η κοινωνία είναι απόλυτα υπεύθυνη, γιατί εκείνη ψήφισε τους συγκεκριμένους πολιτικούς. Τραγικό λάθος. Σε όλη τη μεταπολίτευση, η κοινωνία προσπάθησε. Με τη μόνη δυνατότητα που είχε (δηλαδή την ψήφο των αντιπροσώπων της) επέφερε συνεχείς εναλλαγές στην εξουσία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έστειλε στη Βουλή και εξαφάνισε δεκάδες ανεπαρκή νέα κόμματα που την διέψευσαν τραγικά, ενώ ταυτόχρονα εξέλεξε διαχρονικά στο Κοινοβούλιο χιλιάδες νέους βουλευτές (οι οποίοι σήμερα απολαμβάνουν την σύνταξή τους), μπας και κάνει τα πράγματα καλύτερα.
Τι κατάφερε όμως η κοινωνία με τις εκλογές;; Τίποτε απολύτως. Απεναντίας η κατάσταση χειροτέρευε συνεχώς, μέχρι που φτάσαμε στη χρεοκοπία. Και το χειρότερο είναι ότι ακόμα και τώρα, η κοινωνία δεν μπορεί με την ψήφο της να πετάξει από την εξουσία το ίδιο το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που την χρεοκόπησε. Η ασθένεια λοιπόν είναι βαθιά. Είναι κρίση θεσμών και αυτούς πρέπει να αλλάξουμε.
Για ένα πράγμα ευθύνεται τώρα η ελληνική κοινωνία. Για το ότι δεν συνειδητοποιεί ότι η κρίση είναι κρίση θεσμών και δεν εξεγείρεται να ανατρέψει τους άρρωστους θεσμούς, προκειμένου να διασωθεί. Ακόμα συνεχίζει να πιστεύει πως η αλλαγή και μόνο των πολιτικών προσώπων, θα την σώσει. Θεωρεί τους θεσμούς δημοκρατικούς (έτσι λέει η επίσημη προπαγάνδα) και φοβάται να δει την αλήθεια κατάματα.
hassapis-peter
