«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του»ΜΕΡΟΣ Θ΄

Τα προηγούμενα μέρη ΕΔΩ 

ΜΕΡΟΣ Θ΄ 

Στην αρχή του βηματισμού του, ο Μητροπολίτης Χριστόδουλος και στα πλαίσια «ποιμαντικής προσέγγισης των νέων», ίδρυσε τη Χ.Ν.Ε.Δ. (Χριστιανική Νεολαία Δημητριάδος). 

Ο λόγιος κληρικός στο βιβλίο του, γράφει: 

«Η Χριστιανική Νεολαία Δημητριάδος (Χ.Ν.Ε.Δ.), όπως την ονόμασε, με τέσσερις χιλιάδες (4000) εγγεγραμμένα και ενεργά μέλη, με γενικό υπεύθυνο τον ιεροκήρυκα Αρχιμ. Δανιήλ Πουρτσουκλή, δραστηριοποιήθηκε με πρωτότυπο τρόπο: δημιούργησε νεανική χορωδία, διοργάνωσε ανοικτές διαλέξεις για τους νέους… και διοργάνωσε τα περίφημα Συνέδρια Νεολαίας, με ομιλητές διαπρεπείς προσωπικότητες του πνευματικού και επιστημονικού κόσμου της χώρας. Σε υποσημείωσή του (αρ. 108, σελ. 86), γράφει: 

«Πραγματοποιήθηκαν συνολικά οκτώ Συνέδρια: 1ο, στις 6/11/82 με ομιλητή τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά και θέμα «ομολογία Χριστού σήμερα». 2ο στις 10/11/1984, με ομιλητή τον φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο και θέμα «παιδεία και παράδοση» κλπ».  

Τα επικονιάματα του λόγιου κληρικού για τον Μητροπολίτη Χριστόδουλο (1974-1998) κινούνται, πολλές φορές στον ορίζοντα της εξαίρεσης, που άπτονται μονοδιάστατα τη σφαίρα της Ιστορίας. 

Επειδή συνειδησιακά είμαι αντίθετος στην ικανότητα χειρισμού της γλώσσας υπό ανθρώπων, που με την στιλνότητα των εκφράσεών τους σκορπίζουν ανακρίβειες ή ασάφειες ιδεών γύρω από το Σεραφειμικό καθεστώς, γι’ αυτό παραθέτω (προς ακριβή προσέγγιση της πραγματικότητας) απόσπασμα – ρεπορτάζ του τοπικού «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ», για ένα συνέδριο της Χ.Ν.Ε.Δ. που δεν συμπεριελήφθη στον κατάλογο των συνεδρίων υπό του εν λόγω κληρικού. 

Ερώτημα: Γιατί αυτό το Συνέδριο (Σάββατο 1/1/83) της Χ.Ν.Ε.Δ. αποσιωπήθηκε, ως κεκαλυμμένη αδυναμία; 

Να είναι, άραγε, σύμπτωμα μιας περιορισμένης γνωστικής εμβέλειας του συγγραφέως ή σκοπιμότης; 

Έγραψε ο Τύπος (6/1/83 «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» -Βόλος, ημέρα Πέμπτη): 

«To αρμόνιο που έκανε την εμφάνισή του στον Άγιο Νικόλαο (είναι η Μητρόπολις) κατά τη Θεία Λειτουργία του Σαββάτου που πέρασε, προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών από μέρους Βολιωτών που το θεωρούν σαν μία ανεπίτρεπτη εκτροπή από την ορθόδοξη παράδοση και με υπόμνημα προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος, κάνουν γνωστή την απόφασή τους να αγωνιστούν κατά της εισαγωγής μουσικών οργάνων στην λατρεία «κατ’ απομίμηση των Παπικών και των Προτεσταντών». 

Το υπόμνημα έχει ως εξής (Βόλος 5/1/1983): 

Μετά σεβασμού 

(έπονται πάνω από 100 υπογραφές, ενώ ο Τύπος δημοσίευσε τις 52). 

1ο Σχόλιο: Προς τιμή του ο Σεβ. Χριστόδουλος, σε εκκλησιολογική προοπτική, δεν ξαναπροσπάθησε αυτή τη μορφή λειτουργικής καινοτομίας. 

Πιστεύω (προσωπικά) ότι, συναρτώντας ο Σεβ. Χριστόδουλος τη σκέψη του με τις γειτονικές αντιδράσεις των αδελφών ορθοδόξων Λαρισαίων, δεν ήθελε μελλοντικές παρόμοιες εκδηλώσεις στην Μητρόπολή του∙ δεν ήθελε την ανάδειξη του αγωνιστικού, εκκλησιολογικού, ορθοδόξου Είναι του ποιμνίου, ως αντανάκλαση του υγιούς και κανονικού παραδείγματος των Λαρισαίων. (τέλος σχολίου) 

Σε βιβλίο του ο Σεβ. Χριστόδουλος εκδηλώνει επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες για ορισμένες πράξεις των εκκλησιαστικών ηγετών. Στις παρατηρήσεις του εμπεριέχεται και το καθρέφτισμα του Σεραφειμικού καθεστώτος. Άραγε οι παρατηρήσεις του ήτο έκφραση υποσυνείδητου ψυχολογικού ελέγχου; 

Στο βιβλίο αυτό με θέμα «Γιατί απομακρύνονται οι νέοι από την Εκκλησία» γράφει (μεταξύ άλλων): 

Α) «Τα σφάλματά μας (δηλ. των εκκλησιαστικών ηγετών) υπήρξαν μεγάλα και τρανά. Ανεχθήκαμε επί αιώνες το σκάνδαλο της διαιρέσεως του Χριστιανικού κόσμου, ενώ είμαστε κήρυκες Εκείνου, που εδίδαξε την ομόνοια και την αγάπη» (Σελ. 7-8). 

2ο Σχόλιο: Στις ανωτέρω σειρές πραγματοποιεί καθαρά επεκτατισμό των ευθυνών για το σχίσμα (1054). Υπογραμμίζει το «συνυπεύθυνο»∙ η ευθύνη δηλ. του παπισμού μερικοποιείται. Εάν δεν ήξερα, θα θεωρούσα ότι ήταν δηλώσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου! (τέλος σχολίου). 

Πολλές φορές σε λίγες γραμμές διαπιστώνεται η δομή ολόκληρου του εκκλησιολογικού ψυχισμού ενός επισκόπου – κληρικού. Ιδιαίτερα αναιρετικές και διαφωτιστικές, όμως, είναι οι μαρτυρίες δύο επισκόπων: 

1. i) Μέγας Βασίλειος:

Αιώνες πριν από την απομάκρυνση των δυτικών από την Εκκλησία, ο Μ. Βασίλειος κατηγόρησε (προφητικά) την Δυτική υπεροψία ως «δυτικήν οφρύν». Στην Επιστολή του (239) προς Ευσέβιο, γράφει: «Εάν δε επιμείνη η οργή του Θεού, ποία βοήθεια ημίν της δυτικής οφρύος;». 

Επίσης στην Επιστολή του (215) προς Δωρόθεον, γράφει για τον (τότε) Επίσκοπο Ρώμης: 

«Αν η συζήτησις είναι με άνδρα υπερόπτην και επηρμένον, καθήμενον εις υψηλόν θρόνον, και δια τούτο μη δυνάμενου ν’ ακούη εκείνους που του εκθέτουν από χαμηλά την αλήθειαν, ποίον όφελος…»; 

1. ii) Αυγουστίνος Καντιώτης:

«Ο πάπας χωρίστηκε απ’ την Ορθοδοξία και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι χωρισμένος. Και παρ’ όλο που πέρασαν από τότε 1000 περίπου χρόνια, ο πάπας δεν αναγνώρισε τα λάθη του, αλλά μένει αμετανόητος…» (Βλέπε «ΜΥΡΙΠΝΟΑ ΑΝΘΗ» – Σελ. 34).  

«Αγάπης ένεκα τους αιρετικούς αποστρεφώμεθα», τονίζουν οι Πατέρες. (Συνεχίζεται) 

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ