Συγγραφέας: Αλεξάντερ Ντούγκιν
Η επίθεση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Μονάδα 6 του Πυρηνικού Σταθμού Ζαπορίζια αποτελεί πλήγμα για τους εναπομείναντες φιλελεύθερους στη Ρωσική ελίτ και για τους υποστηρικτές του «πνεύματος του Άνκορατζ». Το Κίεβο κάνει όλα αυτά σκόπιμα και με την άμεση υποστήριξη της Δύσης.
Δεν έχει νόημα να καλούμε τώρα δημοσιογράφους και να τους δείχνουμε την τρύπα στη μονάδα της πυρηνικής ισχύος. Απολύτως άσκοπο. Η Δύση θα αποφασίσει: οι Ρώσοι προσπάθησαν να κατηγορήσουν τους άτυχους Ουκρανούς για όλα. Και δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε για να τους αλλάξουμε την γνώμη.
Βλέπουν και κατανοούν τα πάντα τέλεια και κλιμακώνονται συνειδητά: θεωρούν τη συμπεριφορά μας ως αναποφασιστικότητα (ανεξάρτητα από το αν είναι τέτοια ή όχι).
Η πυρηνική τρομοκρατία έχει ήδη ξεκινήσει. Δεν αποτελεί απειλή· συμβαίνει ήδη. Όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έπληξαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, έθεσαν τέλος σε αυτή την υπόθεση. Δεν βρισκόμαστε στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου· βρισκόμαστε ήδη σε αυτόν.
Τώρα πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με τη Δύση. Μας πολεμούν μέσω των Ουκρανών. Αλλά αυτοί είναι. Και να το πιο σημαντικό: τα στρατιωτικά μας πλεονεκτήματα μειώνονται καθημερινά από έναν νέο γύρο δυτικής στρατιωτικο-τεχνικής επιθετικότητας.
Το κύριο ατού μας είναι τα πυρηνικά όπλα. Αλλά αν αντέξουμε περισσότερο, οι εχθροί μας θα τα χρησιμοποιήσουν (και τι ήταν τα χτυπήματα στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια αν δεν ήταν μια βρώμικη βόμβα;!) ή θα χάσουν τη σημασία τους. Και αυτό είναι ήδη προβλέψιμο.
Νιώθουμε σαν να δίνουμε στον εχθρό την ευκαιρία να μας επιτεθεί με όλη του τη δύναμη, ακριβώς όταν είναι έτοιμος. Αυτό αγγίζει τα όρια της προδοσίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι η έκτη φάλαγγα έχει γίνει πιο δραστήρια, ζητώντας ανοιχτά την ήττα του Κρεμλίνου. Έρχεται μια εποχή πολύ δύσκολων αποφάσεων. Η απουσία τους, ειδικά σε σύντομο χρονικό διάστημα, δεν θα είναι καθυστέρηση, αλλά απόφαση. Αλλά καταστροφική.
