(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Γ’
Η ιδιομορφία (αναθεωρητισμός) των οικουμενιστών είχε ζητήσει απ’ αρχής την «αναθεώρηση των περί νηστείας διατάξεων». Στα προφητικά κείμενα του Οσίου Δανιήλ, διαβάζουμε: «Άπαντα τα περί του Χρόνου λατρείας, αργίας Κυριακής και άλλων ημερών, περί νηστείας και διαρκείας αυτής προβαλλόμενα προς αναθεώρησιν και μεταρρύθμισιν, ως τα πράγματα στεντορείως κηρύττουσι, τούτο μεν όπως ακολουθήσωμεν την πλατείαν και αντευαγγελικήν οδόν, παρά την διαγόρευσιν του Ιερού Ευαγγελίου, χάριν των ραθύμων και ψυχικών ανθρώπων, τούτο δε όπως φαιδρύνωμεν τας όψεις και προσδοκίας των αιρετιζόντων, δια να εγκαυχώνται, ότι ημείς πλησιάζομεν προς αυτούς» (Σελ. 23 του βιβλίου «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»).
Πράγματι στην Α’ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 (μετά από 50 χρόνια περίπου), στον κατάλογο των δέκα (10) θεμάτων για την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», τον οποίο και ενέκρινε η Α’ Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, υπάρχει και το θέμα: «Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων».
Ήδη είχε αρχίσει η αναθεωρητική πραγματικότητα των «διατάξεων περί Νηστείας», ζώντος του οσίου Δανιήλ, ο οποίος σε δύο επιστολές του προς: Ιωάννη Αθ. Κουτσούκο, περί Νηστείας και θείας μεταλήψεως, γράφει (μεταξύ άλλων): «Με βαθιά μου λύπη βλέπω να ενεργοποιείται η νεωτεριστική αυτή διδασκαλία στην πραγματικότητα, όχι μόνο στις ιερές και Θεολογικές Σχολές όπου διδάσκεται η Θεολογία και η Δογματική ακρίβεια της Ορθόδοξης Πίστης μας, αλλά και από πολλούς ευσεβείς Ιεροκήρυκες και Διδασκάλους, οι οποίοι, ενώ διακηρύσσουν με στεντόρεια φωνή το αλάνθαστο δίδαγμα της ευσεβούς μας πίστης και ενώ στηλιτεύουν τις κακοδοξίες των αντιφρονούντων αιρετικών, αντίθετα όμως το περί νηστείας διάταγμα όχι μόνο δεν το διδάσκουν, αλλά και υπόγεια με διάφορους τρόπους το απορρίπτουν» (Σελ. 230).
1ο Σχόλιο: Η μελέτη των συγγραμμάτων του οσίου Δανιήλ, ανοίγει χώρο στη ψυχή για δραστηριότερη πνευματική και ψυχική προσπάθεια, παραμερίζοντας από τη διάνοια (νου) περιττές τυπικές φροντίδες, διότι διδάσκει «εν όλω, επί του όλου, ως προς το όλον» της Ορθόδοξης Χριστιανικής βιωματικότητας. Δυστυχώς, στο τέλος των Θ. Λειτουργιών (στην Απόλυση), ενώ (σχεδόν όλοι) οι ενοριακοί ιερείς μνημονεύουν τους σύγχρονους αγίους, δεν μνημονεύουν και τον όσιο Δανιήλ Κατουνακιώτη.
Υπάρχει ένας ομολογιακός διαχωρισμός, δηλ. περιδιαβαίνουν εδώ στην Ι.Μ. Δημητριάδας τον χώρο των προφητικών – ηθικών αρετών των σύγχρονων αγίων, μη αναφερόμενοι, όμως, στην ομολογιακή αντι-αιρετική διάστασή τους, διότι έτσι εξασφαλίζεται το κλίμα των «ησυχασμένων καιρών».
Πιστεύω, ότι ο όσιος Δανιήλ, όπως ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, είναι πρότυπο και υπόδειγμα τέλειου Μοναχικού – Πατερικού βίου στη σκηνή της Αθωνικής πολιτείας.
Είχε αρμονική «εν τω νοείν και τω πράττειν» ανάπτυξη της Μοναχικής ζωής του, στα βήματα των μεγάλων Ασκητών της Ορθοδοξίας. (τέλος 1ου Σχολίου).
Στο βιβλίο του («ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»), γράφει: «Βλέπομεν μετά βαθείας λύπης ότι εγενικεύθη η διαφθορά, οι νέοι και νεάνιδες εξευρωπαΐσθησαν, η αιδώς και το σέβας προς τους γονείς εξέλιπεν, η αθεοφοβία πρύμναν φρενός οδεύει, τα πάθη της σαρκός ακατάσχετα∙ και πώς γάρ ού; Αφού η αναιδής γύμνωσις του γυναικείου φύλου, προκαλεί επισήμως τον οίστρον και την ακολασίαν∙ τα πορνεία απεριόριστα, η ηθική απελήλαται, αι θεατρικαί παραστάσεις και οι κινηματογράφοι αντικατέστησαν τας Εκκλησιαστικάς Ακολουθίας. Και ήδη αντί να λάβωμεν πρόνοιαν προς διόρθωσιν όλων τούτων και δια της τοιαύτης Νέας Συνόδου στηλιτεύσωμεν τας κυκλοφορούσας ημάς αιρέσεις, αίτινες μας περικυκλούσι και δηλητηριάζουσι τόσας αθώας ψυχάς, και ληφθή η προσήκουσα πρόνοια τόσον από της καθ’ ημάς Ιεραρχίας όσον και παρά της Σεβαστής Κυβερνήσεως, ήτις αναμφιβόλως θα συντελέση και συνδράμη προς τούτο προς την πράξιν της Εκκλησίας, δια να περιορισθώσι και παταχθώσι τα άνω ειρημένα κακά, βλέπομεν, ότι το πρόγραμμά της, ως διείληπται, Ιεράς Συνόδου, δεν προτείνει τον σκοπόν τούτον, αλλά την αναθεώρησιν της όλης Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας επί το ανετώτερον, όπερ επί μάλλον θα δώση λαβήν τοις καταφρονηταίς, και αντί να εφελκύσωμεν προς ημάς τους πολεμίους ημών, Χιλιαστάς τε και λοιπούς ανεξιθρήσκους υλιστάς, θα προσομιλήσωμεν αυτοίς εις όσα αυτοί φρονούσι και δημιουργούσι» (Σελ. 28).
2ο Σχόλιο: Η θερμότητα της Πίστεως του Οσίου Δανιήλ, τον ώθησε σε ύψος και βάθος πνευματικών καταστάσεων, γι’ αυτό και ερμήνευσε (Πατερικά) τον πνευματικό χώρο-κόσμο της Ορθοδοξίας, ως συνέχεια των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας.
Γράφει (σελ. 24) σχετικά: «Εάν αι νηστείαι, αι προσευχαί, αι αγρυπνίαι και αι διορισθείσαι της εκκλησίας ακολουθίαι και λοιπαί Ιεραί τελεταί ήσαν μόνον τύποι απλοί και νομοθεσίαι ασήμαντοι και ουχί συστατικά της στενής και τεθλιμμένης οδού, διατί άπασα η χορεία των της Εκκλησίας Αγίων Πατέρων αυτά ταύτα ενεστερνίσθη και άχρι τέλους εφύλαξεν;» (τέλος Σχολίου)
Ο όσιος Δανιήλ, με συναίσθηση του πνευματικού και ηθικού νοήματος (μεγαλείου) της νηστείας, παραθέτει ολόκληρα αποσπάσματα των υψιπετών και υψηγόρων Πατέρων της Εκκλησίας.
Παράδειγμα εκ του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου:
«Νηστεύσας Μωυσής, φίλος ονομαστός και πιστός εκλήθη· νηστεύσας Ηλίας, ως φίλος ανελήφθη· νηστεύσαντες Προφήται, έγνωσαν τα του Θεού, ως φίλοι, μυστήρια∙ Ο Ζαχαρίου Ιωάννης, του Νυμφίου φίλος, διατί; Επειδή εν τη ερήμω έμεινεν, ακρίδας συλλέγων και μέλι άγριον τρυφών· Παύλος φίλος διατί; Επειδή υπωπιάζων, εδουλαγώγει την σάρκα. Οράς, λέγει, ως ου μόνον επί θεραπείαν και θείαν φιλίαν Θεός δια νηστείας καλεί το γένος άγιον; Λάβε τοίνυν την νηστείαν όλου του βίου συνέμπορον, ίνα σε διαφυλάττη, ίνα σε εκ θανάτου ρύσηται, ίνα σε εκ πειρασμού διασώση και εισάξη σε εις την Βασιλείαν των ουρανών». 3ο Σχόλιο: Η ψευδώνυμη λάμψη του οικουμενισμού αφανίζεται μέσα στην άβυσσο της διδασκαλίας του Οσίου Δανιήλ Κατουνακιώτου.
Ακολουθώντας τους Πατέρας, ο Όσιος μας παρέδωσε σταθερή και αδιάψευστη την ορθόδοξη αλήθεια. Θέτει, ο Όσιος, φραγή στα στόματα των συγχρόνων αιρετικών οικουμενιστών.
Στην παράγραφο του βιβλίου του «ΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ», ο Όσιος αφυπνίζει τις Μοναχικές συνειδήσεις, παρουσιάζοντας την άγρυπνη συνείδηση των ορθοδόξων Μοναχών της διαχρονικής Εκκλησίας, περί της οποίας άγρυπνης (εναντίον των αιρέσεων) συνειδήσεως η «σύνοδος» στην Κρήτη δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία!… Επειδή το θέμα είναι «ελλείπων κρίκος» στις αποφάσεις της «συνόδου», θα παρουσιάσουμε, Θεού θέλοντος, στο επόμενο τις σχετικές θέσεις του Οσίου Δανιήλ. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
