Ό,τι και να ήταν αυτό που λεγόταν δημοκρατία μέχρι σήμερα ξεχάστε το. Φυσικά, αυτό που είχαμε και ακόμα έχουμε και που ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν δημοκρατία, αλλά μια ολιγαρχία που νομιμοποιούταν με τη διαδικασία των κομματικών
εκλογών. Σύμφωνα τώρα με…
τις νεότερες απόψεις που ήδη σχηματοποιούνται, η παγκοσμιοποιημένη οικονομία βρίσκεται στη γωνία ενός τριγώνου του οποίου τις άλλες δύο γωνίες κατέχουν η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία και ευρύτερες υπερεθνικές οντότητες.
Και οι τρεις πιο πάνω κορυφές του παγκόσμιου αυτού τριγώνου δεν μπορούν να συνυπάρξουν και κυρίως δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μόνος του ένας λαός, οργανωμένος με κοινοβουλευτική δημοκρατία, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επίθεση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Αναγκαστικά και προκειμένου να περάσουν οι επιταγές της τελευταίας, ο λαός αυτός θα πρέπει να χάσει την εθνική του κυριαρχία υπέρ των δανειστών και ταυτόχρονα το σχετικό πολιτικό σύστημα της κοινοβουλευτικής του δημοκρατίας θα γίνει αυταρχικό, διαφορετικά ο λαός είναι αδύνατο να εξαναγκαστεί να δεχτεί τα μέτρα που επιβάλουν οι δανειστές.
Η αντιμετώπιση του τέρατος της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας μπορεί, μας λένε οι νέες αυτές απόψεις, να επιτευχθεί μόνο με την άλλη κορυφή του τριγώνου, δηλαδή με αντίπαλο υπερεθνικές οντότητες. Όμως και στην τελευταία περίπτωση αφενός ο λαός θα χάσει την εθνική του κυριαρχία, αφετέρου το κοινοβουλευτικό σύστημα στην ουσία καταργείται και ασκείται η εξουσία της υπερεθνικής οντότητας.
Ως αποτέλεσμα αυτού του ήδη εμφανισθέντος αυταρχισμού που ασκεί το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω των ολιγαρχικών κοινοβουλευτικών συστημάτων σε βάρος των λαών, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους φασιστικά κινήματα που τυχαίνουν της υποστήριξης μεγάλου πλήθους των αντίστοιχων λαών.
Μια μόνο εναλλακτική λύση μπορεί να υπάρξει σ’ αυτόν τον εξελισσόμενο παγκόσμιο παραλογισμό της επίθεσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, του αυταρχισμού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του ανερχόμενου φασισμού. Η λύση αυτή ακούει στο εν πολλοίς τετριμμένο όνομα «δημοκρατία». Όμως, με την έννοια της πραγματικής συμμετοχής των ίδιων των λαών στο πολιτικό σύστημα των χωρών τους. Διαφορετικά, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η παγκοσμιοποιημένη πλέον οικονομία των χρηματαγορών.
Οι Ισλανδοί έδειξαν το δρόμο, αλλά αυτό θα πρέπει να γενικευτεί.
