Έκανα μια χαρά χθες! Ο μεγάλος αρχηγός μας, που “βάζει το χέρι πολύ βαθιά στη τσέπη” (όχι σαν τους κλαψοφαγούρηδες των ΠΑΕ) ανακοίνωσε νέα προσθήκη στην ομάδα και τί προσθήκη! Το φαντεζί εξτρέμ, που βίδωσε τους Βαυαρούς και τώρα θα ξηλώσει τους νεότουρκους των Αθηνών, που είναι πιό δαιμονισμένοι από τους τούρκους .
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ για την ομάδα της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας, ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΣ!
Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί τον είχα αναφέρει σχεδόν πριν 4 χρόνια >
www.triklopodia.gr/bas_4-πουναι-πιο-δαιμονισμένοι-από-τους/
Είναι ο ηρωικός μοναχός, που αντιστάθηκε στον Μωρηά στους Βαυαρούς και τα εγχώρια κοπρόσκυλά τους, λέγοντας τότε :
«Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πως δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, αλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουν στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, που’ναι πιο δαιμονισμένοι από τους τούρκους»
Πιό δαιμονισμένοι από τους τούρκους, σαν κάτι ξεπουλημένους χαφιέδες τζιτζιφιόγκους που κάνουν ντεμενάδες στον Ερντογάν.
Είναι να χαίρεται κάποιος, πώς ο Πανάγαθος Θεός υποχρεώνει τα άλλα τουρκόσκυλα της Ιεραρχίας να αγιοκατατάσσουν τα τελευταία χρόνια, όλους τους αγωνιστές της Πίστης, όσους αντιτάχθηκαν σθεναρά στον οικουμενισμό και μίλησαν ορθά-κοφτά και σταράτα, όπως οι όσιοι Παϊσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος, Εφραίμ. Τα είπαν τόσο χοντρά, που οι ιεράρχες δεν τολμούν ούτε να τους αναφέρουν και να επαναλάβουν τις αντιοικουμενιστικές διδαχές τους.
Μπορεί ο όσιος Χριστόφορος να μην έχει τις ικανότητες του Αρχαγγέλου στην ξιφασκία, αλλά έχει μια μαγκούρα, που όταν προσγειωθεί στις κράνες των κούληδων, αυτές θα ηχήσουν σαν τις καμπάνες της Αγιά-Σοφιάς. Οι τελευταίοι να προσέξουν κάτι : ήταν χασάπης ο Όσιος Χριστόφορος! (λέγεται ότι ήταν ειδικός στα κοψίδια και τα αμελέτητα). Θυμηθείτε τον Προφήτη Ηλία!
Όσα και να αναφέρω για τον όσιο Χριστόφορο είναι λίγα : Εθνομάρτυρας και Ιερομάρτυρας μαζί, όταν πλάκωνε τον Ελληνισμό η φοβέρα και τον έσκιαζε η σκλαβιά. Μια σκλαβιά, όπως τώρα σε μια διεστραμμένη δημοκρατία με κουρελού Σύνταγμα και σατανικούς νεοτουρκο-εφεντάδες να διαφεντεύουν ανώμαλα, σωματικά και ψυχικά.
ΟΜΩΣ με στενοχωρεί, ότι όσο η Θριαμβεύουσα Εκκλησία είναι κυριολεκτικά άπαιχτη, κρέμεται από πάνω μας και μας “εκλιπαρεί” να ζητήσουμε βοήθεια, εμείς σας Στρατευομένη Εκκλησία έχουμε τα άπειρα χάλια και ακόμα χειρότερη στράτευση από τους ουκρανούς. Η απορρόφηση της Άνωθεν βοηθείας είναι κατά πολύ χειρότερη από την απορρόφηση κονδυλίων-πακέτων από την ευρωπαϊκή δαιμονία. Τί γίνεται; τελικά μήπως είμαστε πιο δαιμονισμένοι κι από αυτούς που είναι πιο δαιμονισμένοι από τους τούρκους;
Είναι τρομακτικό, να κρέμονται από πάνω οι Αρχάγγελοι και οι Άγιοι, παρακαλώντας μας να τους επικαλούμαστε για να βοηθήσουν με τα πυρηνικά τους όπλα, και μεις να λοατκιζόμαστε στο καντράν των κινητών και της TV. ΑΙΣΧΟΣ!!!
Βέβαια υπάρχουν και τα τυχερά για όσους επιβιώσουν : όσο λιγότεροι, τόσο μεγαλύτερο το μερτικό από το τεράστιο πριμ του Πανάγαθου Ανοιχτοχέρη Θεού μας.
Για να δούμε, ποιοί θα χάσουν; γιατί είναι βέβαιο ότι θα χάσουν!
ΥΓ – https://youtu.be/nKyX-XMdeT4
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ (Πατροκοσμά του Μωρηά) (18/1/1861)
“Στην Ελλάδα οι ήρωες, οι Άγιοι και οι μεγάλες προσωπικότητες δεν ανακηρύσσονται ούτε επιβάλλονται με δόγματα και με διατάγματα. Εδώ τους μεγάλους τους αναδεικνύει ο λαός, αφού ο χρόνος ξεκαθαρίσει τις ύποπτες αλληλεπιδράσεις της εποχής και των συνανθρώπων τους” ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ν.ΠΕΤΤΑΣ
Ο μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα και κατά πολλούς θεωρείται ο Άγιος Κοσμάς του Μοριά. Πολέμησε ὁλόψυχα ξένες ἐπιδράσεις, δυτικές παραδόσεις, ξένες πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Καυτηρίασε τόν ἑτερόδοξο μονάρχη, πού ἔκλεισε πολλά μοναστήρια καί γκρέμισε βυζαντινούς Ι.Ναούς. Γιά τά φλογερά κηρύγματά του, διώχθηκε, ταλαιπωρήθηκε, ἐξορίσθηκε καί φυλακίσθηκε. Οἱ τότε ἐκσυγχρονιστές τόν κατηγόρησαν ὡς ἀγύρτη, γιατί τούς ἐνοχλοῦσαν τά λόγια του. Ὁ λαός ἀκολουθοῦσε τόν ἄδολο μαχητή, τόν ἀκέραιο ἱεροκήρυκα, τόν ἀκτήμονα μοναχό, τόν ὁμολογητή ρασοφόρο. Ἀπό νωρίς ὁ Παπουλάκος, κατάλαβε καλά ὅτι ἡ δυτική θεολογία ἦταν ἀνορθόδοξη καί ἀντιορθόδοξη. Ἡ δυτική θεολογία ἤθελε να κατεβάσει τόν οὐρανό στή γῆ, να διατηρεῖ τούς χριστιανούς στη σκλαβιά, νά καλλιεργεῖ τόν ἀλλαζονικό οὑμανιστικό ἀνθρωπισμό, πού ἔφερνε τόν ἀθεϊσμό. Ἀποφάσισε ἔτσι νά διδάξει τόν λαό μεγάλες ἀλήθειες μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του. Ἡ Βαυαροκρατία ἦταν σκληρή ἀπέναντι στόν ὀρθόδοξο κλῆρο. Ἤθελαν νά φραγκέψουν τά πάντα. Ἀντιστάθηκαν σθεναρά, ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης, ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος, οἱ Κολλυβάδες, Φιλοκαλικοί, Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί ὁ ἄφοβος Παπουλάκος.
Ὁ Χριστoφόρος Παναγιωτόπουλος ἤ Χριστοπανάγος ἤ Παπουλάκος ἤ Παπουλάκης γεννήθηκε στο μικρό χωριό Ἄρμπουνα τῶν Καλαβρύτων περί τό 1780. Ζοῦσε μέτρια καί μετρημένα, μέ τά τρία ἀδέλφια του, ἐμπορευόμενος ζῶα. Νέος ἀγάπησε τή μελέτη, τήν προσευχή καί τόν μοναχισμό. Ἔτσι ἀναχώρησε γιά τή Ι.Μονή τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Κατόπιν ἐπέστρεψε στό χωριό του και ἔξω αὐτοῦ ἔκτισε ἕνα μοναστηράκι, πού τό ἀφιέρωσε στήν Παναγία. Μέ πολλές προσπάθειες κατάφερε νά πάρει τήν ἄδεια τοῦ ἱεροκήρυκα. Μέ κόπους καί θυσίες ἄρχισε περιοδεῖες διδάσκοντας κατά τῶν ἄθεων γραμμάτων, σέ ὅλη τήν Πελοπόννησο.
Τό 1833 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἀποσχισθεῖ ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, με πρωτεργάτη τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη, πού πιεζόταν ἀπό τόν Μάουερ. Κυνηγήθηκε ὁ μοναχισμός, οἱ μισσιονάριοι ἐργάζονταν ἀνενόχλητοι καί ὁ Παπουλάκος θέλησε ν᾽ἀντιδράσει δυναμικά. Συνεχίζει τά κηρύγματά του, παρά τ᾽ ὅτι τοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ὡς νέος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τον ἐχθρεύονται καί αὐτόν πολλοί, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης, ὁ Φαρμακίδης καί ἄλλοι. Γιά τό ἔργο του συλλαμβάνεται τό 1851 στήν Ἀχαΐα για πρώτη φορά. Ὁ κόσμος τόν ἄκουγε μέ προσοχή καί τόν ὑπεραγαποῦσε. Τά κηρύγματά του στρέφει μέ θεοσημεῖες καί προφητεῖες. Ὁ λαός τόν ἀκολουθοῦσε πιστά και ἀπτόητα. Μέ προδοσία συνελήφθη τό 1852 καί ὁδηγήθηκε στίς φυλακές τοῦ Ρίο. Στή συνέχεια περιορίσθηκε στή Ι.Μονή Προφήτου Ἠλιοῦ Σαντορίνης καί κατόπιν στη Ι.Μονή Παναχράντου Ἄνδρου. Κι ἐκεῖ δέν ἔπαυσε τίς ψυχωφελεῖς διδαχές καί προτροπές.
Ὁ Παπουλάκος ἦταν ἕνας ἁπλός, φτωχός, ἀληθινός καί τίμιος μοναχός. Ἀγαποῦσε τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, τόν Χριστό και τήν Ἀλήθεια. Ἀκολούθησε τον δρόμο τῆς ὁμολογίας, τοῦ μαρτυρίου, τῆς ἀσκήσεως καί τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν. Γι αὐτό ὁ πιστός λαός τόν ἀγάπησε καί τόν τίμησε ὡς ἅγιο.Παρέδωσε το πνεῦμα του στίς 18.1.1861, 151 (154) ἔτη πρίν ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή, γιά τήν καθαρότητα, γνησιότητα, ταπεινότητα καί ἀληθινότητα τῆς ζωῆς του.
Μορφές ἀνιδιοτέλειας, θυσίας καί προσφορᾶς χρειάζονται ἀπαραίτητα καί σήμερα. Ἡμέρες ἄτονες, ἰσχνές, ἄφωτες καί ταραγμένες, σάν τίς δικές μας, θέλουν ἡρωϊσμό, γενναιότητα, θάρρος καί τόλμη… Στίς μετά τή σπατάλη ἰσχνές και δύσκολες ἡμέρες μας ξαναχρειάζεται ἐγερτήριο σάλπισμα προς μετάνοια, ἀνόρθωση, ἀνασυγκρότηση καί ὀρθοστασία.
Ἡ ἐκκοσμίκευση κούρασε, ὁ μιμητισμός ταλαιπώρησε, ὁ ἐκδυτικισμός ἀλλοίωσε, ὁ συγκριτισμός ἐξαπάτησε, ὁ οἰκουμενισμός ἀστόχησε. Χρειάζονται ἀπαραίτητα γενναῖες φωνές, ἡρωϊκό φρόνημα, ὁμολογία πίστεως, πίστη θερμή ὡς τοῦ ὁσίου Παπουλάκου.
