Εμείς οι πολίτες, έχουμε δύο δυνατότητες για να αλλάξουμε τα πολιτικά πράγματα. Είτε να εξεγερθούμε και να ανατρέψουμε το εξουσιαστικό σύστημα, είτε να συμμετέχουμε, σύμφωνα με τους όρους που βάζει το ίδιο το σύστημα. Δηλαδή με τη μόνη δυνατότητα που μας δίνει, με την ψήφο μας για την εκλογή των «αντιπροσώπων» μας και μόνο. Προφανώς δεν συνιστούμε την πρώτη δυνατότητα.
Φυσικά, ούτε η ψήφος μας για την εκλογή των αντιπροσώπων αλλάζει τίποτα, αφού η εκλογή των ανθρώπων του συστήματος είναι πάντα προδιαγεγραμμένη, με την επιλογή τους από πάνω, την προβολή και την πριμοδότησή τους. Εξάλλου υπάρχει και η κομματική πειθαρχία για όσους έχουν συνειδησιακά προβλήματα. Οι υπόλοιποι δύστυχοι υποψήφιοι που στολίζουν τα ψηφοδέλτια, βάζουν την κούφια ματαιοδοξία τους, ντεκόρ στο «δημοκρατικό» σκηνικό του συστήματος. Αυτό ακριβώς το στενά ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα μας έφτασε στο σημερινό χάλι και στον διεθνή εξευτελισμό.
Όμως, με το να καθίσουμε στο σπίτι και να απέχουμε ή να πάμε στις κάλπες και να ρίξουμε λευκό ή άκυρο, δεν κάναμε απολύτως τίποτα. Αυτό εξυπηρετεί απόλυτα το σύστημα. Το πολιτικό σύστημα, μέσω του Συντάγματος και του εκλογικού νόμου, θεωρεί τον πολίτη περιττή πολυτέλεια και δεν τον λαμβάνει καθόλου υπόψη του, αν αυτός αποφασίσει να απέχει ή να ρίξει λευκό ή άκυρο. Δεν θα ιδρώσει καθόλου το αυτί του, ακόμα και αν η αποχή φτάσει σε πολύ υψηλά ποσοστά.
Επομένως, αυτή τη φορά, σε αυτές τις ευρωεκλογές, δεν καθόμαστε σπίτι. Πάμε όλοι αγανακτισμένοι στις κάλπες και τιμωρούμε με οργή, τους εκπροσώπους του μνημονιακού τόξου. Στέλνουμε ένα ηχηρό μήνυμα, τόσο στο ντόπιο σάπιο πολιτικό σύστημα, που μας αγνοεί και μας εκμεταλλεύεται, όσο και στους προστάτες του στην Ευρώπη. Ψηφίζουμε οποιοδήποτε αντιμνημοναικό συνδυασμό και πάντα μη προβεβλημένους από τα καθεστωτικά ΜΜΕ υποψήφιους.
