Ήρθε η σειρά της Ελλάδας να βγάλει μία τάξη από ένα σχολείο, για έξη μήνες, ως τη πρώτη στην Ευρώπη. Χαρές και πανηγύρια στη χώρα και όλα τα σχολεία προσπαθούσαν να βγούνε μπροστά, να δείξει το κάθε ένα ότι είναι το καλύτερο και ότι αξίζει αυτή τη μεγάλη τιμή!
Οι αρετές και η ηθική των μαθητών -πέρα από τις γνώσεις τους- ήταν από τα βασικά σημεία του ανταγωνισμού μεταξύ των σχολείων. Μεγάλη μάχη έδωσαν όλοι, η άμιλλα και ο σωστός συναγωνισμός ανέδειξε τελικά το ποιο καλό σχολείο. Νομίζω ότι είναι περιττό να σας πω ποιο τα κατάφερε, αλλά, άσε μη μπερδευτούμε. Μα φυσικά της Βουλής!
Τώρα τα πράγματα είχαν μπει σε ένα σωστό δρόμο, αλλά, δεν είχε βρεθεί ακόμα και ποια τάξη θα ήταν η πρώτη των πρώτων. Οι τιμή για το σχολείο μεγάλωσε σαν ήρθαν δύο από τους μεγαλύτερους Δασκάλους- εξεταστές. Ο ένας ήταν ο «Μπαρ-όζο» και ο άλλος ο «Ρόμπα-ι», πολύ γνωστοί για το έργο τους και για το πόσο αγαπάνε τους καλούς μαθητές…
Ο δάσκαλος «Μπαρ-όζο» τους έβαλε ένα δύσκολο ερώτημα και όλα τα παιδιά στην τάξη, ήθελαν με προθυμία να απαντήσουν -άμα είσαι καλός, δε μπορείς να το κρύψεις…-. Έδωσαν λοιπόν τα ρέστα τους οι μαθητές και οι διάσημοι δάσκαλοι, έμειναν ευχαριστημένοι.
Έφτασε η ώρα όμως που οι δάσκαλοι θα έφευγαν, όλοι ήταν χαρούμενοι από τα αποτελέσματα των τεστ γιατί όλη η τάξη είχε περάσει με ευκολία. Όλοι οι μαθητές είχαν υπερβεί τον εαυτό τους και είχαν πάρει πια, το οκ!
Επιτέλους τα καταφέραμε! Η Ελλάδα για μία ακόμα φορά στην Ιστορία της, ανέδειξε τις αξίες που ποτέ δεν πεθαίνουν -οι άτιμες…-.
Δόξα και τιμή σε αυτή την τάξη που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους. Ας ρίξουμε τα τρία… που πρέπει για αυτούς!…
Ζήτω! Ζήτω! Ζήτω!
