Ένας πρώην σύμβουλος Ανατολικής ευρωπαϊκής πολιτικής για το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ έγραψε μια ανάλυση του τι πήγε στραβά στη σύγκρουση, ενώ εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι η σύγκρουση είναι στην πραγματικότητα «μια μάχη με τον Πρόεδρο Πούτιν».
Ο πρώτος λόγος για την κωλυσιεργία στην Ουκρανία, σύμφωνα με ένα άρθρο του Paul J. Saunders στο National Interest, είναι η χαμηλή εμπλοκή των ευρωπαϊκών κρατών στη σύγκρουση.
Ίσως το πιο εντυπωσιακό στην ουκρανική κρίση είναι ο βαθμός στον οποίο οι Δυτικοί ηγέτες και πολιτικοί και ειδήμονες, συμφωνούν ότι «ο Πούτιν πρέπει να σταματηθεί», ενώ αναμένουν από κάποιον άλλο να κάνει τη δουλειά. Η νέα «πρώτη γραμμή» κρατών του NATO στην Κεντρική Ευρώπη εμφανίζεται πρόθυμη να οπλίσουν οι ΗΠΑ την Ουκρανία, αλλά διστάζουν να εμπλακούν περεταίρω (ή, να αυξήσουν τους αμυντικούς τους προϋπολογισμούς ανάλογα με την απειλή που περιγράφουν)», λέει το άρθρο.
Έτσι, επιπλήττει τους ευρωπαίους συμμάχους της Αμερικής επειδή δεν είναι αρκετά διαθέσιμοι τον συνεχιζόμενο πόλεμο.
«Οι Δυτικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ηγηθούν, αλλά δεν θέλουν να ακολουθήσουν την Ουάσιγκτον σε κάτι πάρα πολύ δαπανηρό και η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει στην Ουκρανία λιγότερο από το ένα τοις εκατό που έχει δεσμευτεί στην Ελλάδα».
Ωστόσο, η ίδια η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται να είναι τόσο πρόθυμη να δαπανήσει πολλά για τον σκοπό.
«Μήπως η επιδίωξη των «γερακιών» να αναγκάσουν τη διοίκηση να δαπανήσει $ 60 εκατομμύρια – σχεδόν ισοδύναμο με τον προτεινόμενο προϋπολογισμό του 2016 για τις δημόσιες βιβλιοθήκες της Ουάσιγκτον – και ομοϊδεάτες τους Ευρωπαίοι, πιστεύουν ότι οι ελάχιστες δεσμεύσεις όπως αυτή, θα κάνουν τη δουλειά; Ξοδεύοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την καταπολέμηση μη κρατικών αντιπάλων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με στρατιωτικές ικανότητες σημαντικά κατώτερες της Ρωσίας, οι ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή βοήθεια στην Ουκρανία είναι είτε ένα πρόσχημα, ή μια πολύ μικρή προκαταβολή», αναφέρει.
«Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να κάνουν το να αντιμετωπίσουν τη Ρωσία μια οργανωτική αρχή της εξωτερικής πολιτικής τους, θα απαιτηθεί ευρεία εθνική δέσμευση που δεν θα είναι βιώσιμη χωρίς ευρεία δημόσια υποστήριξη (και δύσκολο να κυνηγηθεί χωρίς την ουσιαστικά ανύπαρκτη η ευρωπαϊκή δημόσια στήριξη).»
«Αν 60 εκατομμύρια $ είναι ότι η Αμερική ως έθνος είναι πρόθυμο να δαπανήσει για να υπερασπιστεί την Ουκρανία, θα ήταν καλύτερα να το παραδεχθούμε όσο είναι νωρίς. Μια χλιαρή πολιτική για την αντιμετώπιση της Μόσχας θα δημιουργήσει πιθανότατα αποτελέσματα αποδεδειγμένα χειρότερα από ό, τι ένας συμβιβασμός- καλύτερα να πάρεις τα περισσότερα πλεονεκτήματα με δυνατούς όρους διαπραγμάτευσης, από το να κάνουμε συμμαχία με το ΝΑΤΟ για μια υψηλού προφίλ ήττα».
Το δεύτερο θεμελιώδες ερώτημα σχετικά με την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία, λέει, είναι ηθικό.
«Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι διατεθειμένες να δεσμευτούν για την επαρκή υπεράσπιση της Ουκρανίας ώστε να εξασφαλίσουν την επιτυχία, πώς μπορούμε να ενθαρρύνουμε τους Ουκρανούς να πολεμήσουν και να πεθάνουν σε μια σύγκρουση με έναν πολύ ισχυρό γείτονα και χωρίς σαφή κατάληξη;»
Ως εκ τούτου, το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Αμερικανοί, συμπεριλαμβανομένων των ανώτερων αξιωματούχων της κυβέρνησης Ομπάμα είναι «πλήρως προετοιμασμένοι να πολεμήσουν με τον Πούτιν – ως τον τελευταίο Ουκρανό, ή το τελευταίο δολάριο», αλλά δεν φαίνεται να είναι αρκετό για να αποφευχθεί μια «υψηλού προφίλ ήττα».
