Οι διαχειριζόμενοι την εξουσία επιχειρούν να παρουσιάσουν την αποδέσμευση της “δόσης” ως αρχή του τέλους της εθνικής μας κρίσης. Πρόκειται για απόπειρα αποπροσανατολισμού ενός λαού. Ποια η αλήθεια;
Σύμφωνα και με τις προβλέψεις των περισσότερων σοβαρών αναλυτών εντός και εκτός συνόρων, οι Ευρωπαίοι εταίροι και η ηγεσία του ΔΝΤ, αντιλαμβανόμενοι τους οικονομικούς και κυρίως τους γεωπολιτικούς κινδύνους για ολόκληρη τη Δύση από μια άτακτη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, συναίνεσαν να δοθεί στην ελληνική οικονομία χρηματοπιστωτική ένεση αποτρέπουσα την άμεση κατάρρευσή της. Ωστόσο, από μόνη της, η τονωτική αυτή παρέμβαση του διεθνούς παράγοντα απλώς μας επιτρέπει να συνεχίσουμε για ένα διάστημα να φυτοζωούμε.
Διότι, όπως όλο και περισσότερο συνειδητοποιεί η ελληνική κοινή γνώμη, η οικονομική μας δοκιμασία είναι απότοκος μιας γενικότερης εθνικής παρακμής – και συνεπώς τα αίτιά της πρέπει πρωτίστως να αναζητηθούν στο εσωτερικό της χώρας. Με το πολιτικό της προσωπικό να φέρει την πρωταρχική ευθύνη για το σημερινό κατάντημα – και ως εκ τούτου να στερείται της απαραίτητης για μια αποτελεσματική διακυβέρνηση αξιοπιστίας έναντι των πολιτών. Ενώ, επί πλέον, είναι αδιόρθωτα εμποτισμένο με τη νοσηρή νοοτροπία των κομματικών εκτροφείων που το εξέθρεψαν.
Η ανόρθωση, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και των λοιπών καίριων και από καιρό χειμαζόμενων τομέων της εθνικής μας ζωής – πρωτίστως εκείνων της παιδείας, της υγείας, της εσωτερικής ασφάλειας, της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής – θα είναι ανέφικτη όσο το κράτος παραμένει φέουδο των κομματανθρώπων που επί δεκαετίες το λυμαίνονται. Και συνεπώς κορυφαία προτεραιότητα των υγιώς σκεπτόμενων Ελλήνων πρέπει να είναι η συγκρότηση από άφθαρτες πολιτικές δυνάμεις ενός ισχυρού, πατριωτικού ανορθωτικού μετώπου, ικανού να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό κατεστημένο.
Και συνακόλουθα: Να πατάξει τη διαφθορά και να μεριμνήσει για την παραδειγματική τιμωρία των παντοιοτρόπως καλυπτόμενων από τους νυν κρατούντες επίορκων κρατικών λειτουργών. Να ανασυντάξει την πολιτεία επί τη βάσει της διάκρισης των εξουσιών και της αυστηρής εφαρμογής των νόμων. Και να χαράξει μια ολοκληρωμένη στρατηγική, διεπόμενη από τη ρεαλιστική στάθμιση και τη στιβαρή στήριξη των ελληνικών εθνικών συμφερόντων – και άρα ξένη προς τα μνημονιακά, ευρωπαϊκά, ατλαντικά, ή άλλα αποπροσανατολιστικά ψευδοδιλήμματα, με τα οποία οι νεμόμενοι ή εποφθαλμιώντες αυτή τη στιγμή την εξουσία αποπειρώνται να μας παγιδεύσουν.
Έως ότου συντελεσθεί η ειρηνική αυτή επανάσταση, η παρούσα παρακμιακή φάση της ελληνικής ιστορίας νομοτελειακά θα παρατείνεται.
Γράφει ο Γεώργιος Ε. Σέκερης
