δανειστές, γράφοντας συνεχώς επιστολές, οι οποίες σαδιστικά απορρίπτονται, από τα γεράκια της Ευρώπης.
Εμείς οι Έλληνες είχαμε μάθει διαφορετικά. Ζούσαμε σε μια φαντασίωση
πρωθυπουργών των μεγάλων ΟΧΙ.
Εκείνο που απομένει πλέον στον κ. Τσίπρα είναι:
Είτε να παραιτηθεί και να παραδώσει την καυτή πατάτα στους αντιπάλους καταγγέλλοντας τα οργανωμένα ντόπια και ξένα συμφέροντα που έριξαν τον ίδιο και την αριστερά.
Είτε να προχωρήσει σε πλήρη ρήξη με την ΕΕ, σε εθνικοποίηση των τραπεζών, σε αλλαγή του Διοικητή της ΤτΕ, σε μονομερή διαγραφή του χρέους, σε πλήρη έλεγχο του πόθεν έσχες όσων έχουν κάνει αναλήψεις μεγάλων ποσών από τις τράπεζες κ.λ.π.
Αυτό ουσιαστικά θα έπρεπε να ήταν και το πραγματικό ερώτημα πλέον του δημοψηφίσματος, με την τροπή που πήραν τα πράγματα, εάν και εφόσον αυτό γίνει.
Οποιαδήποτε άλλη επιλογή και παρακάλια προς τους δανειστές ευτελίζουν τόσο τον ίδιο όσο και την Ελλάδα..
ΥΓ. Μπορεί να είπε το «ΟΧΙ» ο Μεταξάς στον Γερμανο – Ιταλικό άξονα, αλλά, όπως ο ίδιος ομολόγησε στους δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο Μ. Βρετάνια στις 30 Οκτωβρίου 1940, προηγουμένως βρισκόταν σε διαβουλεύσεις τόσο με τον Χίτλερ όσο και με τους Άγγλους και πρόκρινε ότι συμφέρει την Ελλάδα να ταχθεί με το μέρος των Άγγλων. Εδώ, όμως ο κ. Τσίπρας, με ποιον είχε προηγουμένως συνεννοηθεί, ώστε να είναι έτοιμος να καλέσει το λαό για το μεγάλο ΟΧΙ;
