Ὁ ζουράρις ποὺ κάποτε ἔλεγε στοὺς σκοπιανοὺς νὰ πάρουν τὰ …παπάρια του, ἐὰν θέλουν νὰ λέγονται Μακεδόνες. (Λέει…!!!)
Ὁ ζουράρις ποὺ ἄκουγε ῥεπούση καὶ τοῦ ἀνέβαινε ἡ πίεσις… (Λέει….!!!)
Ὁ ἴδιος ποὺ μᾶς παραμύθιαζε μὲ «μεγάλα λόγια» ὅσο ἦταν ἐκτὸς τῆς βο(Υ)λῆς τους κι ὅταν εἰσῆλθε τὸν ἔπιασε πόνος νὰ στηθῆ στὰ τέσσερα γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξῃ πὼς δίδει ψῆφο ἐμπιστοσύνης στὸν Soros!!!
Διότι πρῶτα ἔσπευσε νὰ «νομομαγειρεύσῃ» τὶς ἐντολές του Soros καὶ μετὰ νὰ πέσῃ στὰ τέσσερα γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὰ πισινά του, ἐφ΄ ὅσον τὰ …παπάρια του τὰ χάρισε στοὺς σκοπιανούς.
(Ὁ πατριώταρος, λέει…)
Ξέχασε ὅμως ὁ (ὤωω) ζουράρις πὼς τὸ ΣτΕ ἔχει κρίνει ὡς ἀντισυνταγματικὴ τὴν ἀπόδοσιν ἰθαγενείας στοὺς «νεοέλληνες».
Διότι ὁ ζουράρις, ἄν καὶ ἄριστος γνώστης τῆς γλώσσης, κατὰ πῶς φαίνεται, ξέχασε ἐπίσης πὼς ἄλλο ἡ ἰθαγένεια κι ἄλλο ἡ ὑπηκοότης.
Ἡ ἰθαγένεια, ποὺ ΔΕΝ ἀλλάζει, ὅσες ἐπεμβάσεις κι ἐὰν κάνῃ ὁ Soros μέσῳ τῆς τασίας του, εἶναι κάτι ποὺ ἀποκτοῦμε μὲ τὴν γέννησίν μας ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας καὶ τὸν τόπο προελεύσεώς μας. Οἱ γονεῖς μου εἶναι Ἕλληνες κι ἐγὼ Ἑλληνίς, κι ἄς ἔχω γεννηθῇ στὴν Λιβύη ἤ στὸ Πακιστὰν ἤ στὶς ΗΠΑ.
Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὸ παιδὶ τῶν Πακιστανῶν, τῶν Ἄγγλων, τῶν Κινέζων…
Ἀλλὰ αὐτὲς τὶς λεπτομέρειες δὲν τὶς ἀντιλαμβάνεται ὁ Soros, ὡς ἀλλόγλωσσος. Αὐτὸς πληρώνει καὶ δίδει ἐντολές.
Κι ἔτσι ὁ (ὤωω) ζουράρις ἔσπευσε νὰ μὴν τὸν μπερδεύσῃ λέμε…
Εἶναι ὥρα νά μαθαίνῃ κι ἑλληνικά ὁ χρηματοδότης;
(Ἡ ἀπώλεια τῆς δεδηλωμένης ἐπίσης δὲν τὸν ἀπησχόλησε τὸν (ὤω) ζουράρι!!! Κι αὐτὸ τὸ ἔλεγε ὁ Φίλης, ὄχι ἐγώ!!!)
Μᾶς ἔδωσε λοιπὸν ὁ (ὤωω) ζουράρις μερικὲς ἐθνικὲς κορῶνες γιὰ νὰ κάνῃ τὶς μεγάλες του κωλοτοῦμπες καὶ νὰ ἀποκρύψῃ τὴν ἀπόλυτη ἀπαιδεία τῆς δουλοποιήσεώς μας.
Διότι ξέρει… Ξέρει ἀλλὰ δὲν …κάνῃ νὰ τὰ πῇ!!!
Μὰ κακῶς ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸν ζουράρι.
Ἀπὸ ἀρχῆς ὑπάρξεως τοῦ ἑλλαδοκαφριστᾶν ὅσοι πέρασαν ἀπὸ κρατικὲς θέσεις μὲ τὸ ἀριστερὸ χέρι ἔχωναν στὴν τσεπούλα τους τὰ …ψιλά, ποὺ ἔκλεβαν ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ μὲ τὸ δεξὶ χέρι ὑπέγραφαν «νομομαγειρέματα» γιὰ νὰ χώνουν ἀπ’ εὐθείας στὴν δική μας τσέπη τὸ βρωμόχερό τους οἱ τραπεζῖτες.
Καὶ φυσικὰ ἡ ἀσυλία τους πρώτη καὶ πακτωμένη.
Καὶ κάπου κάπου, ἔτσι γιὰ νὰ μᾶς καθησυχάσουν καὶ νὰ μᾶς ἀποκοιμίσουν καὶ νὰ μᾶς ἐπεξεργάζονται ἐπισήμως ἔλεγαν, ἔκαναν, ὑπόσχονταν κάτι… Μικρὸ ὅμως. Τόσο δά… Ἴσα γιὰ νὰ ἐλπίζουμε καὶ νὰ τοὺς δίδουμε πιστώσεις χρόνου.
Παραμυθάκια γιὰ μικρὰ χαχολάκια, σὰν κι ἐμᾶς.
Ἕνας Ἄκης μόνος του στὸν Κορυδαλλό, τὴν στιγμὴ ποὺ ΟΛΗ ἡ συμμορία τοῦ μΠατΣοΚ κυκλοφορεῖ ἐλεύθερη.
Ἕνας Κοσκωτᾶς στὴν φυλακή, τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτοὶ ποὺ τὸν «δάγκωναν» καὶ τοὺς …ἄρεσε οὔτε ποὺ …ὑπῆρξαν!!!
Ἕνας τσᾶρος πλήρωσε 800 εὐρόπουλα πρόστιμο γιὰ τὴν ἐθνικὴ προδοσία τῆς παγιώσεως τῶν μνημονίων, ἀλλὰ ἡ κυριούλα ποὺ πωλοῦσε κουλούρια, δίχως ἄδεια, ἔπρεπε νὰ ἀκουμπήσῃ 5.000!!!
Ἕνας γεωργίου κυκλοφορεῖ ἐλεύθερος, παρὰ τὰ ὅσα ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ, ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ τρέμουμε μὴν μᾶς «τσιμπήσῃ» νύκτα ὁ τρύφων ὁ «λεβένταγας» ποὺ μᾶς φόρτωσαν.
Μία σαββαΐδου λύνει καὶ δένει στὴν Γενικὴ Γραμματεία Ἐσόδων, ἀλλὰ ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νὰ εἰσπράξουμε ἐπιστροφὴ ΦΠΑ.
Συμμορίες κι ὀμερτά.
Ὀμερτὰ στὶς συμμορίες…
Βλέπουμε τοὺς ἄκηδες, τοὺς κοσκωτάδες, τὰ 800 εὐρόπουλα πρόστιμο τοῦ πρώην τσάρου ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ δοῦμε (ἤ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ δοῦμε) πὼς δὲν ὑπάρχει τιμωρία γιὰ αὐτοὺς ἀπὸ αὐτούς.
Ἀκόμη καὶ ἡ «ἐπιτροπὴ τῆς ζωῆς» ἔγινε γιὰ νὰ νομιμοποιήσουν ἀνύπαρκτα χρέη καὶ νὰ …«μᾶς χαρίσουν» τὰ 25 δισεκατομμύρια-σταγόνα στὸν ὠκεανό, ἀπὸ τὸ σύνολον ὅλων αὐτῶν ποὺ μᾶς φόρτωσαν.
(Καὶ φυσικὰ τὸ «πόρισμα» θὰ κλειδωθῇ σὲ κάποιο συρτάρι τῆς βο(Υ)λῆς τους καὶ τὸ κλειδί, ὡς συνήθως, στὴν θάλασσα…
Μᾶς ἔδωσαν δῆλα δὴ μία …ἱκανοποίησιν νομιμοφανὴ (μικρό) ἀλλὰ ἔνοχος ΔΕΝ ὑπάρχει (μεγάλο)!!!
Ἀπὸ τὴν «μεταπολίτευσιν» (ποιός ἦλθε;) καὶ μετὰ ἡ κατάστασις ἔχει ξεφύγει.
Ὅλο καὶ μικρότερες ὑποσχέσεις, ὅλο καὶ λιγότερα ἔργα. Ποῦ νά περισσέψῃ κάτι γιά τήν Πατρίδα;
Λὲς καὶ μᾶς κάνουν χάρες ὅταν «ἐγκρίνουν δαπάνες γιὰ τὸ καλὸ τοῦ συνόλου»!!!
Τὰ δικά μας λεφτά, τὸν δικό μας κόπο, τὸν δικό μας ἱδρώτα διαχειρίζονται, λέει, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα μᾶς ἀντιμετωπίζουν ὡς ἀνήλικα ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ αὐτοεξυπηρετηθοῦν.
Ἀλήθεια… Πῶς στά κομμάτια γίνεται ἕνας ὁποιοσδήποτε νοικοκύρης νά κάνῃ τό «κουμάντο» του μέ τά ὅσα ἡ τσέπη του περιέχει κι αὐτό τό ἀνάθεμα κράτος τους νά ῥουφᾷ κι ἀπό τούς νεκρούς μας;
Πῶς γίνεται ἐμεῖς, οἱ πολῖτες, νά πληρώνουμε ἕναν σκασμό φόρους, νά καλύπτουμε τίς ἀνάγκες μας καί νά προκόβουμε κι αὐτοί νά πιάνουν χρυσάφι καί νά τό μετατρέπουν σε στάκτες;
Γίνεται… Διότι ὁ βασικὸς ὅρος ὑπάρξεως τῶν κρατῶν τους εἶναι τὰ πλαστὰ δάνεια.
Αὐτὰ ποὺ τὰ πληρώνεις γιὰ πάντα ἀλλὰ πάντα χρεωμένος παραμένεις…
Διότι ὁ στόχος τους εἶναι νὰ χρωστᾶμε διαρκῶς, νὰ μὴν σηκώνουμε κεφάλι. Διότι ὁ πραγματικός τους στόχος δὲν εἶναι ἡ τσέπη μας ἀλλὰ ἡ ἐλευθερία μας, ἡ σκέψις μας, ὁ ἔλεγχός μας.
Γιὰ αὐτὸ ἀνεκάλυψαν τὰ «δάνεια» καὶ γιὰ αὐτό, ὅσο τὸ ὑπάρχον σύστημα ὑπάρχῃ, θὰ μᾶς «κρατοῦν» ἁλυσοδεμένους.
Γεμίσαμε μὲ ὑποσχέσεις γιὰ ὑποβρύχια ποὺ θὰ ἔρχονταν, ποὺ δὲν ἦλθαν ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα, τὸ ὁποῖον κι ἔγερνε καὶ δὲν εἶχε …τορπίλες. Σὰν νὰ λέμε πὼς πήραμε τὸ σκάφος τοῦ αὐτοκινήτου δίχως κἄν τοὺς τροχούς του.
Κι ἀπὸ πίσω ὅλο νὰ φεύγουν τὰ «ψιλά» σὲ προμήθειες, δωράκια, «ἀλληλοεξυπηρετήσεις»…
Ἕνα σχολεῖο ἔφτιαχναν, δέκα ἔτρωγαν.
Ἕνα νοσκομεῖο ἔφτιαχναν, πενήντα ἔτρωγαν.
Ἕνα κείμενον ἀπέσυραν ἀπὸ τὰ βιβλία τῶν σχολείων τῆς ἀπαιδείας, 99 ἔχωναν στὰ μουλωχτά.
Κι ἐμεῖς εὐχαριστημένοι μὲ αὐτὰ τὰ ψίχουλα…
Πέρνουμε τὸ λίγο, τὸ κυττᾶμε πανευτυχεῖς, ἀλλὰ τὸ μεγάλο, τὸ πολύ, τὸ οὐσιαστικὸ τὸ χάνουμε…
Μᾶς κλέβουν τὴν ζωή… Μᾶς κλέβουν τὰ ὄνειρα…
Μὰ τὸ χειρότερον ὅλων εἶναι πὼς μᾶς κλέβουν τὶς συνειδήσεις.
Καὶ συνηθίσαμε… Πολὺ συνηθίσαμε… Τόσο ποὺ δὲν μᾶς κάνει πιὰ ἐντύπωσιν.
Κι ἐὰν μᾶς δόσουν καὶ κάτι μικρό, τότε εἶναι ποὺ μετατρεπόμεθα σὲ πιστὰ σκυλιά τους.
Τόση κατάντια;
Ἀφορμὴ πῆρα ἀπὸ τὸν ζουράρι… Μὲ θύμωσε πολύ. Αὐτὸς εἰδικὰ μὲ θύμωσε περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους κουδουνισμένους. Καὶ μὲ θύμωσε διότι ὁ Νασιὸς ἔχει καταγγείλλει ἑκατοντάδες κοτσάνες τῶν ἐντύπων ποὺ ἀποκαλοῦν βιβλία, ἀλλὰ ὁ (ὤωω) ζουράρις ἀνεφέρθη μόνον στὴν καφετιέρα καὶ στὸν Κολοκοτρώνη.
Δὲν τὸν ἐνόχλησε κάτι ἄλλο. Ὅλα τὰ ἄλλα, ὅπως ἡ ἀγραμματικὴ τῆς φιλιππάκη, εἶναι μία χαρά.
Τὸ ἴδιο καὶ οἱ πλαστὲς κι ἀντισυνταγματικὲς ἰθαγένειές τους, ἀλλὰ καὶ τὰ μνημόνιά τους…
Ὅλα μία χαρά…
Μία χαρὰ καὶ δεκαπέντε τρομάρες τους.
Σημείωσις
Αὐτὸ ποὺ μοῦ ἀρέσει στὴν ἐποχή μας, παρὰ τὴν τόση της ἀσχήμια, εἶναι ἡ ἀναγκαία διαδρομὴ ποὺ θὰ διανύσουμε. Θέλουμε δὲν θέλουμε.
Μὲ ἐπαναστάσεις, μὲ ἀνατροπές, μὲ ἀνακατέματα δὲν θὰ ἀλλάξη κάτι, ἐφ΄ ὅσον μὲ ὁποιανδήποτε ἀνακίνησιν τῶν πολιτικοκοινωνικῶν δεδομένων, πάλι τὰ ἴδια σκουπίδια θὰ βγοῦν στὸν ἀφρό. Καὶ ἴδια νὰ μὴν εἶναι ὅμως, εἶναι τώρα πιὰ τόσα πολλὰ τὰ σκουπίδια, ποὺ πάλι σὲ σκουπίδια θὰ πέσουμε.
Ἡ πραγματικὴ ἀνατροπὴ δὲν θὰ εἶναι ἀνατροπὴ ἀλλὰ ἀναγέννησις.
Μία οὐσιαστικὴ καὶ μὴ ἀναμενομένη, γιὰ τὶς τρισάθλιες κουδουνίστρες καὶ τὰ ἀφεντικά τους, ἐξέλιξις.
Ἄν κι ὅλα φαντάζουν δύσκολα ἤ ἀδιέξοδα, στὴν πραγματικότητα, αὐτὸ ποὺ ζοῦμε τώρα εἶναι ὁ θάνατός τους καὶ ἡ γέννησις αὐτοῦ ποὺ ἔως σήμερα οὐδεὶς μᾶς εἶπε πὼς ὑπάρχει.
