Συνεχίζεται η παράλογη οικονομική πολιτική σε σχέση με την ιδιωτική οικονομία, αφού στόχος των παγκοσμιοποιητών είναι να πληγούν ανεπανόρθωτα οι μεσαίες-μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και να μείνουν στο τέλος οι μεγάλο-εταιρείες της διεθνούς διαπλοκής, ελέγχοντας απόλυτα τα κράτη και τον πλούτο τους.
Σε σχέση με την Ελλάδα τα διεθνή κέντρα διαχείρισης των εξουσιών (οίκοι, πολυεθνικές, μεγάλο-ΜΚΟ κτλ.) δεν μπορούν να χωνέψουν πως μετά από τόσες τρικλοποδιές από την δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα (υπερδανεισμός κράτους και επιχειρήσεων, ολυμπιακοί αγώνες, φούσκα χρηματιστηρίου κ.α.)εξακολουθούν πολίτες να έχουν επαρκή χρήματα. Έτσι οι «δεξαμενές σκέψης», τα λεγόμενα thinktanks, «συμβουλεύουν» την όποια κυβέρνηση να προβεί σε ασφυκτικά για την οικονομία μέτρα με την διαβεβαίωση ότι έτσι η κοινωνία θα βοηθηθεί σε βάθος χρόνου (έρχεται η ανάπτυξη ακούμε συνέχεια) και θα παταχθεί δήθεν η φοροδιαφυγή, η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά μόνο με σταθερούς και λογικούς φόρους.
Δυστυχώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι οικονομολόγοι που διαχειρίζονται τις τύχες του κράτους δεν έχουν γνώσεις πιάτσας και είναι εξαρτώμενοι από το τι θα πει το άλφα ή το βήτα ίδρυμα «κύρους».
Να θυμίσουμε ακόμα μία φορά σε ειδικούς και μη ότι: τα μόνα υγιή έσοδα για το κράτος, προκειμένου να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις στο Δημόσιο, είναι εκείνα των επιχειρήσεων, οι οποίες από το καθαρό κέρδος τους είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν φόρους, που στην Ελλάδα είναι παράλογοι και έχουν αναγκάσει πάρα πολλούς να «κλείσουν το μαγαζί» αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες άνεργους υπαλλήλους. Η επιχειρηματικότητα αποτελεί την βάση κάθε οικονομίας και όσο αποδυναμώνεται, τόσο μειώνονται τα φοροεισπρακτικά έσοδα και το κράτος αναγκάζεται να δανειστεί.
Και για να πάρει το κράτος δάνειο βάζει ως υποθήκη τον πλούτο σε μορφή κρατικών ομολόγων, από τα οποία το κάθε ένα αντιστοιχεί σε χρηματικό ποσό. Αν ο κάτοχος του ομολόγου θελήσει να πληρωθεί και δεν πάρει τα χρήματά του, τότε βάσει αγγλικού δικαίου, πρέπει να του δοθούν περιουσιακά στοιχεία του κράτους. Γι” αυτό βιάζονται κάθε φορά να εξοφλήσουν ομόλογα που είναι έτοιμα να λήξουν.
Αντίθετα αν το κράτος ενισχύσει την δημιουργική οικονομία, ειδικά στην Ελλάδα που το ανυπότακτο εμπορικό δαιμόνιο περισσεύει, τότε παράγονται υγιή έσοδα και η οικονομία δυναμώνει.
Ωστόσο αποφασίζονται συνεχώς παράλογα μέτρα, όπως η νέα ρύθμιση που προβλέπει την «παρακράτηση φόρου» 26% στις συναλλαγές των επιχειρήσεων με κράτη που έχουν προνομιακό φορολογικό καθεστώς και θα επιφέρει αύξηση τιμών στα πάντα με έμμεσο ή άμεσο τρόπο. Επιπρόσθετα βάρη στις επιχειρήσεις, κάτι που προμηνύει νέα λουκέτα και αύξηση ανεργίας.
Γιατί μόνο στην Ελλάδα τέτοιες ρυθμίσεις; Η ΕΕ δεν είναι ενιαία; Τους άλλους τους έχουν σίγουρους και αστυνομοκρατούνται χρόνια τώρα. Εδώ είναι οι απρόβλεπτοι, το «πειραματόζωο, όπως πλέον όλοι παραδέχονται. Θέλουν να ξεψαχνίσουν την κοινωνία. Να βγει από την πέτρα αίμα, όπως ειπώθηκε. Φόροι παράλογοι και άδικοι, χαράτσια, περιουσιολόγιο, «πράσινα» πρόστιμα με μαγαζιά να κλείνουν και ιδιοκτησίες να παραχωρούνται στο Δημόσιο, το οποίο με την σειρά του τα πουλά στις πολυεθνικές ιδιωτικοποίησης για να εξοφλήσει τα χρέη.
Εμείς, λένε, απειλούμε την παγκόσμια οικονομία, την ώρα που «υπερδυνάμεις» όπως οι Η.Π.Α. χρωστάνε υπέρογκα ποσά και το συνολικό παγκόσμιο χρέος έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια. Έτσι, όταν πλέον τα κράτη δεν θα μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, θα δοθεί απλόχερα παγκόσμια λύση με νέο οικονομικό σύστημα χωρίς μετρητά (ήδη βρίσκεται προς θεσμοθέτηση η Κάρτα του Πολίτη, η οποία θα αποτελεί επιπλέον μέσο αναγνώρισης του κατόχου από το κράτος αντικαθιστώντας όλα τα προσωπικά έγγραφα) με βασικό χαρακτηριστικό τα επιδόματα για φαΐ και στέγη και όχι τα κίνητρα για την δημιουργία μιας αξιοπρεπούς δουλειάς.
Άνθρωποι δούλοι και άρα ελεγχόμενοι από τις «εθνικές» κυβερνήσεις, οι οποίες με την σειρά τους θα αποτελούν εκτελεστικά όργανα της κεντρικής υπερεθνικής εξουσίας. Δικτατορία παλαιοσοβιετικού τύπου με ενιαία δύναμη ασφαλείας που θα αντικαταστήσει τον στρατό και την αστυνομία. Αυτό είναι το σχέδιο. Σε ποιο βαθμό θα υλοποιηθεί, μένει να το ζήσουμε, καθώς η Ρωσία δεν συμφωνεί με την συγκεκριμένη προοπτική, να παραιτηθεί δηλαδή από τον πλούτο της, και εφόσον απειληθεί οικονομικά, θα αντιδράσει στρατιωτικά.
