© RIA Novosti / Μιχαήλ Κλυνμενέφ Ο Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την διάρκεια της επίσκεψης του στην βάση της Συρίας Hmeymim 11 Δεκεμβρίου 2017
Ιρίνα Αλκνίς, για το RIA Novosti
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του πρόσφατου μονοήμερου ταξιδιού του Πούτιν στις τρεις χώρες της Μέσης Ανατολής ήταν μια πράξη της καθημερινότητας του . Ωστόσο, αν υπογραμμιστεί ο εργασιακός χαρακτήρας των επισκέψεων του στην Άγκυρα και στο Κάιρο, δεδομένης της πυκνότητας των διμερών επαφών μεταξύ των κρατών, οι οποίες μπορεί να θεωρηθούν οικείες , τότε η παρόμοια θέση της εμφάνισης του Ρώσου προέδρου στην βάση του Hmeymim εξακολουθεί να φαίνεται πολύ έξω από τα συνηθισμένα.
Αυτή είναι η πρώτη επίσκεψη του Πούτιν στη Συρία από την αρχή της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στη χώρα. Αυτό το γεγονός περίμενε δύο χρόνια. Υπήρξαν επανειλημμένες προβλέψεις, πιο παρόμοιες με τις προβλέψεις, που χρονολογούνται σε διάφορες ημερομηνίες – από τις 23 Φεβρουαρίου έως την Ημέρα της Νίκης.
Το Κρεμλίνο εξαπάτησε και πάλι τις προσδοκίες των εμπειρογνωμόνων. Η εμφάνιση του Πούτιν στο Hmeymim ήταν εντελώς απροσδόκητη. Ταυτόχρονα, η επίσκεψή του ήταν χρονολογημένη σε μια πραγματικά αξιοσημείωτη ευκαιρία – η ανακοίνωση της ολοκλήρωσης της στρατιωτικής επιχείρησης λόγω της επίτευξης των στόχων και της απόσυρσης του Ρωσικού στρατεύματος από την Αραβική Δημοκρατία.
Η επιτυχία του Ρωσικού στρατού στη Συρία έχει γίνει ο σημαντικότερος πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς απέδειξε το βάσιμο των ισχυρισμών της Ρωσίας για το ρόλο της σημαντικότερης και αποτελεσματικότερης στρατιωτικής και πολιτικής δύναμης στον πλανήτη.
Μια τέτοια περίπτωση, φυσικά, αξίζει – και δίκαια – την μέγιστη χρήση της στις δημόσιες σχέσεις από το κράτος – τόσο εντός της χώρας όσο και πέραν αυτής. Κατά συνέπεια, θα ήταν πολύ πιθανό να αναμένουμε την τελική εστίαση της επίσκεψης του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Hmeymim, έτσι ώστε κανένα άλλο γεγονός να μην το σκίαζε για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για τους ειδικούς ή για το ευρύ κοινό.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ακριβώς το αντίθετο. Η συμμετοχή του Πούτιν στην παρέλαση στη Ρωσική βάση στη Συρία, τα επίσημα λόγια του για τη νέα νίκη των Ρωσικών όπλων και η συνάντηση με τον Μπασάρ Ασάντ μάλλον σκεπάστηκαν από τις επισκέψεις του Ρώσου Προέδρου στο Κάιρο και την Άγκυρα και τις συναντήσεις με τον Αιγύπτιο και Τούρκο ομολόγους του.
Ταυτόχρονα, η ατζέντα των συναντήσεων του Ρώσου ηγέτη με τους τελευταίους δύο είχε επίσης έναν καθημερινό χαρακτήρα, αφήνοντας πίσω το στρατιωτικό θρίαμβο της Ρωσίας στη Συρία. Η έμφαση δόθηκε στην πολιτική συνιστώσα της Συριακής διευθέτησης, όπου μένουν πολλά να γίνουν. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι επισημάνθηκαν ζητήματα που δεν σχετίζονται ειδικά με τη Συρία, όπως η αποκατάσταση της αεροπορικής σύνδεσης μεταξύ Ρωσίας και Αιγύπτου, και η ανάδειξη της παγκόσμιας αναγνώρισης από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.
Όλα αυτά προκαλούν το ερώτημα γιατί το Κρεμλίνο έχασε μια τέτοια εξαιρετική ευκαιρία για τις δημόσιες σχέσεις που άξιζε. Και την έχασε;
Η λύση του περιστατικού, όπως φαίνεται, είναι ότι αυτό δεν ήταν παράλειψη, αλλά μια απολύτως συνειδητή απόφαση. Στο τέλος, η εξαιρετικά έντονη κατεύθυνση της ξενάγησης του Πούτιν στην Μέση Ανατολή είναι στην ουσία και οι δημόσιες σχέσεις, απλά τα καθήκοντα που διαφέρουν θεμελιωδώς από τα πρότυπα για άλλες δυνάμεις.
Στην πραγματικότητα, η θέση της εικόνας της Ρωσίας στην παγκόσμια πολιτική βασίζεται τώρα σε μεγάλο βαθμό σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Αμερικανοί, σε μια τόσο μεγάλη και προφανή σε όλους στρατιωτική επιτυχία, θα εντυπωσίαζαν το μέγιστο – από τα μεγαλοπρεπή γεγονότα και δυνατές ομιλίες της ηγεσίας τους, στις οποίες θα επικεντρώνονταν συνεχώς για αρκετές ημέρες.
Ωστόσο, έχουν κολλήσει στο Αφγανιστάν και το Ιράκ όπου οι στρατιωτικές νίκες εμφανίζουν προφανή προβλήματα.
Η Ρωσία, συμπεριλαμβανομένου του υψηλότερου επιπέδου, τοποθετεί την εξωτερική πολιτική και τις στρατιωτικές της επιτυχίες με μέτριο τρόπο.
Ναι, είναι υπερήφανη για τους στρατιωτικούς της και τους δίνει τα οφειλόμενα, αλλά το κύριο πράγμα γι ‘αυτήν είναι να συνεχίσει να ασχολείται με συγκεκριμένες περιπτώσεις και ζητήματα, τα οποία είναι ανάγκη να λυθούν.
Στο τελευταίο ταξίδι, ο Πούτιν, φυσικά, συμπληρώθηκε από τους Αμερικανούς, οι οποίοι αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως ισραηλινή πρωτεύουσα και έριξαν ένα άλλο κούτσουρο στη φωτιά της Μέσης Ανατολής.
Στο πλαίσιο των Αμερικανών που τάσσονται στο δυνατό πάθος, που μιλούν όλο και περισσότερο και κάνουν όλο και λιγότερα και συχνότερα κάνουν πράγματα που θα ήταν καλύτερα αν μιλούσαν μόνο , ο κόσμος βλέπει τη Ρωσία.
Η Ρωσία, της οποίας οι λέξεις συμπίπτουν με τις ενέργειες της. Η Ρωσία, η οποία επιτυγχάνει τους στόχους της με ήσυχο αλλά επιτυχημένο ρυθμό.
Η Ρωσία, η οποία είναι συνεπής στις ενέργειές της και ορθολογική στη θέση της.
Η Ρωσία, η οποία υπερηφανεύεται για τις επιτυχίες της και για τους στρατιωτικούς της, αλλά επικεντρώνεται στα όσα πρέπει να γίνουν, είτε πρόκειται για την αποκατάσταση των αεροπορικών επικοινωνιών με την Αίγυπτο, είτε για κοινά έργα υποδομής με τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και την υπόλοιπη περιοχή, είτε για την τελική επιστροφή της Συρίας σε μια ειρηνική ζωή.
