ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 10
22/09/2018
___________________
REPORTAGE UNTER DEM STRANG GESCHRIEBEN*
Ακούμε από τα υπερατλαντικά εξαπτέρυγα της χρηματοπιστωτικής βίας του ΔΝΤ, ότι η καταδικαστική απόφαση κατά των συνταξιούχων θα πρέπει να εκτελεστεί την 1η Ιανουαρίου του 2019, για να επιδειχθεί η αξιοπιστία της χώρας μας στον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό (ωραία αξιοπιστία, που τα θύματά της δεν θα ζουν να «απολαύσουν» τους καρπούς της!), τη στιγμή που οι ντόπιοι φτηνογυρολόγοι τους επαιτούν στους ναούς της ίδιας χρηματοπιστωτικής βίας της Ευρώπης το έλεος των δανειστών, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στη μετά τον θάνατο των συνταξιούχων ζωή του ασφαλιστικού συστήματος, κατά το λεγόμενο «ο θάνατός σου η ζωή μου».
Με πόση νοσταλγία μπορεί να θυμάται, σήμερα, ένας συνταξιούχος, όπως εγώ, κάτω από την αγχόνη του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού τα λόγια του Albert Camus, ότι «η τραγωδία δεν είναι μια λύση» («la tragédie n’est pas une solution»);
Δυστυχώς, για τα τέρατα της χρηματοπιστωτικής κόλασης, που στην Ευρώπη ιερουργούν στις τελετές της μαύρης φασιστικής μαγείας με τα «άμφια» του γερμανικού Ναζισμού, είναι η μοναδική λύση, αφού, εξάλλου, ακόμα και κατά τον αντιναζιστή Στάλιν, «ο θάνατος λύνει όλα τα προβλήματα, γιατί όταν δεν υπάρχουν άνθρωποι, δεν υπάρχουν προβλήματα».
* ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΧΟΝΗ.
Είναι βιβλίο του Τσεχοσλαβάκου δημοσιογράφου και μέλους του Κομουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας Julius Fučík (1903 – 1943), που βασανίστηκε και θανατώθηκε από τους Ναζί.
Θείος του ήταν ο συνθέτης, κυρίως, εμβατηρίων και μαέστρος στρατιωτικών μπαντών Julius Fučík (1872 – 1916).
Τα τελευταία λόγια του βιβλίου «Reportage unter dem Strang geschrieben», που ξεφύλλισα χθες το βράδυ κάτω από την ίδια αγχόνη των ίδιων δημίων με αυτούς του δημοσιογράφου Julius Fučík για να «επικαιροποιήσω», κατά την προσφιλή λέξη των πολιτικών ψευδογλωσσοπλαστών, την ταξική μου συνείδηση, είναι:
«Menschen, ich hatte euch lieb. Seid wachsam!» («Άνθρωποι σας αγάπησα, αγρυπνείτε!»
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά ο ίδιος Ναζισμός, που σκότωσε τον Julius Fučík μας έπιασε, πάλι, στον ύπνο, απλά, γιατί δεν υπήρξαν άνθρωποι να αγαπήσουν τους ανθρώπους, παρά μονάχα εικονολάτρεις φιλοτομαριστές, που «αγάπησαν» τον εαυτό τους και τα είδωλα της εξουσίας τους, τις καρέκλες!
ΔΑ
