Τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια μπορεί να αποτελέσουν ένα μεγάλο εργαλείο στην ανάκαμψη της οικονομίας και να αποτρέψουν την επιβράδυνση αλλά υπάρχει πάντα μια ανεπιθύμητη παρενέργεια. Εάν τα επιτόκια και ο δανεισμός γίνουν πάρα πολύ φθηνά και διαθέσιμα για τον καθένα, οι εταιρίες και τα νοικοκυριά θα οδηγηθούν σε «κατάχρηση» καθώς αντί των μετρητών τους θα χρησιμοποιούν τον πάμφθηνο δανεισμό
Επίσης οι επαναγοράς μετοχών στις χρηματαγορές είναι ένα σοβαρό πρόβλημα.
Τα αυξανόμενα κέρδη (ανά μετοχή) είναι φουσκωμένα κυρίως από τις χαμηλότερες δαπάνες για τόκους ωστόσο επενδύσεις δεν πραγματοποιούνται…
Οι εταιρίες του S&P 500 φαίνεται ότι εξακολουθούν να είναι «εθισμένες» στον δανεισμό για επαναγορές μετοχών.
Μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2016, οι 500 επιχειρήσεις που αποτελούν μέρος του δείκτη S&P έχουν δαπανήσει 161 δισεκ. δολάρια για επαναγορές μετοχών, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τριμηνιαία αύξησης επαναγοράς των ιδίων μετοχών από το 3ο τρίμηνο του 2007.
Κατά ένα παράδοξο τρόπο οι επαναγορές ιδίων μετοχών κορύφωσαν λίγο πριν ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2008.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Ο κώδωνας κινδύνου χτυπάει πάλι, καθώς η παγκόσμια οικονομία επιβραδύνεται και οι κεντρικές τράπεζες εξετάζουν μείωση των επιτοκίων και νέους γύρους ποσοτικής χαλάρωσης για να κρατήσουν σταθερό το παγκόσμιο σύστημα.
Το Brexit μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό καταλύτη.
Η ακραία στρέβλωση της επαναγοράς ιδίων μετοχών
Τα μαζικά προγράμματα αγοράς ιδίων μετοχών (έχουν φθάσει τα 600 δισεκ. δολάρια από το 2ο τρίμηνο του 2016 έως το τέλος του α΄ τριμήνου του 2016) θα πρέπει απλώς να επιβραδύνουν καθώς περίπου το 60% των ελεύθερων ταμειακών ροών του S & P 500 δαπανώνται για επαναγορές.
Σίγουρα, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα επιπλέον περιθώριο 40% όπου οι εταιρίες θα μπορούσαν να στηρίξουν τα προγράμματα επαναγοράς μετοχών αλλά τι θα συμβεί αν υπάρξει επιβράδυνση της οικονομίας;
Μετά από όλα, οι κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να παίζουν με την ιδέα να αυξήσουν τα επιτόκια, όμως μια τέτοια εξέλιξη θα έχει καταστροφικές συνέπειες στις εταιρίες.
Για να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Η McDonald ήταν ένας από τους πρωταθλητές αγορά ιδίων μετοχών κατά τους τελευταίους 12 μήνες, έχοντας επενδύσει 9 δισεκ. για την αγορά ιδίων μετοχών.
Οι μέτοχοι της είναι προφανώς πολύ χαρούμενοι καθώς αυτό επιτρέπει την McDonalds να συνεχίσει να ενισχύει τα κέρδη ανά μετοχή.
Αλλά υπάρχει και μια άλλη, πιο σκοτεινή πλευρά.
Τα 9 δισεκ. δολάρια αποτελούν επιπλέον χρέος που θα κοστίσουν στην McDonald 75 με 100 εκατ δολάρια ετησίως (ανάλογα με τις ημερομηνίες λήξης του χρέους), αλλά αν το μέσο επιτόκιο θα αυξηθεί κατά 3% για να επιστρέψει στα φυσιολογικά ιστορικά επίπεδα, υα 9 δισεκ θα κοστίζουν στην McDonalds επιπλέον 270 εκατ ετησίως σε δαπάνες για τόκους.
Η McDonald θα πληρώσει 750 εκατ σε έξοδα τόκων αυτό σημαίνει επίσης ότι η ελεύθερη ταμειακή ροή θα μειωθεί πάνω από 15%.
Οι επαναγορές μετοχών μπορεί να είναι ένα καλό εργαλείο για τη δημιουργία αξίας για τους μετόχους, αλλά το εργαλείο αυτό θα πρέπει να χρησιμοποιείται με αποτελεσματικό τρόπο.
Η αγορά φαίνεται να έχει εθιστεί στον φθηνό δανεισμό.
Αυτή η στρατηγική κατανομή των κεφαλαίων θα επανέλθει ως μπούμερανγκ στις εταιρίες που έχουν υπερβολικές δαπάνες για την αγορά ίδιων μετοχών και τη χρήση δανεικών για να χρηματοδοτήσουν αυτές τις επαναγορές.
Σχεδόν το 30% του S&P 500 εμφανίζει «υπερβολικές δαπάνες» για την αγορά ιδίων μετοχών.
Είναι μια ωρολογιακή βόμβα.
