Του Αντιναυάρχου (εα) Νίκου Κρυονερίτη
Μέλος του ΠΡΑΤΤΩ
[email protected]
ευθύτητα αναφέρεται στην ανάγκη αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων και αποφάσισα να παραθέσω την άποψή μου στο γιατί πρέπει να κάνουμε μια τέτοια ευρεία αλλαγή στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας, με σκοπό να τονίσω την κεντρική ιδέα του άρθρου που είναι η αμεσότητα αυτών των αλλαγών, απαντώντας όμως παράλληλα και στο πώς.
Οι εύστοχες σκέψεις και προτάσεις του πρώην αρχηγού του Στρατού Ξηράς, πιστεύω ότι αδικούνται καθώς δίνουν βαρύτητα σε κάποια προσωπικά βιώματα (με την αντιδεοντολογική στάση της τότε Κυβέρνησης σε βάρος του και γι αυτό καθόλου ευκαταφρόνητα), όμως δευτερεύοντα σε σύγκριση με το μεγάλο πρόβλημα της συνεχιζόμενης υποβάθμισης των αμυντικών δυνατοτήτων της χώρας και την ανεξήγητη αλλά οφθαλμοφανή προτίμηση μιας προσωρινής διαχείρισης της εξουσίας, από την παραγωγή και την άσκηση πολιτικής από την απερχόμενη κυβέρνηση.
Το ΥΠΕΘΑ δυστυχώς επαναλαμβάνει ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούμε τους Γερμανούς. Αντιμετωπίζει με λάθος συνταγή την συνεχιζόμενη μείωση των διατιθέμενων πόρων, αφήνοντας τη στρατιωτική ηγεσία να διασφαλίσει ισορροπίες και να συμπληρώνει κενά. Αρκείται στην αυστηρή τήρηση του προϋπολογισμού, σε μικρές κινήσεις εντυπωσιασμού, πομπώδεις δηλώσεις χωρίς έρμα, συνταγές από το βαθύ παρελθόν με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε ρόλο μηχανικού, γιατρού και δασκάλου, ενώ παράλληλα αφήνει αναξιοποίητες τις ουσιαστικές πηγές κοινωνικής αρωγής που διαθέτουν σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις, το υλικό σε μια πορεία συνεχούς υποβάθμισης και το προσωπικό που υπερασπίζεται φραστικά, πρακτικά απροστάτευτο. Όποιος σκέπτεται ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα μεταπολιτευτικά μορφώματα από τα οποία πάσχουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις με τις ασπιρίνες του κλεισίματος στρατοπέδων και μόνον, είναι εκτός πραγματικότητας.
Η ανάγκη της ευρύτητας του μετασχηματισμού του «Ελληνικού μεταπολιτευτικού αμυντικού συστήματος» προκύπτει αυτονόητα από την τρέχουσα οικονομική συρρίκνωση, η οποία πρόκειται λογικά να επιδεινωθεί τα επόμενα τρία χρόνια. Όμως υπάρχουν αμέτρητοι πρόσθετοι λόγοι που επιβάλουν αυτή τη δραστική αντίδραση σωτηρίας.Ορισμένοι από αυτούς έχουν περιγραφεί στο άρθρο του πρώην ΑΓΕΣ, αλλά έχουν περιγραφεί και στην προεκλογική παρέμβαση του ΠΡΑΤΤΩ στην δημόσια συζήτηση για την άμυνα. Ορισμένες από αυτές έχουν προταθεί ακόμη και στο προεκλογικό πρόγραμμα άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως πρακτικό αντίκρυσμα.
Η σκοπούμενη μεταπολιτευτική διολίσθηση από την παραγωγή και άσκηση της πολιτικής στη διαχείριση (εξοπλιστικά, προμήθειες, θητεία, στρατόπεδα κλπ), ο μαξιμαλισμός των καπέλων, η αριθμολαγνεία στη Δομή Δυνάμεων, το «νεκρό κεφάλαιο» που διαθέτουν οι Ένοπλες Δυνάμεις, ο ανορθολογισμός και η πολυπλοκότητα των οργανωτικών δομών, το αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο και τόσα άλλα είναι αντικείμενα που επιβάλλουν την καθομολογούμενη πλέον αμεσότητα μιας πλήρους αναδιοργανωτικής – μεταρρυθμιστικής προσπάθειας.
Οι εκλογές που έρχονται δεν χωρούν δεσμεύσεις για την άμυνα, γιατί σήμερα βρίσκονται σε πραγματικό πόλεμο οι νέοι της χώρας μας, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι άνεργοι. Θα είναι εκλογές που στοχεύουν στα κοινωνικά προβλήματα και στην ανάπτυξη που παραμένει υπόσχεση. Ποιος προλαβαίνει να κοιτάξει τα θέματα άμυνας; Ο κύκλος της τρέχουσας θητείας των πολιτικών στο ΥΠΕΘΑ δυστυχώς έληξε χωρίς ουσιαστικό έργο και τώρα εισπράττουμε φωνές διαμαρτυρίας, γιατί υποσχεθήκαμε αλλαγές και στήριξη του υλικού και του προσωπικού και όχι μόνο με την βοήθεια της Παναγίας και των Αγίων που κρεμάσαμε στα μανίκια.
Απόψεις σαν αυτές που διατυπώθηκαν προεκλογικά στο ΠΡΑΤΤΩ, σαν αυτή του πρώην ΑΓΕΣ και άλλων έμπειρων πρώην συναδέλφων από τους τρεις Κλάδους, αυτούς δηλαδή που διαθέτουν το απαιτούμενο θάρρος της άποψης, συνιστούν μια ευρεία και παράλληλα σωτήρια αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων, που θα συμφωνηθεί σε διακλαδικό πλαίσιο με την Επιτροπή Άμυνας της Βουλής σε κεντρικό ρόλο.
Κατά την άποψή μου δεν είναι δυνατόν να σχεδιαστεί και να προταθεί ένας αποτελεσματικός μετασχηματισμός με ευρείες αλλαγές, από τους Αρχηγούς, για τους λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε. Θα έπρεπε να μας έχει γίνει μάθημα τόσα χρόνια ότι οι ατελείωτες ώρες συσκέψεων δεν οδήγησαν και δεν πρόκειται να οδηγήσουν παρά μόνον σε συμβιβασμούς. Η ευθύνη της διαμόρφωσης των προτάσεων θα πρέπει να προκύψει από το ΥΠΕΘΑ με επικεφαλής έναν έμπειρο πολιτικό και τη συμμετοχή νομικών και οικονομολόγων μαζί με έμπειρους στρατιωτικούς εκτός της κύριας δομής των Ενόπλων Δυνάμεων. Η πρόσφατη συγκυρία να υπάρχουν αξιόλογα στελέχη με μεγάλη εμπειρία, όπως ο ΥΦΕΘΑ, ο Διευθυντής και ο Αναπληρωτής Διευθυντής Εξοπλισμών, ο πρόεδρος των ΕΑΣ ακόμη και ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου, ήταν μια καλή ευκαιρία που δεν καρποφόρησε. Οι προϋποθέσεις αυτές ελπίζω να υπάρχουν και μετά τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
Τέλος θέλω να επισημάνω ότι τα στελέχη της αριστεράς στο ΥΠΕΘΑ θα πρέπει να σταματήσουν πια να κρύβονται ανάμεσα στα φραστικά ακροδεξιά πυροτεχνήματα του ΥΕΘΑ, γιατί η επόμενη μέρα θα τους βρει συνυπεύθυνους για το μηδενικό πολιτικό έργο και ειδικότερα για τηναποφυγή λήψης των αποφάσεων που απαιτούνται, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
