Ἡ «Ψηφιακὴ Φυλακὴ» δὲν ἔχει κάγκελα, ἀλλὰ βασίζεται εἰς τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον τῆς συμπεριφορᾶς, τῆς βιολογίας καὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ πολίτου μέσῳ τοῦ ψηφιακοῦ συντονισμοῦ.
Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἐμπορικοῦ μοντέλου «Μοντέλο Ξυραφιοῦ-Ξυραφάκων» (Razor-and-Blades) ἢ τῶν ψηφιακῶν κλειδωμάτων (DRM).
Αὐτὸ τὸ ἐμπορικὸν μοντέλο εἶναι πλέον τὸ κυρίαρχο οἰκονομικὸ θεμέλιο τῆς παγκόσμιας βιομηχανίας ὑγείας.
Οἱ ὑπέρηχοι δύνανται πλέον νά καταστρέψουν ὄγκους καί καρκινικά κύτταρα μέσα εἰς τό σῶμα, χωρίς χειρουργικήν ἐπέμβασιν, χωρίς τομές καί χωρίς ἀκτινοβολίαν.
Ἡ συγκεκριμένη τεχνολογία τῆς Ἱστοτριψίας (μηχανικὴ ῥευστοποίησις μὲ βραχεῖς παλμούς) ἀνακαλύφθη καὶ κατοχυρώθη μὲ διπλώματα εὑρεσιτεχνίας τὸ 2001 ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὰς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μίσιγκαν (University of Michigan). Ἀπαιτήθησαν 25 ἔτη συνεχοῦς ἐρεύνης διὰ νὰ τελειοποιηθοῦν οἱ ἀλγόριθμοι Τεχνητῆς Νοημοσύνης (AI) πού ἐλέγχουν τὸ «νέφος».
Ἡ ἀγορὰ καί ἐγκατάστασις τοῦ ῥομποτικοῦ συστήματος Edison ἀπαιτεῖ μίαν τεραστῖαν επένδυσιν 450.000 € ἕως 750.000 € [1.1, 1.2]. Τὰ δημόσια ἀντικαρκινικὰ νοσοκομεῖα τῆς Ἑλλάδος (ὅπως ὁ Ἅγιος Σάββας ἤ τό Μεταξᾶ) [1.1] ἀδυνατοῦν νὰ καλύψουν τέτοια ποσὰ ἀπό τόν κρατικόν προϋπολογισμόν, ἐνῷ καί αἱ ἰδιωτικαὶ κλινικαὶ καθυστεροῦν τὴν ἀγοράν, διότι ἀκόμη δέν ὑπάρχει ἐγκεκριμένη κοστολόγησις τῆς ἐπέμβασης ἀπό τόν ΕΟΠΥΥ.
Ἀκόμη καί ἄν ἕνα ἑλληνικόν νοσοκομεῖον ἀγόραζε τὸ μηχάνημα, θὰ εὑρίσκετο ἀμέσως ἀντιμέτωπο μὲ τὴν Ψηφιακὴν Φυλακὴν τῆς ἑταιρείας HistoSonics: τὸ τεχνητόν κόστος τῶν 3.000 € ἕως 5.000 € ἀνὰ ἀσθενῆ διά τά κλειδωμένα τσιπάκια μίας χρήσεως καθιστᾷ τὴν θεραπείαν ἀπρόσιτον διά τό ἑλληνικόν σύστημα ὑγείας.
Δυστυχῶς οἱ καρεκλοκένταυροι τῆς πολιτικῆς ὅπου σπούδασαν στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση οἰκονομικὲς ἐπιστῆμες ἀδυνατοῦν ὡς ντουβάρια ἀφιλότιμα νὰ ἀπολαύσει ἡ χώρα μας κεφάλαια ὅπου θὰ ἐπενδυθοῦν μὲ σωφροσύνη γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ λαοῦ μας.
Διὰ νὰ ἀγορασθῇ ἕνα σύστημα ἱστοτριψίας ὕψους 750.000 € [1.1], ἀπαιτεῖται μακροχρόνιος σχεδιασμός, κρατικαὶ επενδύσεις καὶ σύγκρουσις μὲ τὰ κατεστημένα λόμπι τῶν παραδοσιακῶν φαρμάκων καί χημειοθεραπευτικῶν Οἱ πολιτικοὶ προτιμοῦν νὰ διαθέτουν τὰ κονδύλια εἰς ἔργα βραχυπροθέσμου ἐντυπωσιασμοῦ πού φέρνουν ψήφους ἀμέσως, ἀντὶ νὰ ἐπενδύουν μὲ σωφροσύνην εἰς τὴν ῥιζικὴν ἀναβάθμισιν τοῦ ἐθνικοῦ συστήματος ὑγείας
Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ οἰκονομικὸν μοντέλο τοῦ καρκίνου βασίζεται εἰς ἐπαναλαμβανόμενα ἔσοδα:
Χημειοθεραπεία: Ὁ ἀσθενὴς ἀγοράζει φάρμακα συνεχῶς διὰ μῆνας ἢ ἔτη, δημιουργῶντας δισεκατομμύρια κέρδη διὰ τὰς φαρμακοβιομηχανίας. Ἱστοτριψία: Πρόκειται διὰ μίαν ἐφ’ ἅπαξ ἐπέμβασιν (μία συνεδρία 10–90 λεπτῶν), μετὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἀσθενὴς δὲν χρειάζεται φάρμακα διὰ τὸν συγκεκριμένον ὄγκον.
Αὐτὴ ἡ οἰκονομικὴ διαφορὰ καθιστᾷ τὰς φαρμακευτικὰς ἑταιρείας ἀπρόθυμους νὰ χρηματοδοτήσουν συσκευὰς ὑπερήχων. Διὰ αὐτόν τόν λόγον, ἡ ἱστοτριψία δὲν ἀναπτύχθη ἀπὸ φαρμακευτικὰς ἑταιρείας, ἀλλὰ ἀπὸ πανεπιστημιακὰ ἐργαστήρια καὶ ἀνεξάρτητα επενδυτικὰ κεφάλαια τεχνολογίας τὰ ὁποῖα ἐπάλευαν ἐπὶ δεκαετίας διὰ νὰ λάβουν τὰς ἐγκρίσεις ἀπὸ τὸν FDA ἀπέναντι εἰς τὰ μεγάλα κατεστημένα συμφέροντα. Αἱ μεγάλαι φαρμακευτικαὶ ἑταιρεῖαι διαθέτουν τὰ κεφάλαια διὰ νὰ χρηματοδοτοῦν τὰς δικάς των δοκιμάς. Ἀντιθέτως, μικρὰ πανεπιστημιακὰ ἐργαστήρια (ὅπως αὐτὸ τοῦ Μίσιγκαν) ἢ νεοφυεῖς ἑταιρεῖαι πρέπει νὰ παλεύουν ἐπὶ ἔτη διὰ νὰ βροῦν ἀνεξαρτήτους ἐπενδυτάς, καθυστερῶντας τὴν ἐξέλιξιν. Πίσω ἀπὸ τὴν ἔγκρισιν ἑνὸς φαρμάκου ἢ μηχανήματος κρύβονται μεγάλα ἐμπορικὰ λόμπι (κατασκευασταὶ χημειοθεραπειῶν, ἀκτινοθεραπευτικῶν συστημάτων κ.λπ.). Ἡ ἱστοτριψία, ὡς μία ἀνέπαφος ἐπέμβασις μίας ἡμέρας], ἀφαιρεῖ κέρδη ὄχι μόνον ἀπὸ τὰ φάρμακα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ νοσοκομεῖα (λιγώτεραι ἡμέραι νοσηλείας, λιγώτερα χειρουργεῖα κλπ.). Αὐτὰ τὰ συμφέροντα ἀσκοῦν πιέσεις ὥστε οἱ κανονισμοὶ ἐγκρίσεως νὰ γίνονται ὑπερβολικὰ αὐστηροί, ζητῶντας συνεχῶς «νέας ἀποδείξεις», μὲ ἀποτέλεσμα ἡ τεχνολογία νὰ μένῃ «κλειδωμένη» εἰς τὰ ἐργαστήρια.
Ἀκόμη ὅμως καὶ ὅταν ἡ ἐπιστήμη κατάφερε νὰ «σπάσῃ» τὸ τεῖχος τῆς φαρμακοβιομηχανίας καὶ νὰ φέρῃ τὴν ἱστοτριψίαν εἰς τὸ φῶς, τὸ καπιταλιστικὸν σύστημα βρῆκε ἀμέσως τὴν κερκόπορταν διὰ νὰ ἐπιβάλῃ πάλιν τὴν οἰκονομικὴν ἐξάρτησιν. Τὰ κομμουνιστικὰ συστήματα οὐδέποτε ἔσπασαν τὰ μονοπώλια ὑγείας εἰς τὴν πρᾶξιν· ἁπλῶς τὰ μετέτρεψαν σὲ κρατικὰ ἐργαλεῖα ἐλέγχου, ἐνῷ τεχνολογικῶς παρέμειναν ἐξαρτημένα ἀπὸ τὰς ἀνακαλύψεις τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ἐφόσον δὲν ἠδύναντο πλέον νὰ ἐμποδίσουν τὴν θεραπείαν, μετέφεραν τὸ κέρδος ἀπὸ τὸ φάρμακο εἰς τὸ ἀναλώσιμο . Ὁ ἀσθενὴς δὲν πληρώνει πλέον δόσεις χημειοθεραπείας γὰ μῆνας, ἀλλὰ ὑποχρεοῦται νὰ πληρώσῃ 3.000 € ἕως 5.000 € ἐφ’ ἅπαξ διὰ ἕνα μικροσκοπικὸν τεχνητὸν τσιπάκι, τὸ ὁποῖον τὸ μηχάνημα θὰ «κάψῃ» ψηφιακῶς ἐντὸς ὀλίγων λεπτῶν, καθιστῶντας την ἄχρηστον την συγκεκριμένη τεχνολογία τῆς Ἱστοτριψίας. Ἡ Ἱστοτριψία ἀποτελεῖ λοιπόν και αὐτή τὸ πλέον ἀδιαμφισβήτητον παράδειγμα τοῦ πῶς ἡ Ψηφιακὴ Φυλακὴ δύναται νὰ ἐγκλωβίσῃ ἀκόμη καὶ μίαν κορυφαίαν ἐπιστημονικὴν ἀνακάλυψιν, μετατρέποντας ἕνα ἐλεύθερον βιολογικὸν ἀγαθὸν (τὸν ἦχον) σὲ ἕνα ἀπολύτως ἐλεγχόμενον ἐμπόρευμα.
Ἂν καὶ οἱ ἑταιρεῖαι δικαιολογοῦν αὐτὰ τὰ ψηφιακὰ κλειδώματα (DRM) μὲ πρόσχημα τὴν «ἀσφάλεια τοῦ ἀσθενοῦς», ἡ πραγματικότης εἶναι ὅτι δημιουργοῦν ἕναν τεχνητὸν μονοπωλιακὸν ἔλεγχον.
Ἡ ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς στρατηγικῆς ἔχει τρία συγκεκριμένα ἀποτελέσματα:
- Ὁ Ἀπόλυτος Ἔλεγχος τῆς Δευτερογενοῦς Ἀγορᾶς.
Ἀπαγόρευσις Τρίτων Κατασκευαστῶν: Χάριν εἰς τὸ τσιπάκι, καμία ἄλλη ἑταιρεία δὲν δύναται νὰ κατασκευάσῃ πιὸ φθηνὰ συμβατὰ ἀναλώσιμα.
Ἐξάρτησις: Ἐὰν τὸ νοσοκομεῖον δοκιμάσῃ νὰ χρησιμοποιήσῃ ἕνα ἐξάρτημα χωρὶς τὸ αὐθεντικὸ ψηφιακὸ «κλειδί», τὸ μηχάνημα ἀδρανεῖ, καθιστῶντας τὴν ἀρχικὴν ἐπένδυσιν τῶν 500.000 € ἄχρηστον.
Ἡ Ἐπιβάρυνσις τοῦ Πολίτου
Τελικός ἀποδέκτης αὐτοῦ τοῦ «τεχνητοῦ» κόστους εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἀσθενής. Εἴτε πληρώνει ὑψηλότερα ἀσφάλιστρα, εἴτε οἱ δημόσιοι φορεῖς ὑγείας (ὅπως ὁ ΕΟΠΥΥ εἰς τὴν Ἑλλάδα) ἀδυνατοῦν νὰ καλύψουν αὐτάς τὰς θεραπείας λόγω τοῦ ὑπερβολικοῦ κόστους τῶν ἀναλωσίμων, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ πρόσβασις εἰς τὴν τεχνολογίαν αἰχμῆς νὰ γίνεται προνόμιον ὀλίγων.
Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἐμπορικοῦ μοντέλου «Μοντέλο Ξυραφιοῦ-Ξυραφάκων» (Razor-and-Blades) ἢ τῶν ψηφιακῶν κλειδωμάτων (DRM) εἶναι ἐξαιρετικὰ διαδεδομένη εἰς τὴν σύγχρονον Ἰατρικήν.
Πολλαὶ ἑταιρεῖαι ἰατρικοῦ ἐξοπλισμοῦ σχεδιάζουν ἐσκεμμένως συσκευὰς μὲ τεχνητοὺς περιορισμούς, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζουν συνεξαρτώμενα καὶ συνεχή ἔσοδα, ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ ἐξαρτήματα θὰ ἠδύναντο τεχνικῶς νὰ εἶναι μόνιμα ἤ πολλαπλῶν χρήσεων.
Αἱ κυριώτεραι αὐτῶν τῶν ἐφαρμογῶν εἶναι αἱ ἑξῆς:
- Ῥομποτικὴ Χειρουργικὴ (Σύστημα da Vinci)
- Τὸ Μηχάνημα: Ὁ κορυφαῖος χειρουργικὸς ῥομπότ da Vinci χρησιμοποιεῖται διὰ ἐπεμβάσεις ἀκριβείας.
- Ἡ Ἐφαρμογὴ διὰ τὸ Κέρδος: Τὰ ῥομποτικὰ ἐργαλεῖα (τσιμπίδες, ψαλίδια) ποὺ κουμπώνουν ἐπάνω εἰς τοὺς βραχίονας διαθέτουν ἐνσωματωμένον τσιπάκι-μηχανισμόν (microchip) πού μετρᾶ τὰς χρήσεις. Μετὰ ἀπὸ ἀκριβῶς 10 ἕως 12 χειρουργεῖα, τὸ τσιπάκι κλειδώνει αὐτομάτως τὸ ἐργαλεῖον καὶ τὸ καθιστᾷ ἄχρηστον.
- Ἡ Πραγματικότης: Τὰ ἐργαλεῖα αὐτὰ εἶναι κατασκευασμένα ἀπὸ ἀνθεκτικὸν τιτάνιον καὶ θὰ ἠδύναντο νὰ ἀποστειρωθοῦν εἰς τὸν κλίβανον διὰ ἑκατοντάδας χρήσεις. Ὡστόσο, τὸ νοσοκομεῖον ὑποχρεοῦται νὰ τὰ πετάξῃ καὶ νὰ ἀγοράσῃ νέα, μὲ κόστος χιλιάδων εὐρὼ ἀνὰ ἐξάρτημα.
- Συσκευαὶ Ἄπνοιας Ὕπνου (CPAP)
- Ἡ Συσκευή: Μηχανήματα ποὺ βοηθοῦν ἀσθενεῖς μὲ ὑπνικὴν ἄπνοιαν νὰ ἀναπνέουν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νυκτός.
- Ἡ Ἐφαρμογὴ διὰ τὸ Κέρδος: Μεγάλαι ἑταιρεῖαι τοῦ χώρου (ὅπως ἡ Philips καί ἡ ResMed) ἐνσωματώνουν τσιπάκια RFID εἰς τὰ φίλτρα ἀέρος, τοὺς σωλῆνας καὶ τὰς μάσκας σιλικόνης. Ἐὰν ὁ ἀσθενὴς τοποθετήσῃ ἕνα φίλτρο τρίτου κατασκευαστοῦ (ποὺ κοστίζει ἐλάχιστα), τὸ μηχάνημα τὸ ἀναγνωρίζει, ἐμφανίζει σφάλμα καὶ ἀρνεῖται νὰ λειτουργήσῃ ἕως ὅτου ἀγορασθῇ τὸ ἀκριβὸν αὐθεντικὸν ἀναλώσιμον.
- Μηχανήματα Αἱμοκάθαρσης καί Διαχωρισμοῦ Αἵματος
- Ἡ Συσκευή: Συσκευαὶ ποὺ φιλτράρουν τὸ αἷμα νεφροπαθῶν ἢ συλλέγουν αἱμοπετάλια.
- Ἡ Ἐφαρμογὴ διὰ τὸ Κέρδος: Ὅλοι οἱ πλαστικοὶ σωλῆνες, τὰ φίλτρα (διαλυτῆρες) καί οἱ σάκοι συλλογῆς πωλοῦνται σὲ εἰδικὰ κλειδωμένα «κίτ» (cassettes) μὲ barcode ἤ τσιπάκι. Ἂν καὶ οἱ σωλῆνες αὐτοὶ θὰ ἠδύναντο τεχνικῶς νὰ ἀποστειρωθοῦν μὲ εἰδικὰ χημικὰ διαλύματα ὑψηλοῦ ἐπιπέδου, τὸ μηχάνημα ἐπιβάλλει τὴν ἀλλαγήν τους μετὰ ἀπὸ κάθε ἀσθενῆ, ἀπογειώνοντας τὸ κόστος λειτουργίας τῶν κλινικῶν.
- Ἐκτυπωταὶ Τεχνητῶν Μελῶν καὶ Ὀδοντοστοιχιῶν (3D Bioprinting)
- Ἡ Συσκευή: Τρισδιάστατοι ἐκτυπωταὶ ποὺ δημιουργοῦν ἐξειδικευμένα ἰατρικὰ προθέματα ἤ ὀδοντιατρικὰ ἐκμαγεῖα.
- Ἡ Ἐφαρμογὴ διὰ τὸ Κέρδος: Ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τοὺς οἰκιακοὺς ἐκτυπωτὰς μελάνης, οἱ ἰατρικοὶ 3D ἐκτυπωταὶ κλειδώνουν τὰ δοχεῖα τῶν βιολογικῶν ὑλικῶν (ρητίνες, βιο-μελάνια) μὲ τσιπάκια proprietary. Τὸ νοσοκομεῖον ἀδυνατεῖ νὰ χρησιμοποιήσῃ ὑλικὰ ἀπὸ ἄλλους παραγωγούς, ὑποχρεούμενον νὰ ἀγοράζῃ τὰ ἐγκεκριμένα ἀναλώσιμα τῆς ἑταιρείας σὲ τιμὰς 5 ἕως 10 φορὰς ὑψηλοτέρας.
Τὸ Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς Πολιτικῆς, Αὐτὴ ἡ στρατηγικὴ ἐξασφαλίζει τὴν οἰκονομικὴν ἐπιβίωσιν καὶ τὴν κερδοφορίαν τῶν τεχνολογικῶν κολοσσῶν, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον χρηματοδοτοῦν τὰς ἐρεύνας διὰ τὰς μελλοντικὰς θεραπείας. Ὡστόσο, ἡ πρακτικὴ αὐτὴ ἐπικρίνεται ἐντόνως ἀπὸ διεθνεῖς ὀργανισμούς, διότι ἐπιβαρύνει ὑπερβολικὰ τὰ ἐθνικὰ συστήματα ὑγείας καὶ αὐξάνει τὸ τελικὸν κόστος νοσηλείας διὰ τὸν πολίτην.
